Foto bij 0.01

Even later waren Louis, Liam en Zayn weer vertrokken, en zaten Harry en ik op de bank met een kop thee. Anne zat tegenover ons in de stoel waar ze zoals altijd in zat. “Hoe was het, lieverd?” zei ze terwijl ze in haar kopje roerde. Harry glimlachte en begon te vertellen. “Het is geweldig om op het podium te staan met de jongens. En de fans.” “En de meisjes.” vulde ik hem grijnzend aan. Harry keek me met grote ogen aan. “Wij zijn niet dom hoor Harry!” zei Anne tegen hem terwijl ze mij een knipoog gaf. Harry keek zijn moeder benauwd aan. “Vind je het erg?” zei hij. Anne glimlachte zwakjes. “Wel een beetje, lieverd. Je mag meisjes eigenlijk niet zo behandelen, snap je? Door hun harten te breken word je zeker niet geliefd bij je andere fans. Die komen er toch wel achter. En over Caroline…” Harry’s mond vormde een streep en hij keek Anne strak aan. “Wat is er nou weer met Caroline?” Ik zuchtte lichtjes. “Ze is niet eens van jouw generatie, Harry.” zei ik zachtjes en ik pakte Harry’s hand vast, maar hij trok zich los. “Ik hou van Caroline, oké? Daar kunnen jullie niets aan doen!” zei hij boos en hij stond abrupt op. “Ha-” “Ik ga naar boven.” onderbrak Harry me en hij was al verdwenen. Het was opeens doodstil in de woonkamer. “Dat had ik niet moeten zeggen.” mompelde ik terwijl ik naar mijn kopje staarde. De thee begon al langzaam koud te worden. “Het is niet jouw schuld, darling! Ik denk er ook zo over.” zei Anne terwijl ze naast me kwam zitten en een arm om me heen sloeg. “Harry is gewoon wat gevoelig als het met Caroline te maken heeft. Dat heeft niets met jou te maken.” Anne wreef ondertussen zachtjes over mijn bovenarm. Ik zuchtte en knikte. “Je hebt gelijk.” zei ik. Ik keek op de klok en zag dat het ondertussen al na 7 uur was. “Ik ga maar eens naar huis.” Anne knikte en liet me los. We stonden op en we liepen naar de gang, waar ik mijn jas aantrok. Ik staarde naar de trap, die omhoog leidde, naar Harry. Anne zag me kijken. “Je kunt wel proberen om gedag te zeggen, schat.” zei ze terwijl ze glimlachte. Ik knikte en ik liep voorzichtig naar boven, bang om geluid te maken. Ik wist precies waar Harry’s kamer was en ik klopte daar voorzichtig op de deur. Geen antwoord. Ik deed de deur langzaam open en zag Harry op zijn bed liggen. Hij had zijn voeten over elkaar geslagen en zijn handen onder zijn hoofd gevouwen. Zijn ogen waren gericht naar het plafond. “Harry... Ik ga.” zei ik zachtjes. Geen antwoord. “Doei.” zei ik vertwijfeld.
Weer geen antwoord.
Ik zuchtte en sloot toen zachtjes weer de deur. Met een rotgevoel liep ik de trap af. Anne wachtte me beneden op. Ze wist al wat er was gebeurd, aan mijn gezicht te zien. “Hij draait wel bij.” troostte ze me terwijl ze me een knuffel gaf. Ik knikte zachtjes. Even later liep ik het tuinpadje af, weg van het huis, op naar de mijne.

De ochtend erna, op maandag, klonk de schelle piep van de wekker door mijn kamer. Kreunend sloeg ik erop en was het plotseling weer ijzig stil. Eén voor één deed ik mijn ogen open. Maar toen ik met een klik mijn nachtlampje aandeed, kneep ik ze weer dicht. Teveel licht! Uiteindelijk kreeg ik het voor elkaar om mijn ogen open te houden zonder dat ze gingen tranen en ik stapte uit bed, waarna ik gelijk een handdoek pakte en naar de badkamer vertrok.
Na de douche kleedde ik mezelf om en föhnde ik mijn al geborstelde haar. Ik kleedde mezelf om en deed wat mascara op. Toen pakte ik mijn schooltas en stopte al mijn nodige boeken erin. Ik liep naar beneden en begon met mijn ontbijt. Daarna poetste ik mijn tanden.
Even later zat ik op de fiets, op weg naar school. Mijn gedachten dwaalde telkens af naar Harry. Ik voelde me kut omdat hij boos op me was. Ik kon mezelf wel slaan, zo’n opmerking maken terwijl ik hem maanden niet had gezien!
Aangekomen bij school liep ik gelijk door naar mijn kluis. Ik stopte er boeken in en haalde er weer boeken uit. “Hey!” hoorde ik naast me en ik zag mijn vriendin Else naast me staan. “Hey.” mompelde ik terwijl ik het deurtje sloot en het hangslotje dicht klikte. “Hoe ging het?” zei ze nieuwsgierig. “In het begin wel goed ja. Maar-” Ik zag mensen naar ons kijken. Iedereen hier wist dat ik de beste vriendin was van Harry, helaas. Ze wisten ook dat hij momenteel ook thuis was gekomen. Ik trok Else mee naar een stil hoekje. Ik begon te vertellen hoe Anne over Caroline begon, en wat ik toen zei. Else keek me meelevend aan. “Wat kan jij er nou aan doen? Het is toch niet zo gek dat je dat zegt? Of wel?” Ik schudde mijn hoofd. “Nee, maar ik had het niet toen moeten zeggen, maar pas veel later.” zei ik vastbesloten. Else kon niet veel zeggen, want even later ging de bel en we moesten beiden naar een andere les. “Zie ik je in de pauze?” vroeg ik terwijl ik haar een knuffel gaf. Else knikte en we namen afscheid. Mokkend vertrok ik naar het oh zo leuke wiskunde.
Na wiskunde overleefd te hadden had ik een tussenuur. Ik zuchtte, omdat ik wist dat ik starende blikken zou krijgen. Being the best friend of a popstar isn’t really that easy.
Na het tussenuur hadden we pauze, dus ik ontmoette Else automatisch bij haar kluis. Ik was al naar de mijne geweest. “Hoe zijn de blikken?” zei ze zachtjes terwijl ze bezig was met haar boeken. Ik zuchtte en fronste. “Niet geweldig ofzo. Maar ik moet er maar mee leven, I guess.” antwoordde ik. Else knikte meelevend. Ze pakte haar laatste boeken en deed haar kluisdeurtje toen met een klap dicht.

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen