Foto bij Spotaneous haertache

Joow readers, nieuw stuk! Zal ik weer om 00:00 een stukje posten:)..?

Ik ben benieuwd naar jullie mening over het volgende stuk:)!

Na een zwijgende rit van twintig minuten, komen we thuis aan. Nathalie en Thijmen kijken ons vreemd aan. We hadden per slot van rekening nog helemaal niet thuis moeten zijn. Ik trek me behendig terug in de woonkamer en zet de TV extra hard, zodat ik niet hoef te horen wat mijn moeder Nathalie en Thijmen vertelt. En zo blijf ik de eerste twee uur zitten terwijl ik van de ene doelloze zender naar de andere zap. Net als mijn moeder aan het eten wilt beginnen, krijgt ze een telefoontje van haar advocaat. Het gaat er heftig aan toe, dus ik vermoed dat dit over mijn vader gaat. Ik sta op vanuit mijn coma en loop naar de keuken om aan het avondeten te beginnen. Mijn moeder heeft macaroni op het menu staan, wat een eitje is om klaar te maken. Ik wil gewoon iets hersenloos doen. Niet nadenken, alleen doen. Want als ik mijn hersenen ga gebruiken zie ik die koffiepot weer op de grond vallen en voel ik die hand tegen mijn achterwerk en voel ik die angst en – en dat bekruipt me en verstikt me zo hevig dat ik het spontaan benauwd krijg. Het drukt zo op mijn borst dat ik er even bij moet gaan zitten om op adem te komen.
Een halfuurtje later heb ik de macaroni klaar en dek ik de tafel. Mijn moeder is nog steeds in gesprek met haar advocaat dus besluit ik om alvast met de rest te gaan eten. Maar zodra ik naar het goedje op mijn bord staar, heb ik spontaan geen honger meer. Niet dat het onsmakelijk is, integendeel! Ik heb gewoon geen honger – mijn buik zit namelijk wel vol met iets anders. ‘Ik heb geen honger,’ mompel ik en ga van tafel af, naar mijn kamer. Ik zet mijn laptop aan en ga op bed zitten met mijn afspeellijst op voluit. Doelloos surf ik langs enkele websites. Doelloos, hersenloos. Heerlijk. Ik rommel wat door mijn la met nagellak, op zoek naar mijn favoriete rode, maar kan die niet vinden.
Daar is maar een verklaring voor. ‘Nathalie!’ roep ik gepikeerd ‘nu hier komen!’
Twee tellen later staat mijn zusje in mijn slaapkamer. ‘Wat is er?’ vraagt ze onverschillig.
Ik zucht. ‘Zie je mijn nagellak?’
Ze haalt haar schouders op. ‘Ja.’
‘Nou, er mist een lakje. Een rode. Die heb jij.’
‘Geef mij maar weer de schuld!’ schreeuwt ze ‘dat doe je altijd!
‘Ja, omdat jij de enige ben die ze van me jat!’ schreeuw ik terug.
‘Doe maar zo – je bent echt zo…’
‘Zo wat? Het is toch zo? Vorige week was het die groene, nu de rode? Dwangmatige dievegge! Ik begin een patroon te zien!’
‘Het is niet –’ We vallen beiden stil als de deur van mijn slaapkamer opengaat.

En ik krijg spontaan een hartaanval als ik zie wie er in de deuropening staat.

De ogen van mijn zusje worden groot. Ze begint te stamelen.
‘Lucas Fields,’ charmant steekt hij zijn hand naar haar uit.
‘N-Na-Nathalie S-Staffords,’ stamelt ze met een kop als een biet. Ik heb haar nog nooit zo gezien.
Hij glimlacht. ‘Je lijkt op je zus.’
‘Dat zie ik niet als een compliment,’ mompel ik.
‘Oh,’ antwoord hij richting mijn zusje ‘ik zou dat juist als een heel groot compliment zien – voor jou.’ En in een zin heeft hij mij het zwijgen opgelegd en mijn zusje beledigd door haar te zeggen dat het een enorm compliment is als je op mij lijkt. Wauw.

Reacties (16)

  • agirlx

    serieus Lucas ?!

    6 jaar geleden
  • Navygirl

    Geweldig ditxDben benieuwd wat hij daar moet:)

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ah,

    Oke ik blijf dan weer op tot 12.xD

    xx

    7 jaar geleden
  • Elizabetha

    Hoe weet hij waar ze wonen? O.o

    7 jaar geleden
  • MorningDawn

    Yess. Als je nu eens eerder dan 00:00 post:D

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen