Foto bij [23] June… And Devona... and Hogwards

De dagen gingen gewoon weer door en ik ontweek zowel March als Marti. Ik wou gewoon simpelweg niet in hun broeder ruzie getrokken worden want zo langzamerhand begon ik door te krijgen waar hun gevecht om ging.
Ondanks m`n hoge status had ik een stel vriendinnen gemaakt. Zowel vampier als Lycan. En nog altijd was m`n kamer voor alleen mij.

Rebecca Williams liep m`n kamer in en zette haar handen in haar zij. Zoals niemand was ze echt lelijk maar super knap kon je haar niet noemen. Net haar donkere huid, haren en ogen een beetje mollige postuur was ze een gezellig persoon.
‘Lig je nou nog in je bed.’ Ze liep op me af en trok met een ruk de dekens van me af. Jammerend stond ik op en wierp haar een verontwaardigd blik toe die ze niet zag omdat ze naar wat foto`s stond te kijken.
‘Oef… wie is dat?’ ze hield een foto van Harry omhoog. Ik lachte omdat hij in de onsterfelijke wereld niet bekend was en in de tovenaarswereld hoefde je maar te zeggen dat je hem kende en je had een fanclub.
‘Dat? Oh.. Dat is Harry Potter.’
Ze knikte en rimpelde haar neus toen ze een foto van Draco oppakte. ‘En hij?’
Nonchalant haalde ik m`n schouders op en trok een stel kleren aan. ‘Draco Malfidus. Mijn ex.’
Ze grijnsde en bekeek de bewegende foto nog eens. ‘Hij is leuk.’
Ja, erg leuk… we hadden elkaar al heel erg lang niet geschreven.
‘Kom. We gaan naar de les.’ Ze knikte en zette het fotolijstje weer op m`n bureau waarna ze achter me aan kwam.
Even verderop in de gang stond March. Hij draaide zich om en bekeek me zorgvuldig voor hij zich langzaam weer afwende. Ergens wou ik weten wat er gebeurd was met de tweeling maar meteen daarna besefte ik dat ik het eigenlijk helemaal niet wou weten. Ik had er gewoon niets mee te maken.
Marti kwam ook aan lopen met z`n handen in z`n broekzakken gestopt en met gebogen hoofd. Mensen deinsden automatisch bij hen vandaan. Zuchtend draaide ik met m`n ogen en negeerde de tweeling zo goed als dat ging de hele dag. Ik was blij dat ik al snel weer in bed lag.

‘Bonita?’ ik keek fronsend op van m`n ontbijt nam Marti in me op. Hij was bleek maar z`n ogen glansden alert.
‘Marti.’ Langzaam legde ik het bestek neer en negeerde de blikken die m`n vrienden me toewierpen. Tyler leunde achterover en sloeg z`n armen over elkaar. Een lichte dreiging kwam met schokken van hem af en meteen deed Marti een stapje bij de Lycan vandaan.
‘Kan ik je spreken?’ Hij stak smekend z`n hand naar me uit. Ik kon er niets aan doen en glimlachte tegen hem. Hij glimlachte voor het eerst aarzelend naar me terug.
Ik legde m`n hand in de zijne en liet me door hem helpen met opstaan.
‘Maar…?’ Rebecca wou opstaan maar ik wierp haar een geruststellende blik toe.
‘Ik zie je straks nog wel Becca.’ Ze knikte met tegenzin en ging weer zitten.
Terwijl Marti mij meetrok keek zowat de hele kantine op. Marti bemoeide zich gewoonlijk letterlijk met niemand.
Op de gang stopte hij nog niet en liet hij me niet los. Zelfs niet toen ik heel subtiel m`n vingers uit z`n greep wou trekken, hij verstevigde simpelweg z`n greep.
Bij de stal van een kleine vosmerrie stond hij stil, hier vond ik hem toen de zon ons ingehaald had.
‘Bonita, dit is Devona.’ Hij gebaarde naar het paard en opende de staldeur. Ik had niet eens gemerkt dat hij me losgelaten had.
‘Je wou toch praten?’ vroeg ik fronsend en leunde tegen de staldeur terwijl hij razend snel de merrie zadelde. Hij stopte even met de singel aantrekken en keek me aan. ‘Klopt, dat gaan we ook doen maar ik wil je iets laten zien. Daar kunnen we praten.’
Ik knikte en keek zwijgend toe hoe hij met vaardige handen riempje vast maakte.
‘Zo, klaar.’ Hij grijnsde jongensachtig en gebaarde dat ik de stal uit moest.
Zelf sprong hij in het zadel en liet hij de merrie de stal uit stappen. Hij stak een hand uit en schopte de beugel uit zodat ik via de beugel op kon stappen.
Het voelde vreemd om zo dicht tegen hem aan te zitten maar hij scheen er geen moeite mee te hebben. Rustig spoorde hij Devona aan en toen we op de toegangweg kwamen spoorde hij haar aan in een ontspannen draf.
Ongemakkelijk klemde ik me aan hem vast en pas toen het paard overging in een galop begon ik te ontspannen. Ondanks de hogere snelheid zat galop gemakkelijker dan draf.
Na een poosje zo gereden te hebben liet hij Devona stoppen bij de krijtrotsen. Het was vloed want de zee beukte tegen de rotsen zo`n honderd meter onder me.
Ineens zag ik twee gedaantes door het water zwemmen een bekende geur drong m`n neus binnen en onbewust deed ik een stap naar voren. ‘Harry…’ fluisterde ik en keek Marti aan.
‘Je houdt toch van hem?’ ik knikte. Waar wou hij heen met dit gesprek?
Hij boog z`n hoofd maar bleef me aankijken. ‘Daarom gaan we er voor zorgen dat je bij Zweinstein bent vannacht…’ een diepere stem klonk vanuit de bomen een paar meter verderop en March leunde nonchalant tegen een boom met een leren jack aan.
Toen ik een verrast kreetje slaakte grijnsde hij brutaal en liep hij langzaam naar ons toe. Marti grijnsde niet meer maar leek zich niet zo heel ongemakkelijk te voelen zo dicht bij z`n broer.

‘Albus is stervende Bonny.’ Zei March zachtjes en opeens verscheen een immens verdriet op z`n gezicht waardoor hij ineens veel ouder leek.
‘Je kunt het ruiken.’ Voorzichtig keek hij over de rand naar Harry en perkamentus die een grot in gingen.
Hij snoof en keek me opeens zo fel aan dat ik geschrokken verstijfde.
‘En jij houdt van Harry, toch?’ weer knikte ik.
‘Dan moet jij er vanavond zijn om z`n magere kont te redden. Ow ja… en die van je vriendinnen.’
Marti streelde Devona`s neus en fluisterde iets in haar oor.
‘Kom. Je moet gaan. Devona weet de weg, maak je geen zorgen.’
Voor ik had kunnen reageren had Marti me opgetild en in het zadel gezet. Geschrokken greep ik de teugels vast en March begon de beugels in lengte te verstellen zodat ik er bij kon met m`n voeten.
‘Nee, kijk, zo houdt je de teugels vast.’ Marti deed het geduldig voor en verbeterde m`n houding.
March was ondertussen klaar met de beugels en legde z`n hand op m`n hiel. ‘Wees voorzichtig Engel.’
Hij trok m`n gezicht naar me toe en drukte een kus op m`n voorhoofd. Het lieve simpele gebaar liet tranen in m`n ogen springen. Marti trok me ook naar zich toe na een blik op z`n broer en drukte een lichte kus op m`n mond. Broers…
Glimlachend keek ik van de een naar de ander.
‘Jullie zijn geweldig. Ik zie jullie wel weer.’
Voorzichtig drukte ik m`n hakken aan en Devona sprong vooruit. Geschrokken slaakte ik een verwensing en achter me hoorde ik March lachen.
Wees voorzichtig Bonita. Klonk Doirrean`s stem in m`n hoofd, zwak van de grootte afstand tussen ons.
Ja, doe voorzichtig Bonny. Zei March met een zware autoriteit.
Ach hou je kop March. Ze kan prima voor zichzelf zorgen.
Marti`s stem klonk geïrriteerd en ik lachte hardop. De twee waren onverbeterlijk.

Devona zweette en hijgde toen het kasteel in zicht kwam. Blijkbaar was de school niet zo ver weg van Zweinstein als dat ik gedacht had. We hadden zo`n vier uur gereden.
Bij de poort stopte ze en liet ze haar hoofd hangen tot haar neus de grond bijna raakte. Stijfjes en onhandig, waarbij ik bijna struikelde, steeg ik af en klopte het paard op haar schouder.
Devona rolde met haar ogen en scheen te zeggen: stel je niet aan en ga nu maar gouw.
Ik lachte en mompelde een woord ik de oude magie zodat ik de poort door kon.
Het hoorde eigenlijk niet te kunnen maar woorden in de oude taal omschreven de eigenschappen van iets waardoor je er de meester van was. Nu wist ik natuurlijk niet wat de naam van magie was want anders zou ik iedereen hun magie kunnen beheersen maar dat kon ik niet…
Nee, ik boog simpelweg de magie stralen om zodat ze mij niet raakten. Een beetje zoals twee magneten met de verkeerde kant naar elkaar. Zie dat maar eens voor elkaar te krijgen.

Onderweg kwam ik niemand tegen en pas toen ik de Hal in liep kwam ik iemand tegen. ‘Halt. Wie is daar?’ Hermelien`s stem klonk krachtig en ik grinnikte.
‘Ik ben het Hermelien.’
Ze liet haar stok zakken en keek me verrast aan voor ze een gilletje slaakte en me om m`n hals vloog. De menselijke geur maakte me letterlijk gek in m`n kop en ik duwde haar zo hard achteruit dat ze bijna viel. Geschrokken staarde ze me aan.
Zwaar ademend knielde ik en duwde m`n hand tegen m`n mond zodat ze m`n hoektanden niet zou zien.
‘Sorry, ik...’ ze wou een stap naar voren doen maar ik gromde en ze verstijfde meteen.
‘Hermelien? Wat gebeurt hier?’
Ron kwam de hoek om en hij keek eerst of Hermelien in orde was en daarna pas richtte hij z`n ogen op mij. ‘Bonita! Wat doe jij hier?’
‘Ik leg het jullie allemaal uit maar laten we het er op houden dat ik niets anders weet als dat er vanavond iets ergs gaat gebeuren.’
Hermelien en Ron wisselden een blik en tegelijkertijd staken ze een hand in hun broekzak en lieten me een munt zien.
‘Dat weten we. Daarom zijn we hier…’

Reacties (2)

  • Felonys

    oh! waarom moet je nu juist hier stoppen!!:|

    8 jaar geleden
  • Allysae

    hahaha weet ik maar ik vind hem niks

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen