Foto bij Roses from the unknown

Sorry voor het nog niet eerder posten! Maar ik ga binnenkort verhuizen - zit dan ook helaas een aantal dagen zonder internet, ik ga kijken of ik genoeg in het voren geschreven krijgen zodat ik via mijn telefoon/wifi kan activeren, maar ik ga helemaal achteraf wonen en laatst had ik daar met mijn telefoon ook geen draadloze internetontvangst, so I don't know sure. Hoe dan ook, ik was erg druk vandaag. Vandaar nu alsnog een stukje, hopelijk maakt dat het een beetje goed:).

Gesloopt van de zenuwen sta ik de volgende ochtend voor het gebouw. Kan ik hem wel gewoon aankijken? Kan ik wel praten? Kan ik überhaupt als een normaal mens functioneren? Dat lijkt me vrijwel onmogelijk. Met een brok in mijn keel loop ik de lift in, naar de 22ste verdieping. Over een paar tellen zie ik hem, de man die ik gisteravond in de steek liet terwijl we… Nou ja, bezig waren.

Lieve help.

Rood aangelopen loop ik het kantoor binnen. Holy shit, net zo rood als de bos rode rozen op mijn bureau! Is hij soms gek geworden? Ik bijt op mijn lip en bekijk het kaartje:

Voor het meisje waar ik altijd op zal blijven wachten.

Wooth? Altijd? Dat is wel een hele lange tijd… Tot overmaat van ramp - want ik ben nog echt niet in staat tot fatsoenlijke communicatie - loopt hij het kantoor binnen. Hij grijnst, maar zijn gezicht betrekt al snel. 'Van wie zijn die rozen?' vraagt hij achterdochtig.
'Zijn ze niet van jou dan?' antwoord ik terug.
'Nee,' antwoord hij 'ik ben niet zo van de rode rozen, niet bij jou, in ieder geval.'
Niet van de rozen! Is hij gek? 'Maar van wie zijn ze dan?' vraag ik me hardop af.
Lucas grijpt meteen naar zijn telefoon. 'Daar ben ik ook heel benieuwd naar - Oh hallo Dave. Lucas hier...20193…Ja klopt, zeg kun jij de camerabeelden van zaak 1063 A infiltreren?.. Ben op locatie…Klopt…Het moet tussen 8 uur 5 en 8 uur 25 zijn…Rozen, ja rode rozen…Een man? Bestelbusje zeg je? Kenteken?…Kun je niet zien? Staat buiten het beeld van de camera?...Oke, oke, snap ik…In ieder geval bedankt.' Resoluut stopt hij zijn telefoon terug.
'20193, zaak 1063 A? Lucas, wat is dat voor 'n jargon? Die termen heb ik hier nog nooit horen vallen. Heb je soms 1063 bedrijven, of zo?'
Hij glimlacht, maar lijkt het niet te menen. 'Dat is mijn jargon, Julia.'
'Raar hoor.' En dat is een understatement, want als secretaresse hoor je alles, iedere vreemde termen voorbij komen, maar dit - dit leek zowat morsecode of een geheim taal. Ik snap dat de grote bazen geheimen meedragen, maar het lijkt me niet dat die in cryptische sommen zijn samengevat omdat het politiek onverantwoordelijk is om ze te hebben. Lucas is denk ik een nog groter mysterie dan dat ik dacht - en tot mijn grote onrust begin ik te merken dat ik maar al te graag wil weten wat dat precies is.
'Wat ga je met die rozen?' vraagt hij.
Zou hij jaloers zijn? Het lijkt mij best schattig, als dat zo is. 'Ze zijn mooi, dus ik geef ze een mooi plekje op mijn bureau!' Ah, wat is het heerlijk dat ik hem nu eindelijk eens kan stangen.
'Vind jij het niet raar dan? Wie weet wat voor 'n gast dat is! Je weet niet wie het is en…'
'Ja, dus Lucas? Maakt dat wat uit? Wat ik vreemder vind is dat jij in een of andere geheim taal praat, geheimen hebt en dat je me er niets van laat weten.'
'Dat is… Anders.'
'Laten we het zakelijk houden, Lucas. Dit begint te persoonlijk te worden.'
Hij zucht en haalt zijn handen door zijn inktzwarte haar. 'Je hebt gelijk.'
Ik ga aan het werk en voel een vreemd gevoel in mijn maag - eigenlijk is het behoorlijk vreemd dat er een bos rozen op mijn werk wordt bezorgd en dat ik niet weet om wie het gaat. Misschien heb ik wel een stalker of… Zou het een bekende zijn? Nee, dat kan niet. Ik hoorde Lucas zeggen dat het een man was en de enige mannen waar ik mee omga zijn familie van me - met uitzondering van mijn vader, dan - en het kleine groepje jongens dat ik van school ken weet dat ze bij mij geen moves moeten maken, want ik bijt. Ik kan niet intiem zijn - zelfs bij het meest prachtige aanbeeld met de naam Lucas heb ik daar problemen mee. Laat staan bij ieder ander. Misschien moet ik toch maar eens gaan oppassen. Misschien is een understatement. Het is een verplichting aan mezelf, voor mijn eigen veiligheid, wellicht.

Reacties (11)

  • agirlx

    omg, van wie is het ?!

    6 jaar geleden
  • Ileana

    iiieeeehh op naar het volgende hoofstuk! x

    6 jaar geleden
  • Rembrandt

    Lol,sebiet zit er een microfoontje in om Lucas af te luisteren. :'D

    7 jaar geleden
  • Navygirl

    Oeehh ik ben nieuwsgierig:)

    7 jaar geleden
  • Aster

    Je verhaal is echt geweldig.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen