Foto bij Be professional

& meteen 9 abo's! Jullie zijn awesome <3.
Laat jullie horen:)! Ik post altijd als een idioot zodra er reacties zijnxD. Mocht dat zo zijn, dan post ik op 00:00 uur nog een keer:).

Mijn hele ochtend zit ik al hopeloos gegevens in te voeren. Dit zou een stuk dragelijker zijn met een muziekje, maar aangezien mijn tas in het personeelskluisje staat en mevrouw Lingers er persoonlijk op toeziet dat ik me hier een ongeluk werk, durf ik het niet aan om op te staan en vervolgens mijn MP3 uit de tas te pakken. Die heksennagels van haar kunnen behoorlijke krassen achter laten, lijkt me. Uiteindelijk steekt ze rond kwart voor een opnieuw haar hoofd om de deur. ‘Je hebt pauze, een halfuur.’
Kortom: geen seconde langer.
Ik knik en grits mijn tas uit het kluisje. Laat mijn moeder alsjeblieft pauze hebben! Hoop ik, terwijl ik haar nummer draai op mijn telefoon. Ik kan nu echt wel wat morele steun gebruiken.
‘Julia liefje, is er iets?’ neemt ze op.
‘Hee mam, heb je pauze?’
‘Ik heb speciaal op je gewacht. Zie ik je in het bedrijfsrestaurant?’
‘Natuurlijk,’ antwoord ik stoer en doe net als of ik weet waar het is.
‘Mooi, zie je zo!’
Mijn moeder zit op verdieping weet-ik-veel-waar, dus ik zal het zelf uit moeten zoeken. Goed, daar gaan we. Moedig stap ik in de lift. Uit ervaring weet ik dat die meestal op de hoogste etage is. Spaar me, dit gebouw heeft maar liefst 24 verdiepingen! Resoluut druk ik op de knop voor de 24ste verdieping. Ik mag blij zijn dat ik geen maaginhoud meer heb, want die was er met deze snelheid meteen uitgekomen. Eenmaal op de 24ste verdieping, blijkt dat het bedrijfsrestaurant niet te zijn. Wel stapt er een drietal mannen in strakke pakken in die voor de zestiende verdieping kiezen. Wat moet ik nu doen? Zomaar weer een verdieping kiezen? Die pakken zien er zo duur uit dat ik ze echt niet durf te vragen waar het bedrijfsrestaurant is. Het draait hier om professionaliteit en ik wil niet dat het mij daaraan ontbreekt. Op de 21ste verdieping stapt er nog een vrouw in. Oh, de moed zakt me nu echt naar de schoenen.
Een van de drie mannen in pak vraagt vriendelijk naar welke verdieping ik moet.
Ik kijk op en voel mijn kaak tot mijn eigen verbazing breken en fictief op de grond kletteren.
Hallo meneer perfectheid-onpeilbare-donkerblauwe-ogen-en-zwart-haar!
Serieus, ik kan nu echt niet meer fatsoenlijk antwoorden. Of ademhalen. Of wat dan ook. Daar gaat mijn professionele houding… ‘Nou ik.’ Ik laat mijn ogen over hem heen glijden en zie dat zijn maatpak als gegoten zit om zijn atletisch gebouwde lijf.
Atletisch! Hoe kan een kantoorwurm nu in hemelsnaam atletisch zijn? En aantrekkelijk?
‘Ik moet naar het bedrijfsrestaurant,’ antwoord ik.
Hij glimlacht vriendelijk terwijl hij een gigantisch eind boven me uit steekt. Ik bedoel – even serieus – ik ben echt de kleinste niet… Maar als deze man kleiner dan 1 meter 85 is dan eet ik mijn schoenen op. Oh, en ook als hij ouder dan 25 is. Want dat kan ook echt niet – of hij kan zich een plastische chirurg permitteren.
‘Dan moeten we naar dezelfde verdieping,’ antwoord hij ‘ben je nieuw hier?’
Nou, die professionele houding is nu definitief verleden tijd. ‘Dat klopt,’ antwoord ik neutraal. Voor zover neutraal mogelijk is in deze situatie.
‘Ah,’ antwoord hij ‘vandaar. Zo’n gezicht vergeet ik namelijk niet snel.’
Mijn hart slaat een aantal slagen over. Is dat een compliment? Of een belediging? Probeert een man in een duur pak met mij te flirten? Spaar me, dit trek ik niet.
Dankbaar stap ik uit en verlaat het gezelschap om regelrecht het vrouwentoilet in te lopen. Verwoed veeg ik mijn golvende, bruine haar uit mijn gezicht en staar naar mezelf in de spiegel. Mijn huid kleurt rood van de spontane zelfontbranding vandaar net. Mijn blauwe ogen staan groot van verbazing. Ze vallen op. Wat een prestatie is – vooral in tegenstelling tot hem. Met zijn doordringende ogen die een woeste zee van – van wat eigenlijk zijn? Ik heb er niets uit op kunnen maken.
Ik haal nog een keer diep adem en spreek mezelf nog wat moed in, voordat ik het bedrijfsrestaurant instap. En ik kan maar aan een ding denken: Laat die man alsjeblieft niet mijn moeders lunchmaatje zijn. Alsjeblieft niet.

Reacties (10)

  • agirlx

    oh dat zou leuk zijn! xd

    6 jaar geleden
  • Ileana

    ja, ik ben volledig overtuigd! dit wordt mijn nieuwe lievelings abo! x

    6 jaar geleden
  • xWINEHOUSE

    @Brat idd het is eindelijk een keer geen fanfiction (Ik heb niks tegen fanfictions)

    6 jaar geleden
  • RecklessGirl

    Wow, dit is prachtig geschreven. Niet zoals bij een idk, fanfiction ofzo - niveau, maar bestseller - niveau!

    7 jaar geleden
  • SourWolf

    Ik moet zeggen, dit doet me nogal denken aan '50 tinten grijs'.
    Anyways, goed geschreven, ik ga even verderlezen c:
    x

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen