Pic by BlackLeather

Onaa Cruizze Latimore


Lachend hang ik aan Zarah’s schouder die grijnzend recht in de camera kijkt. Mijn buik begint pijn te doen en ik val langzaam op de grond neer. ‘Onaa..’ grinnikt ze lachend en wil me rechttrekken, maar dat lukt haar niet.

‘Dave..hahaha.’ lach ik uitbundig en trek haar met me mee. De flitsen klinken enkel meer en meer. De fotograaf legt echt elk moment vast. Na een kleine tien minuten stop ik met lachen en kunnen we wat anders aantrekken. David komt in de kamer en meteen grijns ik weer breed.
‘Heb je pijn?’ vraag ik geniepig en hij kijkt me zielig aan. Hij viel tijdens het druk bellen over enkele muziekinstrumenten heen en dat was echt een van de grappigste dingen die ik ooit heb gezien, dat gezicht!


Een halfuurtje liggen we op de grond, zonder make up en met hetzelfde jurkje. We steunen op onze ellebogen en trachten met dezelfde blik op de foto te verschijnen. Bladeren liggen om ons heen en Zarah vind het nodig om erin te gaan rollen. Ze legt een paar blaadjes op mijn hoofd en drukt haar lippen op mijn wang. ‘Dat zijn nog eens kliekjes, geweldig meiden.’ We glimlachen breed en geven uiteindelijk een hand aan de fotograaf.

Nieuwsgierig plakken we met onze hoofden op het beeldscherm, klikkend op elke foto. ‘Niet slecht, niet slecht.’ mompelt Zarah binnensmonds waardoor ik weer in de lach schiet. ‘En wat vinden jullie ervan?’ David gaat zijn hoofd bovenop het mijne leggen en staart mee. ‘Ik vind ze mooi.’ meld ik en, gaat uiteindelijk maar naast ons zitten als ik constant mijn hoofd beweeg, om het te doen vallen.

‘Welke vind je gepast voor de cover van het album?’ Zarah scrolt naar onder en klikt grijnzend de foto aan waar ik in de slappe lach aan haar schouders hang en zij grijnzend in de lens staart. ‘Nou, echt niet!’ roep ik meteen uit. Ik wil wegdrukken maar David houdt me tegen. ‘Ik vind hem leuk!’ Beduusd kijk ik hun aan. ‘Ik wil die waar ze een kus op mijn wang drukt.’ houd ik vol. Ze schudden het hoofd. ‘Die gebruik je maar in het boekje ofzo...Die andere is echt veel leuker.’ stribbelt ze tegen en ik staar naar het scherm.

‘Ja, we kunnen in het boekje bij de cd, enkele foto’s zetten.’ volgt David haar raad op. Blij kijk ik hem aan. ‘Kunnen er echt foto’s in staan? En ook songteksten?’ vraag ik opgewonden. David wil protesteren en meteen leg ik mijn hand op de zijne. ‘Alsjeblieft? Dan mag je die foto gebruiken als cover.’ Ik pruil en zie zijn panikerende blik.

‘Oh, oké dan, maar enkel omdat ik die foto wil!’ zegt hij streng. Ik geef een kus op zijn wang en zie hem rood kleuren. ‘Ja, nu is het wel genoeg kleine sprinkhaan, ga jullie nu maar omkleden. ‘Hoe noemde je me?’ roep ik verontwaardigd en hij grijnst van oor tot oor. ‘Kleine sprinkhaan.’ herhaalt Zarah die me meetrekt. ‘Dave!’ Hij kijkt me heilig aan en al gauw sta ik terug in de kleedkamer. ‘Hoe durft hij...’ mompel ik beduusd. Zarah begint me uit te lachen en ik grijp dreigend een glas water vast. ‘Oké, oké, ik stop al!’ roept ze uit en lachend kleed ik me om.





‘Heb je een zonnebril?’ Ik betreed zonder kloppen Zarah’s kamer en zie hoe ze net haar jeans aantrekt. ‘Nooit gehoord van kloppen?’ bromt ze door de schok. Ik schud mijn hoofd en trek haar schuif open. ‘En wie zegt dat jij zomaar daarin mag grabbelen?’ Ik schud weer mijn hoofd. ‘Niemand.’ Ik voel een kussen tegen mijn hoofd en gris een grote zwarte uit de schuif. ‘Hebbes.’ Ik zet hem op en paradeer door de kamer. ‘Klaar, trage slak?’ Ze kijkt me nors aan om vervolgens op me af te rennen en te kietelen. ‘Aahh, Zarah!’ gil ik uit en probeer haar weg te duwen. Ik heb volgens mij al genoeg gelachen met die fotoshoot vanmiddag. Ze kruipt van me af en glimlacht. ‘Jij bent goedgeluimd vandaag.’ Ik knik en trek mijn kledij recht. Glimlachend kijk ik op en zucht. ‘Binnen een paar uurtjes kan ik Bill terug zien.’ Ze grijnst en neemt zelf ook een zonnebril. ‘Ze zullen verrast zijn als ze ons zien staan op het vliegveld.’ verklaart ze kijkend in de spiegel. ‘Ennn..., ik wil Bill’s hondje zien in het echt, hij is vast nog schattiger dan op foto!’ roep ik hyper en spring overeind.


Hoofdschuddend loopt ze de kamer uit en zijn we klaar om te vertrekken. Druk in gesprek lopen we naar de trap tot we een hels lawaai horen. Verbaasd kijk ik Zarah aan en gaat ze stiekem door het raam van de etage kijken. ‘Onaa...volgens mij hebben we een probleempje.’ Ik ga naast haar staan en kan bijna mijn ogen niet geloven. De parking staat vol fans, fans tot aan de deur van het appartement. Ik kreun vermoeid en zucht. ‘Nu kunnen we niet weg.’ Zarah laat haar hoofd tegen het raam vallen en kijkt op haar uurwerk.

‘Over twee uur moeten we op het vliegveld zijn, we moeten erdoor.’ Ik kijk haar bang aan en ze haalt een stift uit haar handtas. ‘Signeer wat je kan signeren en loop door naar de auto, simpel.’ Met trillende vingers neem ik hem over en volg haar op de trap. ‘Ik ben bang.’ piep ik. De fans beginnen op de deur te kloppen, politie heeft zich al gemoeid. Zarah neemt mijn hand en kijkt bang voor zich uit.

’Politie..’ mompelt ze hees. Een agent loopt op ons af en we nemen beleefd onze zonnebrillen af. ‘Onaa en Zarah Cruizze?’ We knikken gehoorzaam. ‘We werden opgebeld door jullie buren, niemand raakt binnen of buiten dit appartement, jullie roem verstoord de privacy van jullie medemens.’ Hij spreekt zo kil en angstig ga ik dichter bij Zarah gaan staan. ‘Wij hebben de fans niet...’ Wil Zarah protesteren maar hij steekt zijn hand op. ‘Ze eisen dat jullie verhuizen.’

Geschrokken kijk ik hem aan, dit is een grapje. Zarah zucht diep en kijkt me aan. ‘We kunnen hier niet elke dag komen om de orde te behouden. Er moet spoedig een oplossing komen.’ Ik kijk naar mijn zus die me vragend aankijkt. ‘Dan... zullen we moeten verhuizen.’ geef ik tegen mijn zin toe. De blik in Zarah’s ogen verteld me voortmaken, dus als ik gewoon instem op wat hij zegt, kunnen we sneller weg. ‘Jullie moeten naar buiten geloof ik.’ We knikken weer en worden naar buiten begeleid. Ik forceer een glimlach naar de fans toe, ook al kijkt de agent me kwaad aan. Ik laat de fans niet onderdoen voor zo’n norse eikel.


We stappen in de auto en in stilte rijden we de straat uit. ‘Nu moeten we een nieuw huis zoeken.’ brom ik kwaad en Zarah zucht diep. ‘We wisten dat dit ooit zou komen.’ Ik laat mijn hoofd tegen het raam vallen en sluit mijn ogen. ‘Laten we denken aan de jongens.’ roept ze plots hyper en schrik ik op. ‘En aan Bill's hondje.’ meld ik er grijnzend bij.

Reacties (2)

  • AlreadyGone

    Leuk!
    Snel verder!
    x

    8 jaar geleden
  • Eyka

    Yay, nog een deeltje :3. Het was te verwachten dat dit ooit ging gebeuren. Maar ze kunnen nu wel bij Bill en Tom gaan wonen?
    Ik zou zeggen, snel verder, maar drie deeltjes op een dag is best al veel van het goede (:
    <3<3.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen