Foto bij [20] May the gods protect you Susan Baldwin

‘Nee. Nee nee nee het kan niet! Ze kan niet…’ trillend sloeg ik m`n handen voor m`n gezicht en slaakte een schril kreetje.
Susan was afgevoerd naar het eiland. Woedend balde ik m`n handen tot vuisten en voelde hoe m`n nagels in m`n handen drong. Een straaltje bloed droop uit m`n gebalde vuist en spatte kapot op de stenen vloer. Neferett wierp me een meelijwekkende blik toe vanaf de andere kant van het bureau.
Ik wou het niet zien, het medelijden hoefde mij niet getoond te worden. Denk liever aan haar familie, haar drie zusjes en haar ouders… die moesten medelijden krijgen, niet ik.
Ik stond woest op en gooide daarbij de stoel bijna om. Wankel draaide ik me om en rende de gang door naar m`n kamer, mensen sprongen opzij en schreeuwden me verwensingen na die me niets deden. Op m`n kamer liet ik me op het bed vallen en opende m`n verkrampte handen. Somber keek ik naar het bloed dat de kans zag uit de gaten op te wellen voor de wondjes genazen. Daarna likte ik het bloed weg en rolde me op tot een balletje en staarde naar Susan`s opgeruimde deel van de kamer. Haar ouders hadden de boel opgeruimd maar de kleren hadden ze aan mij gegeven omdat ik ze paste en ze het te erg vonden om de kleren aan hun jongere kinderen te geven. De lessen waren allang begonnen maar ik verroerde me niet en bleef net zo lang met opengesperde ogen naar haar bed staren tot ik in slaap viel.

Gebonk op de deur maakte me wakker en toen ik op de klok keek zag ik dat het al ochtend was. Moeizaam stond ik op en veegde uitgelopen make-up weg voor ik de deur opende.
March stond in de gang ongeduldig heen en weer te wippen. Toen ik de deur verder opende keek hij me bezorgd aan en knipoogde.
‘Het komt wel goed babe.’Hij hield het dienblad iets hoger en grijnsde scheef. ‘Oké, ik heb films, chips en warme chocolademelk.’ even besefte ik dat hij eigenlijk best wel lief is en glimlachte dunnetjes naar hem. ‘Kom binnen.’ Hij liep langs me heen en wierp even een blik op het lege bed van Susan voor hij de dvd oppakte en aanzette. ‘Kom, vind je het heel erg als m`n Weerkat ook mee komt kijken?’ Verbaasd schudde ik m`n hoofd en zag een gitzwarte kater met vier witte voetjes en een wit snuitje binnen komen.
‘Bonny dit is Bazilis. Bazilis dit zijn Bonny en Doirrean.’
De kater spon en sprong bij hem op schoot. Doirrean opende loom een oog en gaapte voor ook zij dichterbij kwam. Bazilis kneep z`n ogen genietend tot spleetjes toen March hem achter z`n oor kriebelde. Het feit dat March ook een levensgezel had was een beetje schokkend en ik vroeg me af of Marti er ook een had. March wierp een vertederde blik op de zwarte kater en drukte z`n lippen op z`n kopje.
Ik lachte en nam een klein slokje van de warme chocolademelk. ‘Dankje. Je bent erg aardig voor me.’ Hij gaf geen antwoord maar glimlachte en gaf me nog een knipoog voor hij weer naar de film keek.

De hele film waren we stil en keken af en toe naar elkaar waardoor we glimlachten.
Toen de aftiteling begon liet ik me achterover op het bed vallen en keek naar het plafond.
‘Kende je haar erg goed?’ ik haalde m`n schouders op tot zover dat kon als je lag.
Vanuit m`n ooghoeken zag ik dat March naast me kwam liggen en z`n hoofd kantelde zodat hij naar me kon kijken.
Hoe kon een tweeling zo verschillend maar tegelijker tijd zo hetzelfde zijn? March was zorgzaam, sarcastisch en wist overduidelijk hoe hij meisjes moest versieren. Marti was afstandelijk en gesloten maar in die put was hij bijna net zoals March. Ik rolde me op m`n zij en keek lang en diep in March`s groene ogen.
‘Ze was bang, March. Erg bang…’
Hij zuchtte en sloot even z`n ogen. ‘Ik kende vroeger een meisje die ook een Weerwolf werd. Zij was ook bang maar ik was nog banger.’
Z`n stem was zachtjes en schor van een emotie waarvan ik besloot dat het verdriet was. ‘Wat is er gebeurt?’ Hij glimlachte plichtmatig en hield z`n ogen nog altijd gesloten. ‘Ik ben bij elke transformatie gebleven en heb haar bijgestaan. Ze had me gesmeekt haar te doden als de transformatie helemaal doorgezet had, ik heb me aan m`n belofte gehouden. Het gevoel… om haar vast te houden terwijl ze stierf en haar menselijke gedaante terug kreeg… het was afschuwelijk maar ik deed het voor haar.’
Weemoedig opende hij z`n ogen die donker en somber stonden, alsof er een lichtje uitgedaan was. Ik glimlachte bemoedigend en pakte z`n hand om er een kneepje in te geven maar hij liet m`n hand niet meer los, hij staarde er met een moeilijk gezicht naar.
‘Hoe heette ze?’ vroeg ik om z`n aandacht te trekken. Het werkte want hij keek op en zweeg even of hij niet zeker wist of hij wel wou antwoorden. ‘Meriel.’

Het was een bijzonder meisje. Hoorde ik een stem in m`n hoofd zeggen. Meteen vlogen m`n ogen naar Bazilis die me aankeek met dezelfde kleur groene ogen als z`n metgezel.
Hij praat niet vaak over haar dus je moet wel bijzonder voor hem zijn.
De kat stond op en Doirrean deed hetzelfde. Zacht grommend plaatste ze zich tussen mij en Bazilis in.
Doirrean! Doe niet zo stom. Alsof hij me iets zou doen! De poes keek even naar me om met een verdachte twinkeling in haar ogen.
Bonita, ik ken m`n broer. Hij doet nooit zomaar iets. Verbaasd keek ik naar de witte Weerkat en fronste.
Dan ben je best wel oud als jij de zus van Bazilis bent. De witte poes maakte het geluid dat ik was gaan herkennen als lachen en ging liggen.
Dat valt best mee hoor! Bazilis is vijftig jaar ouder dan ik.
Wow…


Langzaam richtte ik m`n blik op March die me gefascineerd aankeek met twinkelende ogen. ‘Wat?’ hij grinnikte en pakte een zak chips.
‘Nee, niets hoor.’

Pov. Marti Zy
Vanaf m`n plekje bij een zuil zie ik m`n broer langskomen met een dienblad waar de geur van warme chocola vanaf komt. Bazilis, z`n zwarte weerkat liep op een paar meter afstand achter hem aan en richtte z`n groene ogen op mij. Het besef dat ik nu niet meer kon verstopte zorgde er voor dat ik bleef staan en kil terug staarde. Tegen m`n verwachtingen in vertraagde March z`n pas niet en draafde de kater achter hem aan. Schijnbaar zonder iets gezegd te hebben.
Verbaasd liet ik me uit m`n schuilplaats glijden en sloop geruisloos achter hen aan. Zacht grommend zag ik hoe hij op Bonita`s deur bonsde en ongeduldig heen en weer stond te wippen.
Bazilis zat rustig om zich heen te kijken en z`n ogen vonden mij weer.
Marti…
Klonk de grommerige zware stem van de kat in m`n hoofd. Bazilis, het is een genoegen. Zoals altijd. De kat scheen geamuseerd en kneep z`n ogen tevreden samen. Hoe is het leven nu?
Ik haalde m`n schouders op in het besef dat de kat het toch wel zou zien. Net op dat moment ging de deur open en Bonita verscheen, ze zag er verdrietig en erg down uit.
‘Het komt wel goed babe.’ Zei March en hield het dienblad iets hoger.
‘Oké, ik heb films, chips en warme chocolademelk.’ Bonita vertrok geen spier maar glimlachte uiteindelijk dunnetjes voor ze de deur verder opende.
‘Kom binnen.’ Even voelde ik de nijging om op te springen en naar binnen te stormen maar Bazilis hield me tegen.
Hij bedoelt het niet slecht Marti. Hij is verandert… net als jij. De kater draaide zich soepel om en liep de deur door voor de helemaal sloot en de stilte op de gang weer terug keerde. Ik bleef net zo lang zitten tot de film, die ik woord voor woord perfect kon mee luisteren, afgelopen was.

‘Kende je haar erg goed?’ hoorde ik March vragen en meteen wist ik dat het over het Weerwolf meisje ging die de kamer deelde met Bonita.
Het bleef even stil voor het antwoord kwam. ‘Ze was bang, March. Erg bang…’
Bonita`s stem had de subtiele harde ondertoon die ze ook in de put had toen ik vroeg naar die Harry persoon.
‘Ik kende vroeger een meisje die ook een Weerwolf werd. Zij was ook bang maar ik was nog banger.’ March` stem was schor van verdriet en oude woede. Verstijfd luisterde ik naar wat hij ging zeggen.
‘Wat is er gebeurt?’
March` antwoord was zo zachtjes dat ik naar voren moest leunen om het niet te missen. ‘Ik ben bij elke transformatie gebleven en heb haar bijgestaan. Ze had me gesmeekt haar te doden als de transformatie helemaal doorgezet had, ik heb me aan m`n belofte gehouden. Het gevoel… om haar vast te houden terwijl ze stierf en haar menselijke gedaante terug kreeg… het was afschuwelijk maar ik deed het voor haar.’
‘Hoe heette ze?’ vroeg Bonita kleintjes na een lange stilte.
‘Meriel.’fluisterde March terug.
Kreunend van pijn leunde ik achter over en kneep m`n ogen tot spleetjes. Het oude verdriet verscheurde me alsof het nog maar gisteren was.

‘Meriel?’ fluisterde ik terwijl ze kreunde van de pijn en gesmoord gilde. March keek op vanaf z`n geknielde positie naast haar lichaam en ontblootte z`n scherpe hoektanden naar me. ‘Ga weg Marti. Dit is allemaal jou fout! Als jij haar toen niet meegenomen had...!’ Met z`n gezicht vertrokken van woede stond hij op en kwam met trillende vuisten voor me staan. Z`n ogen waren gitzwart van de vele emoties die door hem heen raasden.
Meriel klapte dubbel en gilde het uit van de pijn. Meteen schoot March terug naar haar en hield haar kleine dunne lichaam vast. ‘Ze was alles wat we nog hadden Marti.’ Fluisterde March met een dikke stem. Hij vocht tegen z`n tranen, net als ik.
‘Zeg dat niet, March.’
Hij schudde z`n hoofd waardoor z`n haar dat roder was dan het mijne wild voor z`n ogen viel. ‘Het is allemaal jou schuld. Eerst vader toen moeder. En nu neem je me ook Meriel af?’ Hij vertrok z`n gezicht en schudde weer z`n hoofd. Meriel kreunde en hoestte bloed.
‘March?’ klonk haar zwakke stem en haar ogen die dezelfde kleur hadden als de mijne stonden flets en konden zich niet goed focussen.
‘March, doe het nu…’ ze kreunde wat over ging in een hartbrekend gegil dat door merg en been ging.
March keek me aan vol haat. ‘Draai je om. Je hoeft dit niet te zien.’
Ik slikte moeilijk en draaide me om. Achter me hoorde ik hoe z`n hand z`n weg naar haar hart vond en het het zwijgen op legde. Na een paar seconden verscheurde z`n klagelijke geschreeuw de stilte. Meteen draaide ik me om en zag dat March haar dicht tegen zich aan gedrukt hield en met z`n schone hand haar haren streelden, ze hadden dezelfde kleur haar als hij.
‘Dit is allemaal jou schuld…’ Hij legde haar voorzichtig neer en sprong op me af. ‘Jou schuld!’ krijste hij en z`n nagels scheurden m`n wang open, hij plantte z`n tanden in m`n nek met de bedoeling me te vermoorden maar Lelie, m`n Weerkat, sprong op z`n rug en zette haar klauwen en tanden in z`n rug waardoor hij brullend overeind schoot, de poes van z`n rug trok en haar keel doorbeet waarna hij haar liet vallen en weer naar Meriel liep. Verbijsterd keek ik naar m`n stervende Weerkat en tilde haar op.
March had zojuist letterlijk onze band verbroken en ervoor gezorgd dat ik helemaal alleen was. Hij had m`n metgezel afgenomen.
Een laatste stuiptrekking ging door Lelie`s pezige lichaam voor haar muisgrijze lichaam helemaal slap werd. Haar gele ogen gleden dicht en haar Geest zocht nog een keer contact met de mijne.

‘Ik hou van je Marti, voor altijd…’
Daarna was ze verdwenen. Langzaam stond ik op. ‘Ik wou dat ik Meriel had kunnen redden March. Ik wou dat ik haar nooit alleen had gelaten.’
Met die woorden draaide ik me om en liep het bos in.


Meriel was ons jonge zusje geweest… en het was mijn schuld dat ze stierf.

Reacties (2)

  • Felonys

    aawh! arme Marti! eerst de schuld van alles krijgen en dan wordt z'n metgezel vermoord!:(

    8 jaar geleden
  • Allysae

    omg
    arme marti
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen