Foto bij 94. A young lady flying.

Compleet uitgeput van alle emoties en overweldigd door hoofdpijn ging Lily weer terug de pub in om haar spullen te pakken en vervroegd afscheid te nemen van de groep. Tranen rolden niet, maar het was toch enigszins een emotioneel afscheid. Ze was de groep erg dankbaar dat ze haar zo hadden opgenomen en ze hadden haar een geweldige tijd gegeven in Dublin.
Ze keerde terug naar haar appartement samen met Chris, maar ze wist dat ze nu alleen wilde zijn. Of eigenlijk, ze wilde niet samen met Chris zijn.
Elkaar aarzelend aankijkend in de deuropening van haar flat, besloot Lily dat het tijd was om haar twijfels te uiten en eerlijk toe te geven dat ze niet meer met hem samen kon zijn. Voor ze haar mond open kon trekken echter, kuste Chris haar zacht op de wang en streelde zorgzaam door haar haren.
“You don’t have to say anything Lils. I’ll just go, I think that is for the best, right?” hij klonk aarzelend en toen ze instemmend knikte was hij dan ook opgelucht.
“I’ll call you tomorrow to see how you’re doing. Rest and try to get a clear head so you can study. If there is anything, anything, you can call me and I’ll be there, all right?” hij keek haar diep aan en ze knikte, ze voelde zich zo mogelijk nog slechter dat ze hem aan haar lijntje hield, maar ze kon het nu niet over haar hart verkrijgen om het uit te maken. Als het überhaupt ooit aan was geweest. Deze afgelopen weken waren gevuld met vragen en twijfels over hun relatiestatus. Vrienden? Vrienden die elkaar kusten, dat wel. Maar echt een koppel, dat wisten ze zelf ook niet.
Chris draaide zich om en liep de donkere nacht weer in, de straten nat van de gesmolten sneeuw en de verse regen. Lily sloot de deur en trok zich weer terug in haar donkere kamer. Ze deed alle lampen aan, dat deed haar veilig voelen. Met alle lampen aan, deed ze de gordijnen dicht en kleedde zich uit. In enkel haar ondergoed klom ze in bed en ze maakte een veilig nestje voor zichzelf tussen de warme dekens en talrijke kussens. Zodra ze haar ogen sloot, doemde de foto weer op in haar gedachten en ze slikte haar tranen niet meer terug. Ze liet alles de vrije gang gaan, zodat ze zich weer opgelucht zou voelen. Na wat wel uren leek, was ze eindelijk zo uitgeput dat ze in een diepe slaap viel, vol dromen over haar ouders.

De hele week werd ze overspoeld met sms’jes van Chris. Hij bedoelde het zo goed en ze had echt de moed niet om het uit te maken nu hij zo ontzettend lief was voor haar. En het was fijn om iemand te hebben die voor haar zorgde en zich zorgen maakte om haar en haar belde na haar examens. Iemand buitenom haar familie. Haar laatste tentamen, The Renaissance, was vrijdags en daarna had ze eindelijk rust. Ze had twee weken vakantie en dan zou ze weer beginnen in Amsterdam. De laatste twintig weken van haar studie zouden gevuld worden met haar masterscriptie. Ze had haar hoofd gebroken over het onderwerp van haar scriptie en had ook vaak aan Chris of Kate of haar andere vrienden gevraagd wat ze zou moeten doen, maar geen van de onderwerpen sprak haar echt aan. Ze probeerde er echter nu nog even niet aan te denken, ze had al zoveel aan haar hoofd dat ze dat er ook niet nog eens bij kon hebben.
Ze moest een week wachten op de resultaten van haar tentames, dat gaf al genoeg stress naast het hele gedoe rondom haar familie. Ze wilde even vakantie vieren zonder de zwarte vooruitblik van hard werken aan haar scriptie.
Ze was al begonnen met spullen inpakken en ze had tegen haar huisbaas gezegd dat hij alles naar een second-handshop mocht brengen of mocht laten staan, hij moest het zelf maar weten. De spullen kwamen van een second-handshop, dus of ze nu terug gingen of niet, die mensen hadden er van geprofiteerd en ze had weer geld gespendeerd dat terecht zou komen bij een goed doel. Ze zou zaterdag vertrekken en Chris wist dat.
Die ochtend was hij al vroeg langs gekomen en had hij haar geholpen met de laatste dingen in te pakken. Ze waren vervolgens gaan wandelen door Dublin en hadden ergens geluncht. In de middag waren ze teruggelopen over de brug en ze hadden er een foto gemaakt van hen samen. Een waterig zonnetje brak door de grijze wolken tijdens hun terugtocht naar Lily’s flat en Chris zijn stem vulde de leegte die Lily steeds meer leek te vullen. Ze genoot van deze laatste uren met Chris samen, vol van zelfkwelling. Ze moest het zeggen voor ze weer vertrok naar Nederland, want ze wist dat deze relatie niet ging werken, zeker niet als ze wegging uit Dublin en hij hier achterbleef. Ze kletsten en ze lachten, maar de donkere, dreigende wolk van wat er komen ging hing tussen hen in en naarmate ze dichter bij Lily’s flat kwamen, werden ze stiller en bewuster van de dreiging.
De drie cactussen die in haar vensterbank stonden waren de enige decoratie die er nog te vinden was in de flat. Het prachtige schilderij van haar moeder had ze opgestuurd naar haar adres in Amsterdam via de post, met uiteraard erop geschreven dat het uiterst breekbaar was. Ze had zich bedacht dat het pakketje dan beter zou worden behandeld dan wanneer ze het mee zou nemen in haar koffer. Ze rilde bij de gedachte aan een kapot schilderij, een grote scheur in het canvas, dwars door de prachtige rode rozen en witte margrieten, de bloemen gescheiden van hun groene stelen, het leven erin vernietigd.
Ze pakte één van de cactussen voorzichtig op, kijkend naar haar reflectie in de ruit, waarna ze zich omdraaide naar Chris en de cactus overhandigde.
“I can’t take them with me, would you like to have them?”
De blonde man knikte en keek haar aan, zijn altijd aanwezige lach verdwenen. Ook hij wist wat eraan zat te komen en de teneergeslagen blik in de ogen van Lily wezen erop dat ook zij het heel goed wist. Ze keek op haar horloge en zag dat ze zo moest vertrekken naar het vliegveld. Ze was al ingechecked, dat had ze via het internet gedaan, dus dat scheelde haar tijd op het vliegveld.
Chris had ondertussen een plastic tas ergens vandaan gehaald en daar de andere twee potjes met cactussen ingedaan en hield deze in zijn hand. De ander stak hij uit naar Lily en ze nam die aan. Hij keek haar intens aan en gaf een kneepje in haar hand, voor hij deze weer losliet, één van haar koffers pakte en naar buiten liep.
“I’ll bring you to the airport,” zei hij en geen discussie was mogelijk. Lily was hem dankbaar, het werd een vliegveld afscheid. Ergens had het iets onwerkelijks en veel te romantisch, maar ze vond het wel fijn. Ze ging het uitmaken omdat het niet kon, ze zou niet meer terugkeren naar Dublin en waarom zou hij naar Nederland komen? Chris was een vakantieliefde. Haar tijd in Dublin was dan wel geen vakantie geweest, maar zo kwam het wel op haar over. Zo voelde het. Het was niet echt een serieuze relatie geweest, hadden het ook nooit verder willen laten komen, althans zij niet, en nu ze weer terug naar huis ging, eindigde ook de relatie.

In stilte reden ze naar het vliegveld en eenmaal daar aangekomen, brachten ze samen al haar spullen naar de douane. Voor ze de rij in ging, bleven ze even staan. Tegenover elkaar, elkaar aankijkend, zichzelf geen houding wetend te geven.
“Well,” begon Lily en schraapte even voorzichtig haar keel. “This is good-bye, then.”
Ze peilde Chris zijn reactie, maar diens blauwe ogen leken niet te veranderen. Hij had het al aan zien komen dan, gelukkig.
“I guess so,” de matheid in zijn stem duidde toch aan dat ze iets voor hem betekend had. Hij ook voor haar, besefte ze, hij had haar doen begrijpen wat ze wilde en wie ze was. Hij had haar teruggedreven in de armen van Nick, terwijl ze misschien in haar eentje daar nooit achter was gekomen.
“Thanks for everything,” zei Lily en ging op de punten van haar tenen staan om hem zacht een kus te geven op zijn lippen. Teder beantwoordde Chris deze kus, maar toen ze die verbraken, wisten ze beiden dat het genoeg was geweest. Ze zouden nooit meer iets worden en het had ook nooit wat kunnen worden.
“Good-bye,” zei Lily en draaide zich om, een stille Chris achter zich latend. Echter, zijn grote, warme hand greep de hare en ze draaide zich verbaasd om.
“I always knew you still loved him – Nick I mean. I could see it in your eyes when you were with me,” geschokt staarde Lily hem aan. Ze voelde zich nu zo schuldig, maar ze kon zien in zijn blauwe ogen dat hij erg rustig was. Hij zei dit niet om haar een schuldgevoel aan te praten.
“You never loved me and you could never love somebody else than Nick. You were never mine, you were always his and always will be. I don’t know what he has what I don’t, but I can tell you Lily, he should better be worth you!” en met die woorden omhelsde hij haar in een ribben-krakende knuffel en zacht fluisterde Chris in haar haren, “Good-bye”.
Met tranen in haar ogen, maar met een glimlach op haar gezicht, sloot Lily aan in de rij voor door de douane en zag, toen ze er veilig doorheen was gekomen, Chris nog steeds staan in de hal. Ze zwaaide en hij zwaaide terug, zijn brede lach zijn gezicht weer sierend. Dat stond hem toch beter dan die serieuze en teneergeslagen blik, vond ze.
Met een bonzend hart vol verwachtig, stapte ze het vliegtuig in, en ze wist dat ze in Nederland niet langer moest aarzelen. Nick was de man die ze wilde, dat wist ze nu meer dan ooit. De vliegreis, die maar twee uur duurde, leek wel een eeuwigheid te duren. Lily kon geen rust vinden in een boek, in een tijdschrift en zelfs niet in haar eigen dromen. Nick vulde al haar gedachten en verlangens, zo erg zelfs, dat Lily zenuwachtig was toen ze landde. Ze vroeg zich af of hij zou weten dat ze er was en of hij zou weten dat ze weg was geweest. Wat zou hij hebben gevonden van haar tijd in Dublin? Hij had haar aangemoedigd met het zoeken naar zichzelf en de tijd in Dublin had haar daar zeker bij geholpen. Chris ook, maar ze wist niet hoe hij zou reageren als ze vertelde dat ze met een ander had gedatet.
Nerveus wachtte ze tot ze al haar koffers weer had en liep door de grote hal de kille buitenlucht in. Het horen van de Nederlandse taal overal om haar heen was erg raar en ze moest toegeven dat ze het Iers beter vond klinken dan het Nederlands. Zeker het plat Amsterdams. Ze giechelde, ze was een godlasteraar als ze dat zei. Een andere taal verkiezen boven je eigen moedertaal. Het kon haar niets schelen! Ze was in zo’n goede bui dat ze zichzelf de angst aanjoeg en toen ze met de bus en daarna te voet naar haar studentenflat ging, kon ze wel huppelen van blijdschap. Nick was de persoon die haar zo vrolijk maakte.
Ze stak haar sleutel in het slot en opende de deur om een versierde flat aan te treffen.
“Welcome home!” stond er in grote letters op een banier die aan haar muur hing en ze werd verrast door haar moeder, Kate en Charlotte die alledrie op haar afkwamen om haar te omhelzen.
“We hebben je zo gemist!” zei haar moeder terwijl ze haar vasthield aan haar bovenarmen om haar aan te kijken. Ze werd opzij geduwd door Kate die haar zus ook wilde begroeten, maar Lily lachte naar haar moeder toen ze werd omhelsd door haar zus. Ze kon het niet laten haar moeder te vergelijken met de vrouw op de foto en ze merkte dat er niet veel was veranderd tussen toen en nu. Haar moeder was nog steeds dezelfde vrouw. En de vrouw op de foto was echt haar moeder, de man op de foto dus echt haar vader.

Reacties (3)

  • Laelia

    aaah zo mooi!

    7 jaar geleden
  • FollowDreams

    Super!
    Snel verder? (:

    7 jaar geleden
  • Ashara

    Prachtig, zoals altijd <3

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen