Foto bij No he didn't...

Nieuw hoofdstuk peeps!

Om 00:00 uur nog eentje ^^!

Ik bijt op mijn lip en probeer zo snel mogelijk afleiding te zoeken. Maar hij loopt ons voorbij alsof we gisteren… Nou ja. Alsof het niet gebeurt is. Opgelucht haal ik adem – alleen Jessica kijkt niet zo opgelucht.
‘Dat is toch vreemd?’
Ik haal mijn schouders op. Het maakt mij niet zoveel uit, zolang ik maar niet… Hoe dan ook, ik start mijn computer op en ga driftig aan het werk. Zelfs het kopje thee wat Jessica aanbiedt negeer ik. Zolang ik me hier op concetreer, dan komt het goed. Denk ik. Hoop ik – whatever.
Op een gegeven moment krijg ik een e-mail binnen:

Geachte mevrouw Staffords,
Door zwangerschapsverlof bent u tot het einde van uw dienstperiode, eind augustus, ingedeeld als secretaresse op een andere afdeling. U mag nu uw spullen pakken en uzelf melden op de 22ste etage, kamer 6.

Met vriendelijke groet,

Personeelsvoorziening


Vervreemd lees ik de e-mail nog een keer na. Ik word zomaar over geplaatst?
‘Ik ben overgeplaatst per direct,’ mompel ik verontwaardigd.
Jessica fronst haar wenkbrauwen. ‘Oké, vreemd. En stom. Dan zit ik hier alleen.’
‘Oh, maar Lingers komt binnenkort weer terug,’ antwoord ik.
Ze rolt met haar ogen. ‘Wat een feest. Maar je mailt me wel he? Ik ga je missen hier.’
‘Ja, ik jou ook,’ antwoord ik en pak mijn spullen in. Ik neem de lift en stap uit op de 22ste etage en loop kamer 22 binnen.
Spontaan laat ik mijn tas vallen.

Ongelofelijk!

Lucas lacht me tegemoet.
‘D-dus ik ben jouw nieuwe secretaresse?’
‘Daar lijkt het wel op.’
Ik frons mijn wenkbrauwen. ‘Zwangerschapsverlof?’
‘Daar lijkt het wel op he.’
Klootzak. Het ergste van alles is nog wel, dat mijn bureau tegenover het zijne staat en er meteen aan grenst. Hoe kan ik me in vredesnaam concentreren als hij tegenover me zit? Dat is niet eerlijk! Met een zucht zet ik mijn tas neer en start de computer op. Als hij het hard wilt spelen, dan kan hij het ook zo krijgen. ‘Wilt u misschien iets te drinken, meneer Fields?’
Hij zet een scheve glimlach op. ‘Alleen jij mag me Lucas noemen.’
‘Mag of moet?’
‘In dit geval moet je het.’ Uiteindelijk geeft hij toe dat hij een koffie wilt, dus ik loop naar de automaat voor een kopje koffie en een glaasje water voor mezelf – ik moet geconcentreerd blijven, en dat lukt niet altijd met cafeïne. Ik overhandig Lucas zonder al teveel poes pas zijn koffie en ga op mijn plaats zitten.
‘Wat moet ik doen?’
‘Alles wat ik zeg.’
‘Ik ga echt niet alles doen wat je zegt hoor,’ waarschuw ik hem.
‘Maak je nou maar geen zorgen, voor me heb je niet te vrezen.’
Ja ja. Vandaar dat ik zeker getransferd ben! Lucas legt een briefje op tafel met mensen die ik moet bellen en mailen voor een afspraak met hem. Zodra ik daar klaar mee ben, krijg ik een box met zakelijke e-mails binnen waar ik mezelf het liefst helemaal in verlies.
‘Wat wil je eten, Julia?’ vraagt Lucas na verloop van tijd.
‘Huh?’ verwoed kijk ik op.
‘Ik vroeg wat je wilde eten.’ Hij glimlacht. ‘Ik beschik namelijk over de luxe om belachelijke lunches te laten bezorgen – op kosten van het bedrijf.’
En of ik daar even dik vet misbruik van ga maken. ‘Ik hou van sushi,’ antwoord ik luchtig en begin weer haastig verder te typen.
‘Sushi? Houd je van Japan dan? Ben je er weleens geweest?’
‘Japan lijkt me best gaaf. Ik ben er nog nooit geweest.’
‘Ik wel, twee keer,’ antwoord hij afwezig ‘Tokyo is gaaf.’
‘Dat zal best.’
‘Zou je er naar toe willen, Julia?’
Geschrokken kijk ik op. Meent hij dit nou echt?

Reacties (14)

  • Taiteilijan

    Lucas, doe nu niet zo perfect. :ccc

    7 jaar geleden
  • jvpm

    ja zeggen ,en meteen mee gaan:D

    7 jaar geleden
  • SEXYSTYLES

    HAHAHA DIE MAN IS GENIAAL

    7 jaar geleden
  • Boompjes

    verderrr!!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen