Foto bij [17] March and Marti Zy, a family history

Marti beende weg met z'n gruwelijk knappe gezicht vertrokken van een emotie die ik niet meteen kon plaatsen.
Mensen weken voor hem opzij, vampiers nerveus sissend, weerwolven en Lycans grauwend. Suzan en een paar andere weerwolfmeisjes keken me verrast en zelfs een beetje jaloers aan. Opstandig stak ik m'n neus in de lucht en stond op met Gigi in m'n armen.
'Ik zie je in onze kamer weer,' zei ik koeler dan nodig was tegen Suzan. Ik draaide me weg van haar en beende ook de Ikelis Johar binnenplaats af.
De grootste en centraalst gelegen binnenplaats was vernoemd naar de stichter van de school. Pas toen ik zelfs met m'n superieure gehoor de mensen op de Ikelis Johar binnenplaats niet meer kon horen zette ik Gigi op de grond. 'Wat een mooie kat is dat toch.' Zei een prachtige diepe stem vanuit een nis nog geen drie meter van me vandaan.
Een bruin harige jongeman deed een stapje naar voren en leunde nonchalant tegen een witte zuil aan. In tegenstelling tot alle anderen waren al z'n tanden scherp en dolkachtig. Hij keek niet naar mij maar hield z'n ogen op Gigi gericht. De poes bekeek de jongen oplettend en met een zwiepende staart, alsof ze in een woordeloos gesprek verwikkeld was met de bruinharige jongen. Na een kleine stilte zette Gigi een hoge rug op en blies ze verontwaardigd.
Ze draaide hem haar rug toe en liep met stijve poten weg. Verbaasd door haar rare gedrag keek ik haar na.

'Merkwaardige poes.' De stem van de jongen was zo mannelijk dat het me niet zou verbazen als ook hij al een paar eeuwen oud was.
'Ik ben March Zy.' Hij glimlachte scheef en zo verleidelijk dat ik stom met m'n ogen knipperde voor ik besefte dat hij z'n hand uitstak. Hij was familie van Marti!
Snel pakte ik z'n hand en schudde die, als ik had kunnen blozen had ik dat gedaan. 'Bonita Luxfort, aangenaam.'
Z'n scheve glimlach ging over in een jongensachtige grijns.

'Weet ik, ik kwam hier op hetzelfde moment aan als jij! Albus had me je naam verteld.' Hij grinnikte diep en maakte een beweging dat ik moest gaan lopen.
We liepen rustig en met stappen die zo soepel waren dat je ons niet eens kon horen lopen. 'Waarom keek je zo naar Gigi?'
Het was iets dat me al de hele tijd bezig gehouden had. Tot m'n verbazing begon March hard te lachen. 'Ze mag me niet echt. Geen enkele kat mag me eigenlijk.' We waren inmiddels in de rozen tuin gekomen, ook wel Enoptromantisch genoemd. March ging op het bankje zitten met de eeuwige glimlach op z'n gezicht.
'Ga toch zitten Bonita.' Een beetje ongemakkelijk en vol vragen nam ik plaats op het uiterste puntje van het bankje. 'Jij en Marti lijken erg veel op elkaar, zijn jullie familie?' Zeg ik zachtjes en aarzelend tegen de onsterfelijke. March kijkt me recht aan en voor het eerst sinds ik hem ontmoet heb kijkt hij serieus.
'We- we zijn broers ja... Maar we hebben al jaren niet met elkaar gesproken.' Even zakken z'n mondhoeken naar beneden maar hij grijnst al weer zo snel dat ik me afvraag of ik het me verbeeld heb.

'En Bonny, heb jij broers of zussen?' Ik glimlach en steek m'n hand uit naar z'n gezicht. 'Sta me toe.'
Hij knikt en schuift dichter naar me toe. Een poosje geleden merkte ik dat als je iemand aanraakt bij de slaap je beelden en indrukken door kan geven. Zo kun je ook met je Geest contact met iemand zoeken. M'n vingertoppen raken de zijkant van z'n hoofd aan.
Onze ogen zijn strak op elkaar gericht en vanuit m'n Geest diep ik een aantal emoties, die ik voelde bij Hazel, op en haal haar gezicht voor m'n Geestenoog.
Z'n lippen krullen om als hij de beelden ook ziet. Als ik m'n hand terug trek glimlach ik verlegen. 'Een mooi mensenmeisje. Toch geef ik de voorkeur aan onsterfelijke meisjes.' Hij grinnikt laag en grommerig, de blik in z'n ogen wordt een beetje hongerig.

Onbewust leun ik een beetje naar achter en groeien m'n fangs. Hij scheen die reactie erg leuk te vinden want hij begon te lachen. Z'n dolkachtige tanden blikkerden in het schijnsel van de vijver. 'Nou, als je niet normaal kunt doen ga ik.' Om m'n woorden kracht bij te zetten stond ik op en liep naar de poort waardoor we binnen gekomen waren. 'Bonny, wacht nou even! Zo bedoelde ik het niet.' Ik keek niet naar hem om en merkte dat Gigi buiten de poort op me wachtte. De kat keek me aan met haar helderblauwe ogen aan, vol wijsheid.
Terwijl Gigi en ik zo over een plein liepen kreeg ik een ingeving. Voorzichtig strekte ik m'n Geestenvingers uit en streek langs de Geest van mijn kat. Tot m'n verbazing reageerde ze. Hehe het duurde wel even voor je erachter kwam.
Geschokt stond ik stil, midden op het pad en staarde naar de witte poes die kalm terug keek. Dus daarom heeft iedereen een kat hier! Gigi maakte een vreemd geluid waarvan ik later besefte dat ze lachte. Klopt, maar alleen Weerkatten zijn daartoe in staat. Heb je je nooit afgevraagd waar ik vandaan kom en zo oud ben? Ik knikte.
Nu je het er over hebt wel ja... Wil je het me vertellen Gigi? Of heet je zo niet?
De poes sprong op m'n bed zodra ik de deur van onze kamer opende. Eigenlijk heet ik Doirrean... Maar je mag me ook Gigi blijven noemen.

'Bonny? Alsjeblieft, doe open.' Vanachter de deur klinkt de stem van waarschijnlijk de meest raadselachtige tweeling die er bestaat.
'Laat het me uitleggen,' smeekte March. Zuchtend wissel ik een blik met Doirrean. Doe maar, hij bedoelt het goed. Tot zover hij iets met goede bedoelingen doet.De kat staat op en gaat op Suzan's bed zitten. Ik open de deur op een kier en zie als eerste March fel glanzende groene ogen. Z'n haar is iets roder dan dat van z'n bruinogige broer.

'Bonny, het spijt me dat ik zo reageerde. Eerlijk waar! Maar ik was vergeten hoe heftig jongelingen reageren.' Even voel ik me beledigd om dat "jongelingen" maar hij kijkt zo oprecht dat ik kil knik en de deur verder open zodat hij binnen kan komen. 'Heb je Marti ergens gezien trouwens? De zo komt zo op maar hij is nog ergens buiten.'
March knikt en ging op m'n bureaustoel zitten. 'Hij ging naar de stallen.'
Met een gedempte vloek spring ik overeind en zie hoe de horizon al licht begint te kleuren. Ik werp de jongen een blik toe. ‘Blijf zitten. Ik ben zo terug.’
Snel ren ik naar het raam, ruk de hendel er bijna af en spring er uit. Lichtvoetig landt ik in een bloemperkje. Even werp ik een blik naar mijn kamer maar begin al snel te rennen als ik merk hoe pijnlijk het licht nu al is aan mijn ogen. Als ik bij de stallen aankom ruk ik de deur open en ren de stal is.
‘Marti? Marti, ben je hier?’
Lichtelijk in paniek ren ik van stal naar stal. Pas als ik bij een kleine vosmerrie kom zie ik Marti in het stro liggen. Z`n gezicht is ontspannen en lijkt erg jong zo. Ik open de staldeur en stap naar binnen. De merrie snoof en legde haar oren plat in haar nek. Ik besloot geen aandacht aan haar te schenken en knielde naast Marti neer. Voorzichtig raakte ik z`n wang aan en trilden z`n oogleden voor hij ze opende. Zijn bruine ogen stonden een beetje duf van de slaap en hij gaapte uitgebreid voor hij wat helderder leek. ‘Wat doe jij hier?’ mompelde hij met een scheef oog op mij. Meteen herinner ik me de gestaagd opkomende zon en werp een angstige blik op de opkruipende lichtplassen. Marti ziet ze ook en uit z`n ogen spreekt paniek als hij me aan kijkt.

Z`n handen schieten zo snel naar voren dat ik het niet helemaal kan volgen maar voor ik het weet heeft hij mijn linker pols in een ijzeren greep. Ruw trekt hij me overeind en geeft me niet de kans om te herstellen maar hij rent dieper het stal gebouw binnen. Het enige dat ik kan is overeind blijven en meewerken.
Als zelfs het gebouw stopt laat hij me los en masseer ik de pijnlijke rode afdruk van z`n hand rond m`n pols. Hij loopt even rond en lijkt ergens naar te luisteren. In de verste hoek slaakt hij een opgelucht kreetje en bukt hij voor hij ineens een luik omhoog trekt. ‘Snel, ga maar naar binnen.’ Ik aarzel niet maar spring het gat in. Hij volgt ook en dan sluit het luik het resterende beetje licht buiten.
‘Fuck…’ fluister ik en slaak dan een gil als er iets langs m`n hand strijkt. ‘Rustig maar, ik- heb ik je pijn gedaan?’ z`n stem klinkt op een subtiele manier meer op die van z`n broer. Minder verbitterd als gewoonlijk. Met m`n pols tegen m`n borst geklemd strompel ik maar achteren tot ik met m`n rug tegen de muur kom.
Nu pas merk ik op dat we in water staan dat ongeveer tot onze enkels komt.
‘Nee, ja, maar het is niet zo erg hoor.’ ‘Het spijt me. Ik raakte een beetje in paniek.’ Het oprechte berouw klinkt vreemd in m`n oren. Ineens komt hij naast me tegen de muur staan. Hoe heeft hij me in hemelsnaam gevonden in deze duisternis? ‘Hoe- hoe wist je dat ik hier stond?’ nieuwsgierig draai ik m`n hoofd naar de plek waar geluid vandaan kwam. ‘Via m`n Geest. Ik zocht gewoon het licht van de jouwe en toen wist ik waar jij was. Maar als je het niet erg vind gaan we aan de andere kant van de put staan, daar is het droog.’

Als z`n hand nog eens langs de mijne strijkt schrik ik niet meer maar laat toe dat hij m`n hand in de zijne neemt en me naar een droge plek begeleid. Even speelt het visioen van Marti toen hij nog mens was en alle meisjes gek maakte met z`n uiterlijk en z`n hoffelijkheid.
Als ik weer zinloos met m`n ogen knipper voel ik dat de grond waar we staan inderdaad droog is. Met m`n rug tegen de slijmerige muur laat ik me op de grond zakken en sla m`n armen om m`n opgetrokken knieën. Marti gaat naast me zitten en zucht diep.
‘Je mag wel slapen hoor.’ Ik schud m`n hoofd. ‘Nee, ik ben nog niet moe.’ Voor het eerst sinds ik hem ken begint hij te lachen. Schor en ongelofelijk aantrekkelijk.
‘Volgens mij ben je juist hartstikke moe! Je mag wel tegen me aanliggen hoor.’ De jongen die normaal gesproken zo ijzig en vreemd is lijkt op het moment zo normaal als elke andere puber. Gapend leg ik m`n hoofd tegen z`n schouder en slaat hij z`n arm om me heen.
‘Jij bent best oke, Marti.’ Z`n antwoord verstond ik niet meer want ik viel onmiddellijk in slaap.

zoals gewoonlijk kun je de schuingedrukte woorden in de verklarende lijst vinden;)

Reacties (3)

  • Nephilimx

    Team marti! Snel veder!

    8 jaar geleden
  • Felonys

    Team Marti!

    ik heb geen twitter, hebbie Facebook?

    snel verder! en nu snap ik er al wat meer van.. jouw verhaal is gewoon zoveel leuker dan alle andere verhalen en je vorige verhaal, ben blij dat je hem hebt herschreven...(Y)

    8 jaar geleden
  • Allysae

    hmm team marti
    en omg ik heb twitter
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen