Foto bij That's why I am so difficult

Goeiedag allemaal! En wat vinden jullie (a)? Vergeet de groene alien niet, he's lonely (a)!

‘Excuseer me even.’ Ik loop de gang op, naar het toilet en draai de deur op slot. Ik kijk in de spiegel en zie de tranen over mijn wangen lopen. Wat moet ik toch? Wat moet ik doen als je iets wilt maar het niet kan? Hoe tegenstrijdig kan een mens in elkaar zitten? Ik veeg mijn tranen weg en haal een aantal keer diep adem. Moet ik het gewoon vertellen? Mijn hart openleggen en dan hopen dat hij er geen zout instrooit? Dat is wel een heel groot risico… Ik weet niet – weet niet of ik het kan. Mijn haar piekt alle kanten op, dus ik fatsoeneer het en loop weer naar het kantoor. Meteen moet ik naar adem happen zodra ik naar binnen loop. Hij staat recht voor me – hij stond op me te wachten.
‘Wat doe je?’ fluister ik ademloos.
Er verschijnt een korte glimlach rond zijn prachtige lippen, maar zijn blik is uiterst ernstig. Dan trekt hij me ineens naar binnen en sluit de deur achter zich. Stamelend strompel ik naar achteren toe terwijl ik in zijn donkere ogen kijk. ‘Lucas, ik… Alsjeblieft, ik…’
Abrupt pakt hij me vast en trekt me tegen zijn borst.
En ik barst spontaan ik huilen los.
Zijn handen gaan liefjes door mijn haren terwijl hij me stevig vasthoudt – en dat is ook wel nodig, want ik voel mijn benen niet eens meer. Ik blijf huilen en ruïneer zijn overhemd, maar hij lijkt zich daar geen zorgen over te maken.
‘Ik ben het zat dat we doen alsof, Julia,’ fluistert hij in mijn oor ‘het maak me niet uit hoelang je erover doet, dat maakt me echt niets uit. Jij bent de eerste persoon die ik het wachten waard vindt.’
Ik begin alleen maar harder te huilen.
Lucas zet me neer op mijn bureaustoel en ik trek mijn knieën op terwijl hij tegenover me gaat zitten. ‘Je…Je moet het weten, mijn verhaal…’ stamel ik ‘alleen dan, dan begrijp je het.’
‘He, als je het niet wilt dan hoef je het niet.’
‘Ik wil het wel,’ antwoord ik snikkend ‘ik wil jou alles vertellen.’
Hij knikt en staart me aan terwijl ik nog een keer diep ademhaal. Het doet ontzettend veel pijn, maar ik moet terug naar die betreffende tijd…
‘Mijn vader is mijn hele jeugd niet echt een makkelijke man geweest. Hij was heel manipulatief en wilde altijd de baas zijn. Als ik als klein meisje met mijn poppen aan het spelen was, moest ik zelfs zijn goedkeuring hebben. Hij wilde de macht over ieders leven in ons gezien en het had met name op mij voorzien – wellicht omdat ik de oudste was,’ begin ik ‘maar het werd erger toen ik een jaar of twaalf was. Ik kreeg duidelijk een eigen mening en had mijn eigen interesses. Ik was altijd dol op geschiedenis en boeken – ik vond het geweldig om me in een andere wereld te wanen. Mijn vader vond dat ik die eigenschappen niet nodig had en gooide al mijn boeken weg, dus was ik vaak van huis. Ik was in de bibliotheek. Maar toen ik merkte dat de andere gezinsleden meer hadden te leiden doordat ik weg was, kwam ik meer thuis en ving de klappen op. Het was verschrikkelijk om mijn broertje onder de blauwe plekken te zien en mijn moeder met een bloedneus – dus gedroeg ik me verschrikkelijk om ervoor te zorgen dat hij zijn volle aandacht aan mij besteedde. Maar ook dat loste onze problemen niet op. De dingen die hij deed werden steeds erger. Ik ging terug vechten – had ene grote mond en kwam voor iedereen op. Ik heb hem weleens geslagen, maar dat heeft me gipsarm bezorgd. Hij wilde bepalen wie er in ons leven was, voor welke vakken we ons best moesten doen en voor welke niet, wie er ’s avonds eten kookten. We waren zijn levende marionetten en als we niet deden wat hij zei kregen we een pak slaag. Het werd zo erg dat ik op een gegeven moment hulp heb ingeschakeld en op mijn 15de uit huis ben geplaatst door Jeugdzorg. Ik zat in een crisisopvang en dat was echt verschrikkelijk. Ik zag het niet meer zitten – mijn moeder haalde me naar huis en scheidde van mijn vader. Dat was zo moedig, want ze zat al bijna twintig jaar bij die man onder de plak. Vervolgens ben ik naar de politie gegaan en buiten het feit dat mijn vader sindsdien spoorloos is – had ik geen bewijzen en konden ze geen onderzoek starten. Die man heeft me jarenlang als een levenloze marionet gebruikt en erop losgeslagen, daarom ben ik zo moeilijk.’

Reacties (11)

  • agirlx

    awh, zo erg ..

    6 jaar geleden
  • MorningDawn

    Ah ik vind het zoo zielig

    7 jaar geleden
  • JustYou

    Verder!!!!!!

    7 jaar geleden
  • Rembrandt

    Poor dear. Ze heeft een verschrikkelijke jeugd achter de rug.

    7 jaar geleden
  • Navygirl

    Ben benieuwd wat hij zegt:9~

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen