Foto bij Breath taking

Jep jep, nieuw stuk! Ben benieuwd naar jullie meningen:).

Ik storm naar beneden en trek de deur open. En daar staat hij dan in al z’n glorie. Hij draagt een donkere spijkerbroek met een zwart blouse en zwarte schoenen. We zijn nog op elkaar afgestemd ook!
‘Wauw, Julia, je ziet er adembenemend uit!’
‘Spreek voor jezelf,’ mompel ik verlegen.
Hij pakt mijn hand vast – ja, hij pakt mijn hand vast! – en neemt me mee naar buiten toe.
‘Wacht eens!’
Shit, mijn moeder.
‘Je mag dan wel heel belangrijk zijn, maar als je niet goed op me dochter past, dan…’
Hij gunt haar een onweerstaanbare glimlach. ‘Natuurlijk, Madaleine.’
Meteen is ze stil. ‘Oké dan,’ antwoord ze uiteindelijk.
Lucas houdt deur voor me open van zijn zwarte – ja! – Porsche, en ik stap in. Zelf gaat hij achter het stuur zitten en rijdt soepeltjes weg.
‘Mooie auto,’ begin ik om de stilte te doorbreken.
‘Dankje,’ antwoord hij afgeleid terwijl ik een spiertje rond zijn kaak zie aanspannen.
‘Niets,’ antwoord hij, als ik hem geconcentreerd in de achteruitkijkspiegel zie kijken. Ook ik zie dat er een auto gevaarlijk dicht achter ons rijdt en dan ineens rechtsaf slaat.
‘Wat een mafkezen,’ merk ik op.
Hij lijkt weer wat te ontspannen. ‘Dat wel.’
Ik haal mijn schouders op. ‘Waar gaan we naartoe?’
Eindelijk lacht hij weer. ‘Dat is een verassing.’
Ik knik langzaam – begin ik me nu echt bij hem op me gemak te voelen? – en zak onderuit in de stoel, die zijden zacht aan mijn blote benen aanvoel. Ik zie zijn blik afglijden en ga snel recht overeind zitten.
Hij rijdt de snelweg op en gaat richting Nijmegen. Zou hij weten dat ik – dat ik in Nijmegen ga studeren? Of is dit toeval? Het is vast toeval – hoop ik.
Een kleine driekwartier later sta ik voor een immens groot gebouw, in een deel van de stad wat ik altijd gemeden, heb omdat het me veel te duur leek om überhaupt doorheen te lopen.
‘Dit is…’ Wauw. Geen woorden voor. Het gebouw lijkt wel geslepen uit zwart graniet. De binnenzijde is net zo strak en donker ingericht.
‘We passen bij de inrichting,’ grapt Lucas.
‘Ik geloof het ook,’ mompel ik onder de indruk terwijl hij me naar een tafeltje achteraf leidt. Hij schuift me galant aan en gaat dan tegenover me zitten. ‘Ik kan m’n ogen nu niet van je afhouden, Julia.’
Precies wat ik nodig had – not. Ik kijk zo snel mogelijk weg, als ik ineens zijn hand heel dichtbij voel komen en hij mijn kin vastpakt. ‘Kijk me eens aan.’
Ik sluit mijn ogen.
‘Natuurlijk, Julia.’ Hij laat me los en richt zich tot de kaart. ‘Wat wil je drinken?’
Dat klinkt al een stuk beter. Hij bestelt een cola light en een spa blauw voor mij, waarna we een voorgerecht bestellen. Het lijkt iets frans en het begint met S. Ik kan het alleen niet uitspreken. Zodra Lucas het besteld lijkt het zo makkelijk, hij doet het accentloos. Wat is hij toch freaking awesome. Niet veel later krijgen we ons voorgerecht op het bord – het smaakt naar paddestoelen – en begint van alles aan me te vragen: wanneer ik jarig ben – dat weet hij toch als hij mijn gegevens heeft ingezien? – naar wat voor muziek ik luister en wat mijn favoriete films zijn. Ik probeer een en dezelfde vragen aan hem te stellen, maar dan draait hij er precies op zijn Lucas-manier omheen. Frustrerend dit.

Reacties (8)

  • MorningDawn

    Heerlijk om na een lange dag vol huiswerk, hockey en school dit verhaal te kunnen lezen. Ik ben verslaafd hahaha

    7 jaar geleden
  • ProudAlien

    haha leuuk
    Snel verder?(flower)
    xx'

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    Ahw, weer een leuk stukje.
    Snel verder...xD
    xx

    7 jaar geleden
  • Boompjes

    verder!!

    7 jaar geleden
  • NJHoran

    Whoopwhooop weer zo'n geweldig leuk stukje:)
    Als elke keer..;)
    vandaaag nog een stukje omdat het morgen vrijdag is? (ik weet het het is een slechte reden maar ik kon even geen betere verzinnen)
    Noujaaa doeeeei xx

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen