Foto bij [21] Bloodhunger

Ongemerkt gleed er nog een maand voorbij. Maart bracht zon bloemen en kleur, zelfs in de nacht. Toch had ik geen nauwelijks de tijd om over Susan na te denken. Een paar dagen na hun vraag of ik toe wou treden als een Zuster van de Hoge macht had ik contact gezocht met het goede nieuws dat ik dat graag deed. Doirrean lag op een kussen te slapen en naast haar bijna stille ademhaling en hartslag is er niets anders te horen in de tempel.
Natuurlijk kon ik nu nadenken maar ik besloot simpelweg om het niet te doen. Iedereen in de school keek nu naar me op omdat ik in jaren zoveel jonger was dan zij en nu toch echt een Zuster was. Een bijna net zo hoge status als Neferett die Hogepriesteres was.
Voorzichtig stak ik de kaarsen aan waardoor in zelfs de duisterste hoekjes licht was. Pas toen viel me de gedaante in de deuropening me op.
De gedaante stapte naar binnen en ik zag dat het de Lycan jongen was die Susan zo leuk vond. ‘Zuster Bonita.’ Hij knikte me vriendelijk toe en een beetje onwennig gaf ik hem een knikje. Nu pas viel het me op dat hij lijkbleek zag en trilde.
‘Tyler is het toch?’ Ik deed een stap naar hem toe en kromp in elkaar toen de geur van natte hond m`n neus binnen drong. Ook hij voelde zich ongemakkelijk toen ik nog een paar stappen in zijn richting deed.

‘Tyler Lockwood. Van Mystic Falls.’ Zachtjes en nauwelijks hoorbaar gromde hij en meteen stond ik stil. ‘Hoe ben je in hemelsnaam hier terecht gekomen?’
Vragend hield ik m`n hoofd schuin en bleef hem strak aankijken zonder door m`n neus te ademen.
‘Crystal bracht me hier. In Mystic Falls wemelt het van de onsterfelijke en ik wil m`n vriendin niet vermoorden omdat ik haar per ongeluk zou bijten.’
Ik knikte en vergrootten de afstand tussen ons iets.
‘Is je vriendin menselijk?’
Hij grijnsde z`n parelwitte tanden bloot en schudde z`n hoofd. ‘Nee, ze is een vampier. En wat voor een! Een geweldig temperament.’
Verbaasd sperde ik m`n ogen open. ‘Ik dacht dat Weerwolven en Vampiers totaal niet samen kunnen.’
‘Je voelt nu toch ook niet de drang om te vermoorden? En trouwens, jij bent Hybrid dus jij ruikt niet helemaal verkeerd. Wel verwarrend dat wel…’
Hij lachte blaffend en richtte z`n donker bruine ogen op het altaar. ‘Khors zij gezegend met Zoria. Dat zij ons allen een heldere Geest mag geven.’
Hij zette een kaarsje op het witte marmer en deed een paar stappen achteruit. Afwachtend keek ik naar de jongen maar hij bleef naar het marmer staren. De kaarsen flakkerden en ik draaide me met een ruk om toen een schaduw achter me opdoemde. ‘Marti! Je liet me schrikken.’
De vampier keek met op elkaar geklemde lippen naar Tyler en siste woedend. Z`n bruine ogen leken rood in het schijnsel van de kaarsen en z`n vuisten trilden lichtjes. Tyler stak onschuldig z`n handen in de lucht en deinsde achteruit. ‘Relax parasiet. Ik doe haar niets.’ Marti grauwde en deed een stap naar voren. Onmiddellijk, bang voor de gevolgen, sprong ik voor hem en legde m`n handen gespreid op z`n borst. Onder m`n hand klopte z`n hart wild van de adrenaline.
‘Tyler, tijd om te gaan.’ Ik keek niet om naar de Weerwolf- jongen maar hoorde hem zachtjes grinniken.
‘Bedankt voor ons gesprek Zuster.’ Z`n voetstappen verwijderden zich en ik deed een stap bij Marti vandaan. Hij keek met een duistere bijna demonische blik Tyler na en huiverde.
Op een of andere manier scheen hij een diepgewortelde haat te koesteren jegens Weerwolven en Lycans.
Geïrriteerd door de mysteries die hij en z`n tweeling broer met zich meebrachten zette ik m`n handen in m`n zij en keek hem woest aan.
‘Wat the fuck had dat te betekenen?! Hij was heel aardig voor me.’
Marti keek enigszins verbaasd op me neer, alsof hij niet meer wist hoe hij hier gekomen was en wat hij hier deed.
‘Hij is een Weerwolf. Dat is wat er is. Die monsters zijn niet te vertrouwen.’ De normaal aanwezige sarcasme bleef uit en hij klonk verbazingwekkend vlak, alsof hij uit alle macht z`n emoties in bedwang hield.
Grommend deinsde ik achteruit en voelde hoe m`n hoektanden ongewone lengte aannamen. ‘Zeg dat niet. De meeste kiezen er niet voor om zo te zijn.’ M`n stem klonk vervormd en vreemd hees.
‘Ik had gewoon willen zijn…’ z`n bruine ogen lijken me eindelijk weer te zien en hij knarste met z`n kiezen. ‘Bescherm je nu een hond?’
Ook zijn hoektanden staken verder uit dan gewoonlijk, en z`n ogen waren donkerder dan gewoonlijk en hij siste zachtjes.

Ik schudde met m`n hoofd en zuchtte. ‘Ze zijn niet heel anders dan wij Marti. Of moet ik je er aan herinneren dat ook ik half Weerwolf ben?’ Ik voelde me vreemd gekwetst alsof hij z`n haat op mij gericht had. ‘Dat is niet waar Bonita. Jij bent anders.’
Z`n gezicht vertrok moeizaam en onmiddellijk twijfelde ik aan de echtheid van z`n woorden. ‘Nou, ik ben niet anders want ik verander in een overmaatse bloeddorstige puppy! Op het moment lijk ik meer Tyler dan op jou Marti.’ Bezwerend hief ik m`n hand en voelde de magie in m`n vingertoppen knetteren. ‘Tyler heeft een relatie met een vampier. Hij is hier alleen zodat hij haar geen pijn zou doen. En bovendien maakt hij geen verschil tussen vampiers of weerwolven.’
Ik draaide me om en liep naar het afgesloten deel van de tempel, Marti bleef rusteloos achter. Met z`n hoofd gebogen, z`n vuisten gebald en z`n bruine haar dat voor z`n ogen hing. Iets moet hem in het verleden ernstig pijn gedaan hebben. Hetzelfde iets dat March pijn gedaan heeft en wat ervoor gezorgd heeft dat de broers niet meer met elkaar praatte…
Moeiteloos duw ik het stenen beeld opzij die een andere uitgang blokkeert. Doirrean kijkt me verwijtend aan omdat ze door mij op moest staan maar ze volgt me wel zwijgend.
De gang is aardedonker en ik laat de opgekropte magie los. Neon blauwe slierten magie lekken uit m`n vingers als vlammen en blijven een halve meter boven de grond hangen waar ze zich samenvoegen en een bal ter grootte van een tennisbal vormen en zo de gang verlicht.
Waar gaan we heen. Je weet dat dit alleen voor nood is.
Ik zucht en werp de Weerkat een nijdige blik toe. Ik weet het. Ik wou alleen niet weer langs Marti.
De kat maakte een geamuseerd geluidje en rende voor me uit. Bij de andere uitgang was een deur, overwoekerd met rozen maar hij ging tegen alle verwachtingen in gemakkelijk open.

In m`n priesteressen gewaad liep ik langzaam door de volle gangen. Leerlingen keken me nieuwsgierig, jaloers of keken gewoon. Ik voelde me er niet echt ongemakkelijk bij, het voelde alsof ik met Draco hand in hand door de gang liep.
Toen ik de gemeenschappelijke ruimte inliep overviel de herrie me. De tv stond hard aan waar een vage soap op te zien was. De radio stond hard aan om boven de tv uit te komen en mensen praatte hard om elkaar te kunnen verstaan,. Of te wel een herrie van jewelste. Het werd ook nog eens erger om met z`n allen samen te zijn omdat wel rond deze tijd nog drie uur moesten wachten tot we bloed konden halen en dus waren de vampiers nerveus en prikkelbaar.
Zelf ervoer ik dat niet echt zo. Bij elke ontblootte nek die ik tegen kwam had ik zin om m`n tanen erin te laten zinken maar prikkelbaar werd ik niet echt.
De bank in de hoek werd bezet door een horde vampier meisjes en zo wist ik dus dat ik March gevonden had.
De meisjes probeerden om het hardst zijn aandacht te trekken maar zodra ik ineens recht voor hem stond richtte hij z`n ogen op mij en grijnsde hij breed. ‘Bonny! Wat een aangename verassing.’
De meisjes wierpen me blikken vol haat toe en ik grinnikte geamuseerd. Het vele omgaan met March en Marti maakte dat ik onverschilliger reageerde op anderen. Of misschien waren dat gewoon de genen van onsterfelijke die dat zo regelden.
‘Je wou me zien?’ ongeïnteresseerd bekeek ik m`n nagels en lachte zachtjes toen de meisjes kwaad mompelden.
March scheen het ook te merken en lachte ook. ‘Ik kom al babe.’

Hij stond op en pakte m`n hand om de horde meisjes te plagen. ‘We zullen wel even wat bloed gaan halen. Ik sterf zowat.’
Hij zei het zachtjes zodat alleen ik het kon horen en op de gang haalde ik m`n hand voorzichtig uit de zijne. Iets in hem zorgde altijd dat ik medelijden met hem had en dat ik lief voor hem wou zijn. ‘We moeten nog een paar uur wachten March.’
Hij kreunde gekweld en nu pas viel het me op dat z`n ogen gitzwart waren en niet het gewone tintelende lentefrisse groen.
‘Hoe lang heb je al niet gedronken?’ vroeg ik nieuwsgierig en hij boog z`n hoofd.
‘Al een paar dagen niet.’ ‘Waarom?’ wilde ik weten en stopte midden in de gang. Toen hij geen aanstalten maakte om te stoppen greep ik z`n arm vast en dwong hem te stoppen.
‘Waarom, March?’ hij keek me treurig aan en voor de tweede keer dat ik hem kende was z`n hele muur afgebroken. De blik die hij in z`n ogen had maakte dat ik me week voelde in m`n knieën en m`n gedachten vluchtten naar Harry als die me aankeek met een intense blik.
‘Ik…’ hij slikte en trok me mee naar z`n kamer. ‘Vannacht is Meriels sterfdag.’ Z`n stem was zo anders en toch zo herzelfde dat ik er van schrok. De woede en het pijn klonk er duidelijk doorheen. Net als het verlies, de schaamte en de angst. In een reflex sloeg ik m`n armen om hem heen en streelde z`n haar toen hij z`n gezicht tegen m`n hals drukte. Een rilling ging door z`n lichaam en hij liet me voorzichtig weer los. Aan z`n gezicht te zien had ik z`n dorst zojuist erger gemaakt.
‘Sorry… als je wilt dat ik ga?’ hij schudde z`n hoofd en tilde z`n hand op en streek langzaam een pluk achter m`n oor. ‘Je bent zo mooi Bonny. Zo goed… ik, ik wil je zoenen.’ hIj overviel me een beetje maar ik stopte hem niet toen hij naar voren boog en z`n lippen langzaam en zachtjes op de mijne drukte. Ineens was Harry, die altijd in m`n gedachte was bij March vanwege hun groene ogen, uit m`n gedachten verdwenen en reageerde ik op March aanraking.
Onzeker sloeg hij z`n armen rond m`n middel en trok hij me dichter tegen zich aan.

Teder liet hij z`n lippen langs m`n kaak naar m`n nek glijden en daar aarzelde hij, ik wist wat hij wou. Bloed. Mijn bloed. Doe het.
Fluisterde ik met m`n Geest tegen de mijne. Onmiddellijk kleurde z`n Geest tevreden groen. Ik kreunde en sperde m`n ogen open toen z`n tanden in m`n hals zonken maar al snel maakte de korte felle pijn plaats voor een tevreden en tintelend gevoel. Het was een beetje zoals seks, alleen dan beter.
Alsof hij m`n gedachten meegekregen had tilde hij me op en legde hij me op z`n bed. Hij maakte een soort spinnend geluidje en kwam over me heen hangen. Even liet hij m`n hals met rust en keek hij me aan.
‘Je… je smaakt heerlijk!’ Hij likte langs z`n lippen die rood waren van m`n bloed.
Ik lachte ongelovig en kuste z`n hals. Een plotseling honger naar hem leidde m`n instincten en voor het eerst in m`n hele leven dronk ik van een levend ademend wezen. M`n tanden doorboorden de dunne huid met gemak en vaag merkte ik hoe hij ons omgedraaid had zodat ik nu bovenop hem zat.
Eens had hij een grapje gemaakt over dat drinken bij iemand anders een gigantisch genot is. Hij had gelijk, het was geen grapje.

Reacties (2)

  • Felonys

    ik zei toch dat ik het niet erg vond om te wachten, het kan iedereen gebeuren die writersblock. maar ben toch blij met het stukje!

    waneer is die transformatie compleet dan van Bonita?

    8 jaar geleden
  • Allysae

    whahah lolz
    snle verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen