Pic by BlackLeather

Bill Kaulitz


Verlegen slaat ze haar ogen neer. De damp in de badkamer heeft zijn plek op de spiegels gevonden, evenals op het mooiste lichaam dat mijn ogen mochten evenaren. De damp zorgt voor een natte schijn op haar naakte figuur. De handdoek die ze in een verkrampte houding als schild gebruikt, blokkeert alles.

Ik trek mijn boxer aan en loop naar haar toe. ‘Liefje?’ Ongemakkelijk kijkt ze op terwijl mijn vingers haar handdoek in handen nemen. ‘Toe maar, je hoeft je nergens voor te schamen, ik vind je prachtig.’ Een natte, rode haarlok valt langs haar borst. Ze kijkt met rode wangen omhoog en komt dichter staan, zodat ze zich niet bekeken voelt.
‘Er is niets moois aan Bill.’


Ik luister niet naar wat ze zegt en neem haar hand. ‘Kom mee.’ Ze wil protesteren, maar helaas voor haar ben ik net sterker. ‘Krijg ik een kusje?’ Ze kijkt me aan met een verwrongen blik. ‘Bill, ik ben naakt.’


Waarna ze meteen haar hoofd wegdraait en zich probeert te verstoppen achter haar handen. ‘In de douche was je ook naakt, toch gaf je me mijn kusjes.’ Ze bijt op haar lip en bloost. Afwachtend bekijk ik haar, nieuwsgierig naar het antwoord. Natuurlijk was ik uiterst verbaasd toen ze vroeg om samen te douchen. Zeker na wat ze me juist had verteld. Onder dwang van zichzelf en die van haar therapeut. Verteld wat er precies was gebeurd, die ene nacht.

‘Dan ben je afgeleid en kijk je me niet zo aan, trouwens...waarom ben ik naakt en jij niet?’ bromt ze ontzet. Ik knik en merk dat ze wel degelijk een standpunt heeft. Vervolgens trek ik mijn boxer terug uit. ‘Bill!’ Haar stem schiet de hoogte in en ze draait meteen haar hoofd weg.

‘Vind je me niet mooi?’ Ze kijkt me schichtig aan en twijfelt.

‘Nou...jawel maar...’ Ik loop dichterbij en zie de paniek in haar ogen. ‘Lieverd, je hoeft nergens bang voor te zijn. Ik wil enkel een kusje en dat je mij vertrouwd. Enkel mij.’ Ze knikt langzaam en legt twijfelend haar armen in mijn hals. ‘Toe maar, ik doe niets wat je niet wilt, net zoals altijd.’ Ze glimlacht en drukt haar lippen op de mijne. Ze likt aan mijn onderlip en drukt haar tong binnen. Algauw leunt ze tegen me aan en strijkt ze kussend mijn rug.


Ze trekt haar ondergoed aan en draait zich tot mij. Haar bekijkend vanuit het bed met het kopje koffie in mijn handen. ‘Bill.’ Ze kijkt me ongemakkelijk aan. Ik wenk haar en langzaam kruipt ze tegen me aan. ‘Waar denk je aan?' fluistert ze zacht en slaat haar ogen neer. Ik denk aan het gesprek, iets waar ik liever niet aan terug denk. Ze knikt begrijpend en drukt zich tegen me aan. Langzaam word ik terug gezogen in de tijd, 3uur geleden.



‘Zijn handen waren overal. Ik wist niet wat ik moest doen, wat ik moest denken. Het voelde niet goed aan, maar ik was te bang om hem tegen te houden. Hij trok mijn rokje uit, het scheurde en hij begon te lachen. Ik wist niet wat er zo grappig was, ik wou enkel weg en begon aan de deur te trekken. Hij trok me aan m’n haren weg en s-sloeg.’


Het eerste deel van een gruwelijke ervaring. Herhaalt in mijn hoofd, zonder de lange stiltes die ze produceerde na elk woord. De tranen die over haar wangen liepen, de trilling in haar stem. Ik staarde sprakeloos naar het dekbed terwijl ik haar handen stevig vastnam.


‘Ik was zo geschrokken dat ik hem niet eens tegenhield met het uitkleden. Hij zei dat het tijd was en toen voelde ik die hevige pijn.

Zijn handen knepen hard in mijn polsen. Ik begon te schreeuwen en te slaan, maar hij hield niet op, ...hij hield niet op.

Toen was hij m’n schreeuwen beu en propte een stuk van mijn rok in mijn mond.’



Ze sprak vol haat. De blik werd duister, ze vertelde door zonder opkijken. Het enige wat door mijn hoofd ging was dat ze me vertrouwde. Na 9 maanden kon ze dit aan mij vertellen. Ze kon me niet toelaten haar overal aan te raken, haar uit te kleden. Ze besloot zelf haar lichaam te tonen, ook al wist ze dat ik in haar ogen kon aflezen dat ze niet verder wou. In de douche gaf ik haar de ruimte, gaf haar een kus waarna ze zichzelf automatisch liet meeslepen. Ik weerhield me haar aan te raken, zoals ze had gewenst.



Mijn zicht werd troebel. Haar handen knepen harder in de mijne. Ik keek op en zag hoe ze krampachtig haar ogen dichtkneep. Tranen rolden over haar wangen. Ik dwong haar te stoppen, ze opende haar ogen en schudde het hoofd. 'Je...je moet weten waarom ik ... ik nog niet kan...ook al wil ik niets liever.' Een krop vormde zich in mijn keel. Ze wou maar kon niet.


‘Ik keek hem niet meer aan hoorde zijn genot echoën in mijn hoofd. Het duurde een eeuwigheid, hij raakte me aan, waarvan ik nog meer walgde. Hij liet los en ik kon mezelf niet meer bewegen. Het was net alsof ik verlamd was en vast zat in een ander lichaam.

Zijn ’troep’ zat over mijn hele gezicht.’



De beelden speelden zich af in mijn hoofd. Misselijk sloot ik mijn betraande ogen en wou dat ze stopte. Ze verdiende dit niet, niet mijn meisje. Ze sprak vol afgunst, keek kwaad voor zich uit. Had moeite met ademhalen. Ik voelde mijn lichaam koken van woede.


‘Hij zei 'De eerste keer is altijd speciaal, nu zal je altijd aan me denken.’Ik walgde van de handen die het bloed, mijn bloed over mijn lichaam uitwreven. Hij genoot ervan om mijn pijn te zien, te voelen.

Ik werd aangekleed, hij kuste mijn tranen weg, hij sprak maar ik luisterde niet, het voelde alsof ik langzaam aan het sterven was.

Hij was mijn vader, mijn held, die me als vuilnis achterliet op de plek waar hij me had gevonden.




Die sadist had haar leven verpest. Ons verpest. Binnen de kortste keren hing ik terug over de pot. De woorden 'troep' en 'bloed' hadden daarvoor gezorgd. Ik moest mijn woede trachten te stillen. Sloeg alles kort en klein in het kleine badkamertje. Ik wou 'hem' in mijn handen krijgen, hem martelen, laten lijden voor wat hij haar had aangedaan. Gefrustreerd legde ik me neer bij het feit dat hij een week later zelfmoord had gepleegd.




‘Bill, ik ben blij dat je me helpt. Ik wil bij je zijn, kunnen 'voelen' wat liefde is, ooit samen naakt door het huis heen rennen. Ooit zal ik trots op mezelf kunnen zijn...door jou.’

Ik kan een kleine, minuscule grinnik niet binnenhouden. Ik kijk in haar bezorgde gezichtje en zucht diep. 'Ik wil je niet achter laten, niet nu.' Ze pruilt meelevend en slaat een arm om me heen. 'Ik red me wel, liefje.' Ik maak een protesterend geluid. 'Toch wil ik je niet achterlaten.' houd ik vol. Ze glimlacht en prutst aan mijn blonde lokjes. ‘Ik hou van je.' Vertedert kus ik haar en drukt ze haar neus tegen de mijne. 'Je hoeft je geen zorgen te maken, ik heb Zarah en mijn moeder nog. Die 6 maanden zullen voorbijvliegen maar...toch ga ik je missen.' Zuchtend streel ik haar rug en wordt kwaad op de afstand tussen ons. 'Je moet me beloven dat je me opbelt als je nachtmerrie hebt.'

Verbaasd kijkt ze me aan en grinnikt. 'Waarom zou ik dat doen? Je bent altijd zo schattig als je slaapt...' Beduusd kijk ik haar aan en kruis streng mijn armen. 'Beloof het.' Ze zucht en drukt zachte kusjes in mijn hals. 'Oké, ik beloof het.' Hoe krijg ik het over mijn hart om haar over twee dagen achter te laten? Net nu ze me het hardst nodig heeft.




Bedankt voor alle reacties, ik wou het mooi maken en dat is gelukt, dit hoofdstuk is vast wel minder 'mooi', hopelijk een beetje goed want ik heb nog nooit zoiets geschreven,... xx.

Reacties (5)

  • BlackLeather

    Waarom moet hij nu net gaan, op het moment dat zij hem nodig heeft:(
    Bill is een goede vriend voor haar en ik kan me voorstellen dat het heel frustrerend voor hem moet zijn om haar vader geen kopje kleiner te kunnen maken vanwege het feit dat hij of verbrand is of ergens onder de grond ligt weg te rotten. (sorry ik ben gefrustreerd omdat ik haar vader ook wel een kopje kleiner wil maken. Wie doet zijn/haar kind zoiets aan??) Maar goed, dit deeltje is heel goed geschreven!!

    (K)

    8 jaar geleden
  • AlienStar

    wow heftig!

    8 jaar geleden
  • AlreadyGone

    Bill zal wel iets regelen zodat ze met hem mee kan gaan.:)
    Snel verder!
    x

    8 jaar geleden
  • MrsGrey

    dan gaat ze toch meexD

    8 jaar geleden
  • Eyka

    Ik denk niet dat je eerder verteld had dat haar vader zelfmoord gepleegd had? Of ik moet daar gigantisch goed overgelezen hebben. Dat maakt het allemaal nog gecompliceerder en neerslachtiger. Zo met een dubbelgevoel. Niet dat je ooit zijn daden zou kunnen goedkeuren, maar moest hij nog leven, zou hij vast leven vol pijn en afzien - wat ik hem stiekem meer zou toewensen dan de verlossende dood weg van eender welke gevoelens ook. Maar aan de andere kant, als hij dood is, kan ze hem ook niet meer 'haten', toch niet zo letterlijk. Idk. het verandert in feite niet veel. Het is gewoon het feit dat hij ervoor gekozen heeft te ontsnappen aan alles, terwijl zij vecht om gelukkig te kunnen worden.
    Dit deel was zoals alle andere goed geschreven. You know that. YOU KNOW (:
    <3<3.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen