Foto bij 102. A young lady meeting her father.

Ik sta een beetje stukken over, die wil ik er later nog instoppen voor als ik het ga laten uitgeven. Eén van die stukken is vooral over haar vader. Ik hoop dat alles duidelijk genoeg is.

Lily had met haar vader en haar zus afgesproken en dat had haar zenuwachtig en onzeker gemaakt. Ze had niet geweten hoe ze moest reageren en was ontzettend zenuwachtig op het moment dat ze echt moest gaan. Ze had weinig steun aan Kate gehad, die was even erg.
De man die ze zou ontmoeten zou haar vader zijn. De man over wie ze de laatste tijd voor het eerst alles had gehoord. De man die haar had verlaten op haar vierde. De man die na zeventien jaar eindelijk contact met haar zocht.
Ze zagen elkaar voor het eerst op het terras van het restaurant waar ze hadden afgesproken. Een restaurant was een veilige plek, niet te persoonlijk en het was openbaar. Lily herkende hem onmiddellijk. Zijn figuur, zijn houding, zijn haren, zijn gezicht, zijn neus, zijn ogen, zijn handen, zijn stem. Het was haar vader, zoals ze hem herinnerde enkel dan ouder.
Hij begon te huilen zodra hij hen zag en na een aarzelend moment vielen ze elkaar allen in de armen. Het was een rare knuffel, met z’n drieën, maar het gaf niet. Hij rook nog hetzelfde, ze herinnerde het zich weer. Ze keek hem in de ogen van zo dichtbij en herkende zichzelf erg in zijn gezicht.
“Oh dear god,” zei hij terwijl hij van haar naar Kate en weer terug naar haar keek.
“You are both so beautiful! I can’t believe you are here. This is- ” hij kon zijn woorden niet vinden en de tranen stroomden over zijn wangen. Zijn magere gestel begon te schokken van de ingehouden tranen en ze voelde hoe haar eigen emoties de overhand namen.
Ze gingen zitten op de comfortabele, donkerbruine leren stoelen en de eerste paar minuten keken ze elkaar enkel maar aan, tranen nog glinsterend op hun rode wangen.
De serveerster die aan hun tafel verscheen keek hen met een frons tussen haar perfect geëpileerde wenkbrauwen aan, maar vroeg enkel maar naar de bestelling. De spanning was gebroken door de nerveuse lach van hen allemaal en ze bestelden het eerste beste drankje dat hen te binnen schoot, niemand had nog op de kaart gekeken.
Zodra de serveerster weg was, was de sfeer minder bedrukt, maar nog steeds onwerkelijk. Ze zat hier werkelijk met haar vader aan tafel. Haar vader en haar zus. Ze moest zich ervan weerhouden om niet in haar arm te knijpen om te kijken of ze droomde. Dit was wat ze altijd had gewild, maar ook waar ze voor had gevreesd. Ze was dingen te weten gekomen die haar pijn hadden gedaan, maar ook die hart hart hadden geheeld. Meer dingen vielen op hun plek en eindelijk had ze antwoorden gekregen op die vragen die haar als sinds haar jeugd plaagden. Maar nu ze hier met haar vader zat, wilde ze hem zoveel vragen, maar ze durfde niet. De hete thee die haar werd voorgezet door dezelfde serveerster als daarnet hielp haar de afleiding te zoeken die ze nodig had van de rare sfeer die om hen heen hing. Ze gaven hun bestelling op voor lunch. Ze hadden nog steeds geen woord tegen elkaar gezegd.
Hun vader verbrak de stilte.
“What do you girls do? Are you still in school?” het klonk aarzelend, alsof hij niet wist of dat de beste eerste vraag was, maar het was beter dan de dingen die zij – of Kate blijkbaar – hadden bedacht en namen de conversatiestarter met beide handen aan.
“I just finished college, I studied media and communication science,” zei Kate timide, maar glimlachte vriendelijk naar haar vader. Dit was voor het eerst in haar leven dat Lily Kate timide en verlegen had gezien, maar ze besloot dat deze situatie niet nog raarder kon worden dan het al was.
“I just received my master’s degree in English,” zei Lily op dezelfde toon als haar zus en ze hoorde nu pas hoe veel ze op elkaar leken. Of hoe veel Kate op dit moment op haar leek.
Hun vader knikte, duidelijk onder de indruk, maar dat was hij waarschijnlijk ook geweest als ze nog steeds op de middelbare hadden gezeten en hun diploma niet konden halen omdat ze te veel spijbelden – nou, misschien dat weer net niet.
“And what do you do?” vroeg ze en ze zag hoe hij voorzichtig een slok koffie nam voor te antwoorden. Ze hoopte maar dat ze hem niet had beledigd of een gevoelige snaar had geraakt.
“I’m a janitor at the local school.”
Beide zussen knikten bemoedigend en dat zorgde ervoor dat de oudere man een voorzichtige glimlach terugwierp. Langzaam maar zeker kwamen de woorden eruit en werd het minder vreemd. Ze zaten er echt.
Tegen de tijd dat hun lunch was gearriveerd, was hun gesprek op gang gekomen, ze praatten over woonsituaties. Kate vertelde net dat zij nog bij hun moeder woonde, maar Lily nog op zichzelf in Amsterdam, waar ze had gestudeerd. Lily beet op haar lip om niet te gaan giechelen, ze wilde deze situatie niet weer erger maken, maar ze kon er niets aan de neiging doen. Ze woonde namelijk niet lang meer op zichzelf. Het was nu Augustus en ze wilde zo snel mogelijk uit haar studentenkamer en groter gaan wonen. Het geld dat ze had gespaard met wat had verdiend met haar boeken, was genoeg om een groter onderkomen van te kopen. Dat had ze ook aan Nick voorgesteld, die haar even verbaasd had aangekeken en daarna prompt had gevraagd bij hem in te trekken. Ze was toen zelf ook erg verbaasd geweest, maar had natuurlijk geaccepteerd. Haar hart had als een bezetene geklopt in haar borstkas en ze had hem besprongen van vreugde. Dat was wat ze altijd al gewild had. Ze had haar moeder niet verteld dat ze bezig was met verhuizen, want ze had haar nog niets verteld over haar herstelde relatie met Nick. Kate wist het overigens wel, maar het was er blijkbaar uitgeglipt voor haar zus het doorhad. Ze vergaf het haar. Om de lachbui te onderdrukken, nam ze een hap van haar broodje met ham en kaas en een slok thee en focusde zichzelf weer op het gesprek.

Reacties (4)

  • Laelia

    Ik ben het met de anderen eens: heel mooi beschreven!
    en echt een mooie foto! (:

    7 jaar geleden
  • Mylintis

    Weet je, je hebt dit echt heel mooi beschreven! Het lijkt mij echt heel lastig om je voor te stellen hoe iemand zich dan voelt en wat er allemaal door diegene heen gaan, laat staan om het ook nog goed op papier te krijgen!

    7 jaar geleden
  • Ashara

    Ik kan me echt niet voorstellen hoe dat is, na zoveel jaar je vader ontmoeten. Mooi beschreven. And I'm hungry for more:Y)

    7 jaar geleden
  • FollowDreams

    Oooh,super!
    Snel verder? (:

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen