Pic by Me

Tom Kaulitz



Een gesprek man tot man, broer tot broer, zat eraan te komen. Na een stilte, de tijd om even na te denken en alles op een rijtje te zetten, begon hij te spreken. Hij had haar in de armen genomen na haar hevige protest, ze moest gedacht hebben dat Bill haar ook pijn wou doen, wijl ze diep vanbinnen wist dat hij dat nooit zou doen. Ik begrijp wel dat hij flink in de war moet zijn en niet weet wat hij nu wel en niet kan doen.


Want nadat hij haar uren had gewiegd in zijn armen, werd ze afstandelijker. Sprak ze haast niet, verzonken in haar eigen gedachten. Ik kan enkel hopen dat Bill een oplossing kan vinden. En dat zal hij ook doen, hij is de enige die haar kan helpen. Het is een zware last op zijn schouders, maar die hoeft hij niet alleen te dragen en te verwerken. Als hij me nodig heeft, zal ik er voor hem zijn. Zoals nu.


Hij drukt zijn zoveelste sigaret uit in de asbak en blaast in zijn handen. De rode ogen van het huilen zijn verdwenen, enkel de pijn erin is nog zichtbaar. Ik sta op en ril van de kou. 'Bill, het koelt echt serieus af, kom je mee naar binnen?' Langzaam scheurt hij z'n blik van de horizon los en schud zijn hoofd. 'Ik blijf nog even.' Dat gezegd draait hij meteen zijn hoofd weer om, nog voordat ik kan protesteren. Machteloos kijk ik toe hoe hij zijn knieën optrekt en zijn hoofd laat steunen op zijn hand.




Bill Kaulitz



'Bill?' Ik schrik op uit mijn gedachten en voel koude wind langs mijn lichaam glijden. Rillend draai ik me tot het geluid toe. De vrouw in haar roze pyjama, leunt tegen de deurpost van de schuifdeur aan. Haar rode haren hangen sluik over haar schouders heen, wat wijst op haar late douchebeurt. Voorzichtig kijk ik op in haar ogen. Klein door de vermoeidheid, angstig. Bijtend op haar lip kijkt ze me aan. 'Wat is er?' vraag ik dan maar als het stil blijft.

Haar ogen worden troebel en zoekend naar woorden kijkt ze om zich heen. 'I-ik eh...ik ben al een tijdje t-terug.' meld ze stotterend en ik knik. 'Heb ik niet gehoord, sorry.' Ze schud haar hoofd en kijkt me wat ongemakkelijk aan. Ik kijk langs haar en zie geen Tom of Zarah op de bank zitten. Dus we zijn alleen...


Langzaam sta ik op en rek me uit. 'Liefje...'Spreekt haar stem opmerkelijk zacht. Ik draai me tot haar, haar mond gaat een stukje open. Een traan rolt over haar wang heen, ze slaat haar armen om haar lichaam heen. 'I-ik...hou van je...' Ze snikt en ik zucht. Hoe kon ik denken dat haar negeren, de beste oplossing was? Ik heb haar heus horen thuiskomen, maar nam de moeite niet om op te staan. Na al het denken weet ik nog steeds niet wat ik nu moet.


Langzaam loop ik op haar af en voel de drang haar te omhelzen, toch leg ik enkel mijn hand op haar gekruiste armen. 'Ik ook van jou, lieverd.' Ze steekt haar hand uit, grijpt de mijne en begint plots te huilen. Geschrokken staar ik het gebroken ziel aan. 'Waa-rom?..Raak je me niet a-an?' Totaal verbijsterd kijk ik haar aan, dit kan ze niet menen. Had ik het verkeerd voor? Wou ze me niet op afstand houden?


'J-je walgt van me, is het niet?' Ze laat me los en laat haar schouders omlaag hangen. Ik schud mijn hoofd nog wat verward, tot het tot me doordringt wat ze net had gezegd. Ik walg helemaal niet! Ik maak me zorgen, ik wil haar helpen, of tenminste als ik wist hoe ik dat zou moeten doen. Ik neem haar hand en trek haar binnen, sluit de schuifdeur en richt me tot haar.


Ik verbreek de grote afstand die tussen ons in had gezeten en sla mijn armen om haar fragiele lichaam. Haar handen rusten op mijn rug, haar hoofd in mijn hals, waar het langzaam nat begint te worden. Ik wou haar geen pijn doen en toch heb ik het gedaan. Ik wist niet dat ik me vandaag nog slechter kon voelen.


'Ik had geen afstand mogen nemen, het spijt me.' Ik sluit mijn ogen en snuif licht haar heerlijke zachte geur op. Vanille. Ze laat haar handen over mijn rug glijden en brengt die naar mijn borst toe. Ze neemt mijn kin en kijkt me aan. Rood doorlopen, fel groene ogen kijken recht in de mijne. 'Het is niet jou s-schuld Bill.' Haar trillende stem maakt me enkel nog bezorgder. Met mijn duimen strijk ik haar tranen onder haar ogen weg en druk zacht mijn lippen tegen haar voorhoofd. 'Jij moet nodig gaan slapen, lieverd.' Ze knikt gehoorzaam wijl ik haar hand beetneem om haar te begeleiden naar de slaapkamer.


Ze zakt neer op de bedrand en ik trek mijn kledij uit. Zonder vragen haal ik een broek en shirt uit de kast om aan te trekken. 'Klaar?' vraag ik als ze nog steeds op de rand zit. Ze schuift naar achter en kruipt onder de lakens. Vervolgens verstrengeld ze haar hand met de mijne, met haar hoofd op mijn borst. 'Ik kan niet zonder je.' hoor ik haar zacht fluisteren. Ik werp een blik omlaag en zie haar staren in het niets. 'Dat zul je nooit moeten doen, ik blijf voor altijd bij je.' Langzaam krullen haar mondhoeken omhoog. Draait ze zich tot me toe en geeft me een kusje op mijn wang. 'Bill?' Ik kijk haar aan en streel over haar zijde zachte vingers heen. Ze slaat haar ogen neer en langzaam til ik haar kin op. 'W-wil je voor me zingen?' Verbaasd laat ik haar kin los. Wat vraagt ze me nu? Ze kijkt me lief aan en strijkt over mijn wang. 'Je stem maakt me rustig.' Verklaard ze beschaamd. Glimlachend knik ik het hoofd, ergens toch met enige trots. 'Wat wil je dat ik zing?' Ze legt haar hoofd terug neer en sluit alvast haar ogen. 'Attention.'





Jullie zijn de meest fantastische lezertjes, echt! xx.
PS: nog een kleine 7 minuten en de broertjes Kaulitz worden een jaartje ouder:P

Reacties (2)

  • AlreadyGone

    Weet je, ik hou van al je verhalen, maar dit verhaal vind ik toch stiekem het beste dat je tot nu toe al geschreven hebt. Eerlijk waar.
    Snel verder!
    x

    8 jaar geleden
  • Eyka

    Wat zij hebben zal altijd ingewikkeld blijven. Feitelijk zouden ze ieder detail van hun gevoelens tegen elkaar moeten gaan vertellen, zodat ze elkaar zouden begrijpen. Ik luisterde onlangs een liedje dat me aan dit verhaal deed enken - alsof het erbij paste, in mijn ogen weliswaar. Misschien dat ik het ooit eens post in een reactie, als jij het gepaste deel schrijft - als het er komt. Want idk, het zal voor haar echt zoveel vergen om haar lichamelijk volledig over te geven aan Bill. En als ze het doet, dan merkt ze misschien eindelijk echt voor de volle duizend procent op dat Bill Bill is en nooit haar vader zal zijn.
    Ik dwaal af en brabbel teveel. Maar ik hou van jou schrijven en dit verhaal. En van de echte Bill en Tom die volgens onze tijd al 23 jaar zijn - wat gaat de tijd toch veel te snel.
    <3

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen