Foto bij 21.2 Yanelle Hale

"Hoe kun je dat doen?", roept Harry boos. Ik schrik van z'n uitval. Waar komt dit ineens vandaan?
"Maar..?", wil ik vragen, maar ik stop abrupt als Harry me nog een kwade blik geeft. Hij draait zich om en legt z'n handen in z'n haar.
"Wat is er?", vraag ik voorzichtig. Ik wil hem niet nog kwader maken, maar dat werkt dus niet. Hij kijkt me nog kwader aan en wilt weg lopen. "Wacht. HARRY!", roep ik en ik pak z'n hand vast om hem tegen te houden. "Doe eens normaal", zeg ik, nu ook boos. Hoe kan hij ineens zo uitschieten? Dat hij dat Mason..
"Ik? Normaal? Misschien moet jij dat maar doen", roept hij weer boos.
"Hou op met schreeuwen. Mason is m'n vriendje niet", zeg ik. Ik wil niet dat Harry zo boos op me is.
"Ohnee? Wat was dat dan?", zegt hij. Hij gelooft me niet.
"Mason is m'n broer", zeg ik.
"Je broer? Nou, zo'n smsjes stuur ik als broer niet naar mijn zus, hoor", zegt hij weer boos. Ik zucht. Waarom kan hij het niet geloven? Ik ben eerlijk.
"Nou, ik wil wel. Ik heb een hechte band met hem sinds..", ratel ik en ik stop nog voordat ik het eruit gooi.
"Sinds?", vraagt Harry, die nog steeds niet gekalmeerd is. Ik voel tranen opwellen. Ik wil niet huilen. Het is al zo lang geleden. Nog steeds zie ik flitsen voor m'n ogen. Die lichten van die vrachtwagen, de klap en het ergste, die gil van m''n moeder. Ik veeg snel een traan weg, die uit m'n ooghoek ontsnapt, en ik draai me om. Ik been terug naar het bankje en plof daarop neer. Ik begraaf m'n gezicht in m'n handen. Ik zie nog meer flitsen voorbij komen. Dan voel ik een hand op m'n rug.
"Sinds wat, Yanelle?", vraagt Harry. Ik voel een woede opkomen en ik kijk op.
"M'n moeders dood, als je het zo graag wilt weten", roep ik en ik trek m'n knieën op en begraaf m'n gezicht erin.
"Sjjjt", fluistert hij in m'n oor terwijl hij z'n armen om me heen slaat. "Sorry", zegt hij. Ik kijk op. "Omdat ik zo boos werd", legt hij uit.
"Hmm", is het enige wat ik uitbreng. Harry is weer even stil en ik voel een traan naar beneden rollen.
"Wat is er toen gebeurd?", vraagt Harry terwijl hij me bezorgd aan kijkt. "Je hoeft het niet te vertellen", voegt hij eraan toe als hij ziet dat ik twijfel. Ik bijt even op m'n lip.
"Jawel", zeg ik dan. Ik moet het wel aan iemand vertellen. Ik moet het kwijt. Met Mason heb ik het er wel eens over gehad, maar dat is toch anders, omdat hem precies hetzelfde is gebeurd. Maar ik heb er nooit met andere mensen over gepraat. Ik wilde niet, en vond het niet nodig. Maar ik moet het nu wel kwijt. Langzaam begin ik te vertellen.
"Ze was echt de liefste moeder van de wereld. Altijd was ze er, ze deed leuke dingen met ons, ze verzorgde ons goed en ze beschermde ons. Mijn vader was er nooit veel. Altijd werken. Maar m'n moeder.. zij was er altijd. Ze was meer m'n moeder en vader tegelijk", vertel ik en ik voel weer het gemis van haar. "Op een dag ging ze met ons naar een pretpark. Ik was net 9 jaar en Mason was bijna 12. Op het verkeersbericht was een spookrijder gemeld. Mason en ik hadden weer ruzier ergens om, zoals elke broer en zus. M'n moeder wilde het sussen, maar vanuit het niets kwam die vrachtwagen tevoorschijn". Ik slik even en voel hoe een traan weer uit m'n ooghoek ontsnapt. "Ik hoor nog hoe m'n moeder gilde. We voelden een klas en de auto leek wel weggesmeten te worden. Nog een hardere klap volgde en toen werd het zwart. Het laatste wat ik toen nog hoorde was een gil van m'n moeder". Ik kijk op en zie dat Harry aandachtig naar me luistert. "Toen ik m'n ogen opendeed zag ik lichten. Ik hoorde sirenes en werd paniekerig. Ik was nog jong. Ik wist niet wat gebeurde. Er werd mij ook niks verteld. Weer werd het zwart". Steeds meer tranen stromen nu over m'n wangen, nu ik eraan terug denk. "Pas 3 weken later werd ik wakker, in het ziekenhuis. Ik had in coma gelegen. M'n broer was er, en hij was er beter aan toe dan ik. Maar ik wist niet waar m'n moeder was. Er werd me niks verteld. Pas een week later, toen ik me beter voelde, en de dokters zeiden dat ik stabiel was en het wel aankon vertelde m'n broer wat er allemaal was gebeurd.. Hij had de klap goed opgevangen en kon de auto uitklimmen. Hij sleepte mij ook naar buiten, maar hij kon niet bij onze moeder komen, de voorkant was helemaal ingedeukt. Ondertussen waren al mensen gestopt en hielpen omstandigers hem om mij naar buiten te krijgen. En net optijd, want toen ik eruit was vloog de auto in brand. Hij wilde perse m'n moeder nog redden, maar de mensen hielden hem tegen omdat ze wisten dat het niet meer ging. Toen Mason dat aan mij vertelde stortte m'n wereld in. M'n vader had het er ook moeilijk mee, en ging daardoor nog meer werken. Hij stopte z'n gevoelens en verdriet weg. Daardoor bleven m'n broer en ik alleen achter. Hij is m'n grote broer. M'n superhero", vertel ik. M'n hele gezicht is nat van de tranen die over m'n wangen blijven stromen. Ik voel me vreselijk en weer ingestort, maar ergens voel ik ook opluchten. Dat ik alles kwijt ben. Ik kijk naar Harry. In zijn ogen staan ook tranen en hij neemt me in een stevige omhelzing.

Reacties (12)

  • PeterXpan

    aahhh harry troost haar maar
    ik zit met trane in me ogen zo mooi en heftig.
    snel verder! x)

    9 jaar geleden
  • Euforia

    Aww dit is zo zielig ): x

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen