Sorry, eventjes geen foto aangezien ik die niet op deze computer heb staan...

Jake Fraun

“Jake”, zei Liam zachtjes. Ik humde ten teken dat ik hem verstaan had. Al moest hij wel op schieten als hij wou dat ik hem nog hoorde. Zoals het er nu naar uitzag, zou het niet lang meer duren voor ik in slaap zou vallen. Ik lag heerlijk met mijn hoofd op zijn schoot genesteld. Zijn hand streelde door mijn haren terwijl mijn vingers cirkeltjes tekenden op zijn knie. We waren even alleen in de woonkamer. Niall, Louis en Charlie zaten op een kamer te spelen en Harry en Zayn, tja, geen idee wat Harry en Zayn aan het doen waren. Nu ik er zo over nadacht, het was verdacht stil voor een appartement waar vijf half-volwassenen en een kleuter samenwoonden. Ik kwam uiteindelijk toch maar overeind. Vermoeid wreef ik de slaap uit mijn ogen voor ik Liam aan keek. Zijn gezicht stond gespannen, de twijfel was duidelijk van zijn ogen af te lezen.
“Wat scheelt er?” vroeg ik, meteen bezorgd.
“Ik weet dat je het er niet graag over hebt en ik wil je ook helemaal niet dwingen of zoiets dergelijks, maar ik geloof toch dat je er een keertje over moet nadenken. Al is het maar gewoon voor jezelf, zodat je eindelijk een beetje rust vindt. Of voor Charlie misschien. Het punt is dat ik gewoon kan zien dat je er onder lijdt en ik vind het verschrikkelijk dat ik daar niets aan kan doen. Dus daarom dacht ik dat het misschien beter was als je het niet meer uitstelde. Maar ik wil je niet dwingen, ik wil ook niet dat je het gevoel krijgt dat ik je zeg wat je moet doen want dat is helemaal niet—“ Liam ratelde maar door waardoor hij verraadde hoe moeilijk hij het vond om dit te zeggen.
“Liam, zeg nu eens wat je eigenlijk wilde zeggen. Ik voel me niet gedwongen, maar je moet me wel eens gaan zeggen wat je bedoelt want eerlijk gezegd snap ik er niet al te veel van.”
Ik zag dat hij diep ademhaalde en al zijn moed bijeenraapte voor hij me terug aankeek.
“Ik dacht dat het misschien beter was om binnenkort eens met je moeder te gaan praten.” Zijn stem was een fluistering, een zwakke aarzeling. Hij keek me schuldbewust aan, met spijt, heel veel spijt. Ja, een gevoelige snaar had hij zeker en vast geraakt. Al was dat niet zo zeer omdat hij over mijn moeder begon, maar eerder omdat hij gelijk had. Ik kwelde mezelf alleen maar door het moment uit te stellen. Hoewel ik ook niet echt het gevoel had dat ik al klaar was voor de confrontatie. Niet na dat wat er met Heath was gebeurd. Ik weet wel, die twee waren niet met elkaar te vergelijken, maar toch kon ik het risico niet nemen om nog eens zo’n scène mee te maken. Dus moest het nog maar eventjes wachten. En toch had Liam gelijk; Charlie leed onder de situatie. Ik wist dat hij niets liever wou dan mama terug zien. Maar ik wist dat ik het niet kon. En ik wilde hem daar ook niet achterlaten, dat had ik hem namelijk beloofd nooit te doen. Ik zat zo in mijn eigen gedachten dat ik niet gemerkt had, dat Liam mijn stilzwijgen verkeerd geïnterpreteerd had.
“Het spijt me Jake, zo bedoelde ik het niet! Ik dacht alleen…het is niet leuk om jullie zo te zien. Je doet je best om zo gelukkig mogelijk te zijn, maar ik kan het aan je zien, de pijn die je soms, zonder het zelf te beseffen, uitstraalt, is zo hartverscheurend. Ik wil gewoon dat je weet dat ik er voor je ben. Als je iets met me wil bespreken, of als je wil dat ik met je mee ga, dan doe ik dat! Ik doe alles voor je, dat weet je. Alsjeblieft, wees niet boos.” Die laatste zin was slechts een fluistering. Hij dacht dat ik boos was. Maar ik was helemaal niet boos. Zijn woorden raakten me. Zo had ik er nooit over nagedacht. Keek ik dan echt zo gekweld? Hij had gelijk, ik deed het onbewust.
“Ik kan het niet”, fluisterde ik en Liam begreep meteen wat ik bedoelde. Plots stonden de tranen in mijn ogen en het zou niet lang duren voor ze weer over mijn wangen rolden. Ik voelde me zo machteloos. Ik wou dat ik Charlie dat moment kon geven, want echt, ik gunde het hem, maar ik kon het zelf niet aan om mama terug onder ogen te komen.
“Het moment komt nog wel”, fluisterde Liam en hij sloeg zijn armen om me heen. Ik verstopte mijn gezicht in zijn hals en kalmeerde door de geur van zijn huid. Liam rook heerlijk. Een vertrouwde geur die me altijd zou geruststellen. Ik kwam dichter tegen hem zitten en wou dat ik in hem op kon gaan. Dat we konden samensmelten tot één geheel. God, dat zou heerlijk zijn. Uiteindelijk bedaarde ik weer en Liam liet het onderwerp varen. Ik wist dat ik Liam zou moeten vertellen over mijn gesprek met de schooljuf, maar nu leek het me daar geen geschikt moment voor. Ik wilde niet dat hij boos op me zou worden. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Zou hij boos worden? Zou hij teleurgesteld zijn? Misschien schrikt hij wel en wil hij helemaal niet de volledige verantwoordelijkheid over Charlie. Ik kon het nu wel eventjes uitstellen, maar later moest ik het hem toch vertellen. Ik besloot dat dat het beste was. Later zou ik hem alles vertellen en ik zou zijn reactie onder ogen komen.
“Laten we eten maken”, stelde Liam voor en ik stemde gewillig toe. Een innerlijke rust keerde terug toen ik in zijn ogen keek. Hij stond op en stak een hand uit om mij ook overeind te trekken. Samen liepen we naar de keuken. Liam haalde een pan, enkele kookpotten en twee messen uit de kast terwijl ik de groentes uit de ijskast haalde en het vlees uit de diepvries. Sinds ik bij de jongens woonde had ik echt leren koken. En dan bedoel ik niet, vlug een eitje bakken, maar echt lekkere gerechten leren maken. Dat kwam natuurlijk vooral dankzij Harry en Liam, zij wisten er het meeste van af. Want als het van Niall zou afhangen zouden we elke dag wel bij Nando’s gaan eten.
Ik waste de groentes en gaf toen de helft aan Liam, de andere helft was voor mij, om ze te snijden. Tijdens het snijden begon Liam ‘What makes you beautiful’ te neuriën. Ik zong mee, eerst zachtjes, maar uiteindelijk waren we zo luid bezig dat de buren ons ongetwijfeld hoorden. Tot het schelle geluid van de bel ons overstemde. Ik veegde vlug mijn handen af aan de handdoek, die ik over mijn schouder sloeg, en haastte me naar de deur. Toen ik opendeed stond een man van ongeveer veertig jaar voor mijn neus. Hij droeg een postbode uniform en droeg, onvermijdelijk, een postzak. Hij had een pakketje in zijn handen.
“Good day, sir”, begroette ik hem met een vriendelijke glimlach, die dan ook meteen werd beantwoord.
“Good day, mister.”
“Can I help you?” vroeg ik met een hoofdknik naar het pakketje in zijn handen.
“I have a package for mister Delravey. Does he live here?”
“No, I’m afraid he doesn’t. Are you sure this is the right address?” vroeg ik met lichte frons. Ik zag hem zenuwachtig terug kijken.
“Well, to be honest, this is my first week and I’ve never been here before. I have no idea where I can find the right address”, biechtte hij me eerlijk op. Ik moest toegeven dat ik het best wel grappig vond. Dus ik vroeg hem een minuutje te wachten en draaide me strategisch om. Enerzijds om Liam te roepen, anderzijds om mijn glimlach te verbergen. Liam kwam al gauw vanuit de keuken naar ons toe gelopen. Hij kwam links naast me staan en tot mijn verbazing liet hij zijn hand in mijn rechterbroekzak glijden. De postbode kon dan wel niet zien wat Liam precies deed, we stonden toch duidelijk dichter bij elkaar dan ‘gewone goede vrienden’. Niet dat ik dat erg vond.
“Can I help you, sir?” vroeg Liam en de postbode legde nog eens kort uit wat zijn probleem was.
“I know this neighborhood. Give me the address, maybe I can show you the way”, stelde Liam voor en postbode glimlachte dankbaar. Hij overhandigde Liam het pakketje zodat Liam kon zien wat het adres was.
“Oh, but that’s just two streets from here. You see, these are the ‘Creed’ apartments. At the end of the street, on your left and then the second street on your left again, there are the ‘Belango’ apartments, you understand?”
De postbode keek nog eens om zich heen en probeerde zich te oriënteren. Uiteindelijk zei hij dat hij het toch wel begreep.
“So, these are the Creed apartments? Which number is this?” vroeg hij toen.
“Number 264, sir”, antwoordde Liam met een glimlach.
“Oh, but I have also a few letters for this address. Are you mister Styles?”
Liam en ik schudden allebei ons hoofd, waardoor de man ontmoedigd keek.
“No, we’re not, but he lives here”, zei ik hem toen en hij overhandigde me een brief voor Harry.
“And this one is for mister Payne and also a last one for ‘all of the guys’, is that possible?” vroeg hij verward en ik lachte.
“Yes sure, that’s really us”, verzekerde ik hem met een glimlach. Pas toen leek hij op te merken dat Liam en ik zo dicht bij elkaar stonden. Hij nam ons goed in zich op en ik voelde de glimlach van mijn gezicht glijden om plaats te maken voor een onzekere blik. Hij had ons door, ik wist het, ik zag het aan zijn gezicht. Ik wilde me het liefst zo snel mogelijk omdraaien zodat ik zijn boze, afkeurende, walgelijke blik niet hoefde te zien. Maar in plaats daarvan glimlachte hij. Hij knipoogde, een ondeugend gebaar, alsof we samen een geheim deelden en hij ons verzekerde dat hij het niet zou doorvertellen. Zowaar kreeg ik ook een glimlach op mijn gezicht. Blijkbaar keurde niet iedereen, buiten de jongens die onze liefde altijd al hadden geaccepteerd, onze relatie af. Wat een heerlijk gevoel om dat te weten. Met een vrolijke glimlach wensten we de postbode nog een prettige dag voordat ik de deur sloot en me naar Liam draaide. Hij had pretlichtjes in mijn ogen die me vertelden dat hij hetzelfde gezien had als ik.
“Zie je wel, niet alles hoeft slecht te gaan”, fluisterde hij, zijn lippen dicht tegen mijn huid voordat hij een kus op mijn oor drukte. Ik liep lachend achter hem aan, terug naar de keuken.


Okay, guys, ik had niet gedacht dat het zou lukken, maar, tadaa!, hier is ie: een nieuw chapter! (: Met grote dank aan Remco, aangezien hij me zo'n beetje de hele dag heeft liggen stalken (hoewel het super veel geld kost en ik met vakantie ben) Niet dat ik het zo erg vond hoor (; Now, let me know what ya' all think (: Ik zal zo snel mogelijk weer iets schrijven, alleen weet ik nog niet wanneer dat zal zijn... Reacties zouden me zo vrolijk maken!(flower)Bedankt voor iedereen die zijn abo heeft gehouden...Which is technicly EVERYONE, you guys are AMAZING... I love you guys(H)


Seriously guys, I'm crying... Ik heb net al jullie reacties gelezen en ze maken me zo gelukkig, niet normaal! Heb ik al gezegd dat ik van jullie hou? IK HOU VAN JULLIE(H)

Reacties (5)

  • Jamezzz

    Geweldig geschreven weer hoor:PSnel verder!! Dit is namelijk nog de enige abo die ik heb, dus je Moet weer verderxD

    8 jaar geleden
  • CalumThomas

    oehh snelverder!!

    9 jaar geleden
  • BVBloveit

    Jeeeeejjj (: Nieuw hoofdstukje (:
    Lief, lief, lief!
    Hele fijne vakantie!! (;
    -xxx-

    9 jaar geleden
  • ardjan

    jeey nieuw hoofdstukje C:
    Die postbode is amazayn, kan iedereen niet gewoon zo normaal doen? (:
    anywho, dit verhaal is... pff... laat maar, ik kom niet uit mn woorden XD

    9 jaar geleden
  • kryptonarry

    Ik hou ook van jou!! XD

    Ik hartje Jou!!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen