Foto bij 96. A young lady confused.

Love you all! <3

ps. Er kunnen rare zinnen inzitten, maar ik typ zoveel mogelijk om toch nog maar NaNo te halen. Meld het maar (:

Op negentien maart, zes dagen na haar eenentwintigste verjaardag, kreeg Lily een bericht dat haar hele leven weer op zijn kop zette. Haar uitgever uit Engeland belde rond een uur of drie ’s middags en ze klonk opgewonden, maar niet op een positieve manier.
“Thank goodness, Lily, that I have reached you! I have something to tell you!” haar stem klonk gejaagd en het leek alsof ze het liefst door de telefoon zou kruipen om Lily het nieuws te vertellen. Lily antwoordde behoedzaam.“Hi, well, tell me?”
“Well,” begon haar publisher en leek te zoeken naar woorden. Lily wachtte ongeduldig, wat was er aan de hand? Een vervelend gevoel begon op te spelen in haar buik en de haren in haar nek gingen omhoog staan.
“We received a very strange email from a fan yesterday,” de stem klonk voorzichtig en weifelend, de energie compleet weg nu ze het verhaal echt moest doen.
“What does it say?” ze balde haar hand en ontspande deze daarna weer. Ze beet op haar lip tot haar publisher eindelijk de verlossende woorden sprak.
“Someone wrote and claimed that – that he was your father,” een ingehouden adem aan die kant van de lijn. Het nieuws was eruit, maar nu moest de reactie nog komen.
De reactie kwam niet. Lily stond als een standbeeld aan de grond genageld. Het vervelende gevoel in haar maag groeide tot zijn uiterste en knapte toen het te groot werd. Paniek spoelde over haar heen en ze voelde de kou door haar lijf verspreiden. Dit kon niet waar zijn. Dit was waarom ze onder de naam Morris schreef, dit was waarom ze altijd zo duidelijk haar moeder Edith en haar zus Kate op de bladzijde van de opdracht schreef. Het kon niet te missen zijn dat L.R. stond voor Lilian Rose, ze wist dat ze het duidelijk genoeg had gemaakt voor haar vader om zich te realiseren dat het zijn dochter was wiens boek hij zag of vasthad. En nu was het moment gekomen. Hij had het boek gevonden, veel sneller dan ze ooit had durven hopen of vrezen. Ze was nog maar een paar maanden uit in het Verenigd Koninkrijk en hij had haar boek nu al gevonden. En zo snel contact gezocht. Hoop en angst gierden tegelijkertijd door haar lijf. Minutenlang kon ze geen woordn uitbrengen, geen zin kon ze vormen in de brei die ooit haar hersenen waren. Hij had haar gevonden. En hij zocht contact.
“Lily?” klonk het vanuit haar telefoon en toen pas realiseerde ze zich nog dat ze contact had met de aarde, ze was compleet weggeweest.
“I – I don’t know what to say,” zei ze hakkelend, haar stem klonk alsof zij het zelf niet was.
“Let me call you back, all right? I – I need to sort things out first,” en met die woorden hing ze op. Wat wilde ze eigenlijk uitzoeken? Ze wist niet wat ze wilde.
Ze zakte ineen op haar bank en staarde voor haar uit, met de telefoon nog in haar hand. Zo zat ze minuten, uren, tot ze opstond uit het niets, haar jas aantrok en op de fiets stapte. Ze wist niet waar ze heenging en ze wist ook niet wat ze ging doen. Blindelings vertrouwde ze op haar automatisme die haar ergens heen bracht, maar ze keek niet om zich heen om te kijken waar ze terecht kwam. Ze herkende niets en herinnerde zich ook niets van de fietstocht. Ze wist niet hoe lang ze had gefietst, toen ze eindelijk afstapte voor een huis. Het leek zo bekend, maar het drong niet tot haar door. Ze wist niet wat ze deed toen ze op de bel drukte en wachtte tot degene die in het bekende huis woonde opendeed. Ze wist pas waar ze was toen de deur openging en ze de man zag staan in de deuropening. Nick. Ze was naar Nick gefietst, de enige persoon die haar zou begrijpen, de enige persoon die haar zou kunnen helpen in deze situatie.

Met grote ogen en een snel kloppend hart keek Nick naar de jonge vrouw die voor hem op de stoep stond. Haar ogen keken verbijsterd de wereld in en ze leek niet helemaal bewust te zijn van wat er gebeurde om haar heen. Ze staarde hem aan en knipperde niet toen ze oogcontact hadden.
“Lily?” verbrak hij de stilte en haar wenkbrauwen trokken samen. Ze knipperde enkele keren met haar ogen en toen keek ze hem nogmaals aan. Haar ogen werden langzaam helder en ze leek zich nu pas te beseffen waar ze was. Zodra ze dat doorhad, veranderde haar blik van verbijsterd naar paniekerig en bezorgdheid overspoelde hem. Wat was er aan de hand? Waarom was ze hier?
“Lily?” vroeg hij nogmaals en nu antwoordde ze hem met zachte stem, een haast onhoorbare fluistering.
“He found me,” ze streek met haar hand over haar gezicht, alsof ze wilde voelen dat het er nog was.
“Who found you, Lily?” vroeg hij en keek behoedzaam de buurt rond. Hij had niet gehoord van een stalker. Bedoelde ze paparazzi? Zo erg kon dat toch niet zijn? Hij geloofde er niets van, het moest veel erger zijn. Hij stapte naar binnen en hield de deur open, zodat de jonge vrouw naar binnen kon stappen. Dit deed ze zonder aarzelen, maar ze bleef wel verloren in de hal staan.
“Who-” hij wilde zijn vraag weer herhalen, maar ze antwoordde al voor hij hem af kon maken. Ze stond met haar rug naar hem toe, dus hij kon haar gezichtsuitdrukking niet zien, maar aan haar stem kon hij horen dat ze huilde.
“My dad. He found me. My dad found me.”
Verbijsterd keek hij naar de jonge vrouw, terwijl de deur door de kracht van zijn hand in het slot viel. Ze draaide zich en ze keken elkaar diep aan.
“How?” hij hoorde zichzelf deze vraag stellen en hij reikte uit naar de jonge vrouw, die er op dit moment uitzag als een verslagen en gebroken kind.
“He emailed me. He emailed me,” ze klonk ongelovig, alsof het onwerkelijk moest zijn.
Ze liep in zijn armen en begon onbedaarlijk te snikken tegen zijn borst aan. Hij hield haar stevig vast, terwijl hij sussende geluidjes maakte en door haar haren streelde. Hij kon best geloven dat het onwerkelijk overkwam op Lily, het was nu zeventien jaar geleden. Hij bad stilletjes dat alles goed mocht verlopen, want hij wist niet wat hij nu moest verwachten. Deze situatie kon hij niet meer overzien en legde hij het liefst in Gods handen.

Met beverige handen hield Lily haar telefoon aan haar oor en ze hoorde deze overgaan.
“Lily!” klonk de stem van haar publisher opgelucht.
“Could I read it – the email?” in haar stem klonk onzekerheid door en Nick observeerde de jonge vrouw zorgvuldig. Ze friemelde aan de punten van haar lange haar, het was nog langer geworden sinds de laatste keer dat hij haar gezien had, en ze beet zenuwachtig op haar lip terwijl ze ijsbeerde door zijn woonkamer. Hij volgde haar en bekeek haar alsof hij haar voor de eerste keer zag. Ze leek niets te zijn veranderd, maar tegelijkertijd zoveel. Kleine dingen, zoals de frons tussen haar wenkbrauwen die niet wegging, de eeuwige zorgen in haar blik, de blauwe wallen onder haar ogen, de droge, gebarsten lippen, de lengte van haar haar, de onzekere houding, en het belangrijkste, de blik in haar ogen als ze naar hem keek. Vol verlangen, angst en hoop. Hetzelfde als bij hem. Zijn hart schreeuwde om haar aandacht, smeekte om haar liefde, maar hij hield zijn hoofd koel. Ze had nu die zorgen ook niet nog eens nodig.
But why was she here? Dat was de vraag die door zijn hoofd rondspookte. Why him?
Met een sprank van nieuwe hoop in het diepst van haar pupil, keek Lily hem aan en ze knikte.
“Yes, fine. Yes, please!” en ze hing op. Hoop was aangewakkerd en leek niet te willen doven. Hij hoopte maar dat het een goed teken was. Wat wilde haar vader van haar na zeventien jaar. Zeventien jaar was een lange tijd om geen contact te hebben met je eigen kinderen.
Wist Kate hier van? Of Edith? Hij betwijfelde het.
De jonge vrouw knoopte haar jas dicht en draaide zich om naar de deur, voor ze besefte dat ze nog bij hem thuis was en niet in haar eigen kamer.
“Nick?” zei ze zachtjes en draaide zich weer om naar hem. Hij ging verzitten naar het puntje van de bank en maakte aanstalten om op te staan. Hij twijfelde. Hoe gingen ze weer afscheid nemen na deze situatie?
Het was een awkward moment en geen van beide wist hoe ze zicht moesten gedragen of wat ze moesten zeggen. Nick besloot het voortouw te nemen, stond op en liep naar haar toe. Ze had tot dat moment toe oogcontact vermeden, maar nu moest ze wel, nu hij weer recht voor haar stond.
“If you need me, just call me or stop by. I’ll be here for you.”
Door die woorden leek alle spanning te zijn verdwenen en hun blikken vonden elkaar. Het grijs van haar irissen had een tintje blauw en nu zag hij pas hoezeer Lily was veranderd. Ze was ouder. Ze was volwassener. Ze was zichzelf. Hij kon de stress en zorgen wegdenken en zag wie ze werkelijk was. Voor hij het wist, streek hij met zijn grove hand een pluk haar van haar gezicht en hij zag haar pupillen verwijden van schrik en verlangen.
Ze reageerden tegelijkertijd, de aantrekkingskracht was te groot, het verlangen te krachtig.
Heftig botsten hun lippen tegen elkaar en ze klemden zich aan elkaar vast alsof hun leven er vanaf hing. Hij nam begerig bezit van haar mond, terwijl hij haar geur en smaak en warmte registreerde. Zijn brein leek te stoppen met functioneren, de tijd stond stil. Dit was zoals het hoorde te zijn. Hij en Lily samen. Zijn hart was geheeld en het zwarte gevoel verdween naarmate het meer en meer tot hem doordrong wat hij aan het doen was. Hij voelde de energie door zijn lichaam gieren en hij wilde meer, meer van Lily, meer van het leven. Hij wilde haar niet meer loslaten, zelfs niet om adem te halen. Hij bleef maar zoenen, haar tegen zich aandrukken, en Lily beantwoordde alles even gretig. Het maakte hem niet uit wat anderen van hem zouden denken, als hij Lily maar had. Zij was alles, zij was het leven.

Smachtend naar meer, begon hij Lily’s jas open te knopen en toen het hem niet snel genoeg ging, kreunde hij teleurgesteld en woest, maar Lily’s kleine handen namen het werk van hem over en deed zelf haar jas uit, zonder ook maar één keer te stoppen met zoenen.
Zijn handen gleden over haar lichaam, zo weinig veranderd, maar toch zoveel. Ze was een vrouw geworden, het laatste beetje adolescent was weg. Dat liet hem een stuk beter voelen en gaf zijn zelfvertrouwen een boost. Hijgend begon hij haar naar zijn trap te leiden en ze volgde zonder tegenspraak. Hij sjorde aan zijn trui en ze hielp hem het ding over zijn hoofd te trekken, de eerste keer dat ze het zoenen onderbraken en elkaar weer aankeken. Leven was te zien in haar ogen. Hoop, liefde, verlangen, leven. Met een grijns viel hij haar weer aan en zoende haar, terwijl zijn handen onder haar bovenkleren kropen. Waarom had ze ook zoveel lagen aan? Maar toen zijn handen het blote vlees van haar wild op-en-neer gaande buik aanraakten, ging er een schok door hem heen. Een tintelend gevoel verspreidde zich via zijn vingertoppen, door zijn armen, naar zijn borst en de rest van zijn lijf. Het voelde even alsof hij high was, zo gelukkig was hij. Endorfine, wat een geweldige stof. Hij hielp Lily uit haar bovenkleding en ze lieten een spoor van kleren achter op de trap. Eindelijk aangekomen op de kleine overloop, vermoeid van het kruipen en vrijen op de trap, viel Lily neer op de houten plankenvloer en hij landde op haar. Hijgend grijnsden ze naar elkaar en nu was het Lily die weer als eerste begon te kussen. Haar handen door zijn haar, streelden zijn nek, voelden zijn schouders en herontdekten zijn bovenlijf. Ze moesten weer aan elkaar wennen, ze waren vervreemd geraakt van elkaar, maar al snel ontdekten ze dat ze nog steeds hetzelfde waren en dat ze nog steeds bij elkaar pasten zoals Yin en Yang.
Ze vervolgden hun weg naar zijn bed, de rest van hun kleren ook verdwijnend van hun lijf en op de vloer gegooid om te worden vergeten. Geheel naakt lagen ze op zijn bed en door deze plotselinge kwetsbaarheid werden hun aanrakingen anders, zachter. Hun kussen veranderden gingen over in tedere, diepe zoenen. Hun handen raakten elkaar aan op de liefste en op een haast aanbiddende manier. Nick wurmde hem en Lily zo, dat hij de deken over hen heen kon leggen, zodat ze samen in de warmte en veiligheid kwamen te liggen. Ze lagen zo dicht mogelijk tegen elkaar aan, ze wilden elkaar niet weer verliezen, niet weer lostlaten.
Naakte huid tegen naakte huid. Haren kriebelden en warmte werd aan elkaar afgegeven. Nick wist waar dit naartoe ging leiden en op sommige heldere momenten, als zijn brein even genoeg bloed kreeg en dus weer even ging functioneren, begon zijn geweten hem lastig te vallen. Moest hij dit nu wel voortzetten? Ze was in een kwetsbare situatie, profiteerde hij dan niet van haar? Was dit wel juist?
Maar de manier waarop haar handen over zijn lichaam draalde en hoe haar lippen en mond gevangen namen, hoe haar warmte hem warmer maakte, en haar geur hem tot waanzin dreef. Hij kon niet stoppen. Hij wist dat hij eigenlijk moest stoppen, maar hij kon het niet. Hij had zo naar haar verlangd en nu had hij haar weer, in zijn bed, compleet naakt en meer dan bereid.
“Lily,” kreunde hij zacht, toen ze eindelijk de kus vebraken om op adem te komen.
“No, Nick, please. I need this!”
“Oh dear God, you’re going to be the death of me,” mompelde hij onhoorbaar, terwijl zijn handen haar vrouwelijke vormen aanbeden. Hij had dit ook nodig, heel erg hard nodig, maar het was niet goed. Alles voelde goed, dit was het moment, maar hij wist dat ze er later spijt van zou krijgen, en hij dus ook. Hij kon dit niet doen en moest het stoppen voor het te laat was. Hij dacht dat het misschien al te laat was, gezien ze al compleet naakt waren en het de verkeerde kant opging.
“No, Lily, please. You’re going to regret this if we do it now,” hij steunde op zijn armen om goed oogcontact te krijgen en nu kon hij haar gezicht goed zien. Ze was rood van opwinding en haar ogen stonden fel. Haar lippen waren rood en opgezwollen, zweet parelde op haar voorhoofd. Hij had moeite met het vinden van de goede woorden, nu zijn gedachten weer werden afgeleid door de prachtige, lelieblanke, naakte lichaam onder hem, maar hij vocht om dit stop te zetten.
Lily zuchtte en sloeg haar oogleden neer.
“You’re right. Dammit!”
Ze sloeg haar ogen weer op en zocht de zijne. Onmiddellijk voelde hij weer het gevoel dat dit juist was en dat dit het moment was en hij vocht inwendig.
Hij liet zich naast Lily neerzakken en trok haar dicht tegen hem aan. Hij begroef zijn gezicht in haar haren en genoot van de geur die zijn hart op hol deed slaan. Hij had het ontzettend warm en zweette zich een ongeluk, net als Lily, maar het kon hem niets schelen. Zo lagen ze, te luisteren naar de harde regen die neerviel op het dak, genietend van elkaars aanwezigheid en liefde.

Reacties (3)

  • FollowDreams

    Snel verder? (:

    7 jaar geleden
  • Lilium

    Nope, absoluut niet! (: Ik weet alleen nog niet zo goed wanneer ik het dan moet doen, want chronologisch gezien ben ik dan al klaar met mijn verhaal, maar het lijkt me zo mooi om het eindelijk te beschrijven. Ik dacht dat ik het eigenlijk nu zou doen, maar vond het toch niet passen.

    7 jaar geleden
  • Ashara

    I really really like! ;d
    Ik voel me echt een pervert dat ik het vraag, maar je gaat toch niet hun 'eerste keer' aan verbeelding overlaten hè?

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen