Foto bij [19] Sisterhood

Pov. Marti Zy
‘Wie is Harry?’waag ik te vragen en ze glimlacht vaag, de kille blik in haar ogen verdween bijna helemaal uit haar zilveren ogen.
‘M`n vriendje. Nou ja, correctie was. We zijn uit elkaar gegaan omdat ik nu… dit… ben en het te gevaarlijk is voor hem om nog langer dan noodzakelijk contact met mij te hebben. Ik bedoel, je moet de goden niet tarten, toch?’
De blik in haar ogen word standvastig en zeker van zichzelf. Ik knik als reactie op haar woorden.
‘Je hebt helemaal gelijk. Maar ondanks dat je een goede beslissing gemaakt hebt voelt het fout. Waar of niet?’ Haar lippen krullen op tot een sarcastisch glimlachje en een stemmetje in m`n hoofd vind dat deze situatie behoorlijk ironisch is. Gezien het feit dat ik tot voorheen de afstandelijke sarcastische van ons twee was. ‘Ik denk trouwens dat de zon zo onderhand wel onder is.’ Zei Bonita met een stalen emotieloos gezicht.
Ik sta op en klim via de wand naar boven tot ik met een hand de putdeksel kan optillen om naar buiten te kijken.
‘Je hebt gelijk. De zon is onder.’ Bonita lijkt opgelucht als ze razendsnel omhoog klimt en modderig midden op het gangpad staat.
‘Bah, ik heb een douche nodig.’ ze trekt op een schattige manier haar neus op en bekijkt haar vieze modderige kleren.
Lachend bekijk ik m`n kleren en zie dat ik er niet veel beter vanaf ben gekomen. Zwijgend lopen we door de gangen naar het hoofdgebouw. ‘Ik zie je wel weer.’ mompelde ze en liep haar kamer in waarna ze zonder pardon de deur voor m`n neus dichtgooide. Ik haalde m`n schouders op en liep naar m`n eigen kamer, tijd voor een warme douche.

Pov. Bonita “Bonny”Luxfort
Als ik een blik op Susan`s bed werp zie ik dat die al weg is. Gigi of Doirrean is ook niet op m`n bed waar ze gewoonlijk wel ligt.
Ik haal m`n schouders op en pak m`n badjas van het haakje en trek m`n vieze modderige kleren uit en gooi die in de wasmand die in een hoekje gepropt staat. Terwijl ik naar de deur loop doe ik de badjas aan en loop ga naar de meisjes badkamers een paar gangen verderop.

Na een lekkere warme douche sta ik voor de spiegel om m`n make-up te doen. Als ik naar beneden kijk om m`n mascara te pakken valt m`n oog op iets dat meteen m`n volle aandacht heeft. Vol afschuw staar ik naar mijn klauwen. De kraan op de achtergrond zorgt voor een monotone achtergrond. Als ik langzaam m`n ogen naar de spiegel voor me laat glijden ben ik bang voor wat ik aan zal treffen gezien de klauwen die een paar minuten geleden nog m`n handen waren.
M`n ogen lichten zilver op in het kaarslicht en ik hou m`n adem in bij het zien van de spleetvormige pupillen die me kwaadaardig aankijken. M`n gezicht lijkt zo… normaal. Toch jaagt het me angst aan en de wasbak kraakt protesterend als m`n nagels zich in het porselein boren. Een klagelijk gejank komt over m`n lippen en nu pas zie ik de scherpe, dierlijke tanden. Geschokt sluit ik m`n ogen…
Dit kan niet echt gebeuren!

Zacht vloekend dat eerder als klagelijk gejank klinkt deins ik achteruit en scheur daarbij de porseleinen wasbak af. Het afschuwelijke geluid laat me ineen krimpen.
‘Bonny? Ben je hier?’ March`s stem klinkt lichtelijk paniekerig en ik kan niets anders dan zacht grommen. ‘Oké, dat is duidelijk. Ga weg bij de deur, ik kom binnen.’ Ik besluit dat ik maar beter naar hem kan luisteren en ga tegen de muur zitten het verst bij de deur vandaan.
‘Ach hou je kop Doirrean. Ik ben bezig.’ De deur kraakt protesterend en vliegt dan open. Hij houdt in z`n hand de klink en een stukje van de deur. Als hij me ziet trekt hij even een moeilijk gezicht en laat dan het stukje deur vallen. Met grote stappen beent hij op me af en knielt voor me neer.
‘Rustig Bonny. Als je gewoon blijft ademhalen en kalmeert zet de verandering niet door.’ Even kijk ik hem recht aan in z`n groene ogen om hem te betrappen op de leugen maar z`n ogen glanzen vol van een wijsheid die ik niet kan en wil begrijpen. En dus sluit ik m`n ogen en probeer gelijkmatig te ademen zodat m`n hartslag omlaag gaat. Nog een paar voetstappen naderen met daarnaast de nauwelijks hoorbare tred van Doirrean. ‘Juffrouw Luxfort. Is alles goed?’ Neferett zit naast March geknield en kijkt me bezorgd aan.
Net als alle andere priesteressen droeg ze een maagdelijk wit gewaad met gouden stiksels. Maar bij haar liep de tatoeage van de “dochters van de nacht” verder door dan bij de meeste en was deze diep zwart waarbij haar huid nog witter leek dan dat het al was.
‘Goed gedaan March. Maar juffrouw Luxfort is geen Weerwolf dus bij haar is de verandering niet erg.’ March wierp haar een onbegrijpelijke blik toe.
‘Zie je, het is al weer weg! Maar je moet je even omkleden Bonita. Ik wil je aan de priesteressen voorstellen, ze zijn allemaal erg nieuwsgierig naar je.’
March wierp haar nu regelrecht een woedende blik toe en stond snel op. ‘Ik zie je nog wel Bonny.’ En weg was hij.

‘Zo, als je over een half uur in de tempel bent is het goed. Doirrean mag met je mee als je dat liever hebt.’ Nog voor ik had kunnen reageren stond ze op en liep weg. Wankel sta ik op en houd me overeind aan de muur voor ik mezelf stabiel genoeg vind om terug naar m`n kamer te gaan. Susan is er nog steeds niet!
Zuchtend doe ik de deur op slot en gooi de badjas met een boogje op het bed waardoor Doirrean snel opzij moet springen om het ding niet op zich te krijgen, ze blies verontwaardig en ging op m`n kussen liggen.
Trek iets aan zeg.
Ik negeer haar en kies een wollen coltrui en een strakke spijkerbroek met halfhoge laarsjes. De roze radio die eigenlijk van Suzan was zette ik aan. En in gedachten verzonken begon ik mee te zingen. Toen ik m`n make-up uiteindelijk als nog af gemaakt had liep ik met Doirrean in m`n armen naar de tempel.
Het wit marmeren gebouw viel erg op omdat het op een kleine heuvel stond en niet binnen het kasteel lag maar meer op het grote landgoed dat er omheen lag.
Toen ik de deur opende en naar binnen liep stonden er overal kaarsen en langs het midden pad lagen de blaadjes van een zwarte roos. Midden in de tempel stond het beeld van de godin die ze vereerden: Mesiya de maangodin.
Doordat ik zo geconcentreerd naar het beeld staarde zag ik de priesteressen niet die aan kwamen lopen. ‘Bonita! Je bent gekomen.’ Ik draaide me met een ruk om en zag Neferett samen met nog twee hoger geplaatste priesteressen. ‘Bonita, mag ik je voorstellen. Shauree,’ze wees naar de zwartharige priesteres aan haar rechterzijde. En dit is Odessa.’
Odessa was een aparte verschijning. Haar melkchocolade kleurige huid was prachtig en smetteloos. Haar ogen waren groot en rond. De irissen waren net als bij Shauree gitzwart waardoor je het verschil tussen de pupil en de iris niet zag, haar lange donkerbruine haar krulde prachtig en glansde.
Ze was ook veel langer dan de middelmatige Shauree. Haar lengte kwam zelf dicht bij dat van de lange Neferett. ‘Welkom in ons heiligdom Bonita. Dat je onze zuster in naam mag worden.’ Odessa glimlachte en onthulde daarbij een rij parelwitte tanden.

‘Dank u wel.’ Ik maakte een soort reverence en hield daarbij m`n ogen op het drietal gericht.
‘Goed,’ knikte Neferett en gebaarde naar een cirkel van kussens met als middelpunt honderden kaarsen die allemaal brandden en vast stonden in een poel gedroogd kaarsvet. Pas toen we zaten praatte ze verder. ‘we zouden graag zien dat je een van onze Zusters wordt.’
De drie vrouwen knikten gewichtig. ‘Ja, we hebben je in de gaten gehouden al deze weken dat je hier bent en je getuigd van grote magische capaciteiten en een goed karakter. De manier waarop je die zielig Susan Baldwin steunde,’ ze maakten tegelijk een soort teken met hun handen. ‘getuigd ook van loyaliteit. En jij bent het persoon dat onze Hoge macht compleet kan maken.’

‘De Hoge macht?’ vroeg ik en Shauree knikte.
‘Dat zijn wij. We moeten er vier hebben om het compleet te maken maar zoals je ziet missen we er een en wij denken dat Mesiya jou bedoeld heeft om ons compleet te maken.’ze boog haar hoofd waardoor haar ravenzwarte haren voor haar gezicht vielen. Neferett stond op en keek naar de toegangsdeuren.
‘Denk er maar even over na, dan hoop ik dat je ons snel kunt vergezellen als die vierde Zuster.’ Na afscheid genomen te hebben liepen Doirrean samen door de duisternis. In de verte klonk het gehuil van de Weerwolven en de Lycans die op de vrij avond van de volle maan in het bos joegen op wezens die zo dom waren daar rond te lopen.

Reacties (3)

  • Nephilimx

    Snel weer vederrr!

    8 jaar geleden
  • Felonys

    snel verder! maar wat is zo'n zuster/ priesteres ofzo

    8 jaar geleden
  • Allysae

    oeeeee
    hahahaxD
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen