Foto bij [26] Fly, Angel of destruction

Angstvallig kneep ik m`n ogen dicht en wachtte tot ik zou verbranden door de zon. Maar na een paar seconden voelde ik nog niets en ik opende voorzichtig een oog om naar m`n benen te kijken.
De zon raakte m`n benen tot m`n knieën maar ik voelde niets dan misschien een lichte irritatie wat niet echt super vervelend was.
Met grote ogen staarde ik naar het licht waarin ik me bevind. De Vervain maakt het bijna onmogelijk om me te bewegen dus ik blijf liggen, wachtend tot de zon me alsnog verbrand. Vaag merkte ik dat Harry vertelde wat er op de astronomie toren gebeurt was. De anderen reageerden geschokt en er werd weer gehuild. Ineens stond Hermelien naast m`n bed. ‘Het spijt ons dat we je hier in meegesleept hebben.’ Ik knipperde met m`n ogen en bedacht me dat ik al veel eerder met Vervain had moeten beginnen. Dan had ik er nu geen last van.
Een woedende grom borrelde in me op en ik balde m`n hand tot een vuist.
Ik wist dat als ik me nu zou dwingen op te staan m`n krachten nog erger en sneller verzwakten maar ik kon hier geen seconde langer blijven, het was teveel allemaal.
Langzaam dwong ik m`n lichaam me te gehoorzamen en stond bevend op, meteen toen m`n voeten de grond raakten zakte ik erdoorheen en viel op de grond. Gefrustreerd gromde ik iets in de Oude Taal en trok mezelf omhoog aan het bed. Wankel zette ik een paar stappen maar ik begon te rennen toen Lupos een stap naar voren deed om me te stoppen.
Maar hij was niet gedrogeerd met Vervain en reageerde dus sneller dan ik en sprong in m`n pad. Het was alsof m`n lichaam een eigen wil had want ik maakte een salto over hem heen en rukte de deur kapot toen ik de gang op stormde. Een stel leerlingen stonden tegenover de deur en een allesverwoestende dorst verscheurde me. Gekweld stond ik stil en keek tussen de uitgang en de meisjes heen en weer. Een zachte kreun ontsnapte me toen ik mezelf dwong verder te lopen en de meisjes onaangeraakt te laten.
Bij de deur hield ik mezelf overeind aan de deur en toen ik over m`n schouder keek zag ik dat Lupos en Anderling achter me aankwamen. ‘Mevrouw Luxfort? Bonita! Wacht even.’

Ik wou niet terug gehaald worden dus ik begon weer te rennen. Het zonlicht prikte in m`n ogen en was veel te fel naar m`n smaak. Toch voelde ik nog steeds niet dat ik op het punt van zelfontbranding was, nee, ik voelde niets behalve een slopende vermoeidheid en alsof m`n keel in de fik stond. Voor de rest was alles goed met me...
Toen ik de toegangspoort bereikte strompelde ik en hijgde alsof ik net de Olympische spelen had gedaan, op alle onderdelen.
Een zacht gehinnik liet me opkijken. ‘Devona.’ Mompelde ik en hees mezelf in het zadel. ‘Breng me naar huis.’
De kleine merrie sprong vanuit stilstand in een gelijkmatige galop en ik wierp een blik over m`n schouder toen ik me hersteld had. Harry stond midden onder de poort met Hermelien naast zich. Z`n zwarte haar wapperde in de wind en z`n gezicht stond treurig en verdrietig.
Gek genoeg deed het niet zoveel pijn als dat ik verwacht had…

Pov. Harry James Potter
Ze hees zich onhandig op een kleine vos merrie. Het paardje wierp haar hoofd in haar nek toen Bonita over de hals leunde en iets zei.
Met een machtige sprong galoppeerde het paardje weg, voor ze uit het zicht verdwenen keek Bonita om. Haar gezicht was dodelijk vermoeid en ik zag het lichte verwijt maar ook opluchting op haar gezicht verschijnen.
Hermelien stond naast me en pakte m`n hand eventjes vast om er een kneepje in te geven.
‘Bonita is niet iemand die je kunt binden, Harry. Je zal haar nu echt uit je hoofd moeten zetten.’ Ik knikte en draaide me om zodat ik naar het kasteel keek dat als mijn thuis was.
‘Ik weet het. Waarschijnlijk is dat nog de enige manier waarop ik haar kan liefhebben, vanaf een afstandje…’

Pov. March Zy
Sinds Bonita vertrokken was waren Marti en ik bij de kliffen gebleven. Op een vreemde manier voelde ik me sinds een eeuw weer helemaal compleet. Marti en ik mochten dan de schijn ophouden dat we elkaar haatten maar eigenlijk hadden we allebei geen zin om weg te gaan naar onze eigen kamer dus waren we in de Enoptromantisch in gegaan en hadden we in een gedeelde stilte bij het water gezeten.
Het voelde goed om weer met hem samen te zijn… hij had in het verleden fouten gemaakt maar ik ook.
het feit dat we beiden wisten dat Bonita niet zou kiezen maakte eigenlijk dat ik me nog closer met hem voelde. Toen de lucht lichter begon te kleuren stonden we tegelijker tijd op om naar binnen te lopen. Het feit dat we zelfs na zo lang uit elkaar geweest te zijn nog steeds hetzelfde dachten was verrassend. Marti grijnsde zelfs en ik grijnsde terug.
Vlak voor we uit elkaar moesten greep ik z`n arm vast.
‘Het spijt me voor wat ik je aangedaan heb, Marti.’ Marti`s bruine ogen schoten vol en hij trok me tegen zich aan. ‘Het spijt mij ook, March. Ik heb ergere fouten gemaakt.’
Even hielden we elkaar stevig vast maar tegelijkertijd lieten we elkaar weer los. Weer grijnsde Marti, zij het een beetje waterig, maar toch, het was een grijns.

Alleen op m`n kamer begon ik te ijsberen. Bazilis keek verstoord op en rekte zich uit. Doirrean lag vlak naast hem en keek me kil aan met haar saffierblauwe ogen.
Die blik deed me weer heel erg aan Bonita denken waardoor ik me alleen maar meer zorgen maakte.
Man, relax. Ze red het wel. Bromde Bazilis en hij gaapte uitgebreid.
Doirrean ging zitten en likte nonchalant aan haar pootje. Ze is sterk hoor. En nu al helemaal.
Ik voelde gewoon hoe het bloed uit m`n gezicht weg trok. Het kon niets anders betekenen dat Albus dood was. Albus, de man waarmee ik zoveel jaren samen heb gewerkt. De genie, de man die ervoor zorgde dat ik me weer enigszins normaal voelde…
Bazilis stond op en wandelde naar me toe toen ik me trillend op het bed liet zakken. Hij bromde liefdevol en kroop dicht tegen me aan. Hij wist het… En hij was een mens March, die gaan n u eenmaal dood. Ja, leuk...
Ik schudde m`n hoofd en begroef m`n gezicht in z`n lange dikke vacht. Bazilis zette een pootje op m`n voorhoofd en likte aan m`n haar.
Mensen die veel met vampiers optrokken hadden een onnatuurlijk lang leven, zo ook Albus.
Na een poosje merkte ik dat ik al best wel moe was en ik viel in slaap met nog al m`n kleren aan.

‘MARCH!’ Marti stormde de kamer in. Hij was bijna helemaal naakt op een pyjamabroek en een boxer van een bekend merk na.
Z`n bruine haren zaten woest en het was duidelijk dat hij net uit bed kwam.
Gapend ging ik overeind zitten en haalde een hand door m`n haar waardoor ook mijn haar alle kanten opstond.
‘Bonita, ze is terug!’
Meteen sprong ik overeind en rende Doirrean en Marti achterna. Leerlingen in de gang slaakten geschrokken kreten toen wij razendsnel langs hen heen renden.
Marti renden door tot aan de stallen. Vlak naast het gebouw zag ik zijn merrie staan, Devona.
Het paardje stond kalm te grazen. Bonita hing over haar hals en was duidelijk heel ergens anders. Marti tilde haar van Devona af en hield haar stevig vast.
Z`n blik verduisterde toen hij z`n blik tussen mij, Devona en Bonny heen en weer liet gaan.
‘Breng jij haar maar naar binnen.’ Ik knikte en nam haar voorzichtig over.
Ze kreunde en fronste. Ik snakte naar adem toen ik haar gezicht zag. ‘Marti, moet je zien!’
Marti kwam dichterbij en bestudeerde haar gezicht. Haar huid was lijkbleek. Donkere kringen benadrukte haar zilveren ogen die nog tot spleetjes geopend waren.
Haar lippen waren zacht rood en de scherpe hoektanden drukten in haar onderlip. Het was aan haar te zien dat ze nu een volledig Hybrid was.
Het gevaarlijkste soort bovennatuurlijke wezen dat bestaat… ‘Breng haar nu maar naar binnen.’ gromde Marti chagrijnig. Zacht mompelend draaide ik me om en bracht haar naar haar kamer. Toen ik haar op haar bed gelegd had legde ik m`n hand in haar nek, haar hart sloeg traag. Erg traag, blijkbaar had ze een flinke hoeveelheid Vervain binnen gekregen.

‘Bonny?’ voorzichtig schudde ik haar door elkaar maar ze reageerde niet. Ik besloot inbreuk te maken op haar privacy en duwde met m`n Geest tegen haar barrières.
‘Kom op… laat me binnen.’ Fluisterde ik terwijl ik aandachtig naar haar gezicht staarde. Plotseling ontstond er een opening in haar barrière en kon ik naar binnen glippen. Het eerste wat me opviel waren de gemengde en tegenstrijdige gevoelens. Nog nooit eerder was ik een Geest binnengedrongen die zo zwart en ongastvrij was als de hare, het deed gewoon pijn! Bonny? Fluisterde ik tegen haar Ziel die zacht vibreerde en van kleur veranderde, het ongastvrije zwart ging over in een warme tintelend blauw. March… haar innerlijke stem was sinds vannacht net zo sterk verandert als haar uiterlijk. De zwoele, tinkelende stem die gepaard ging met een lichte dreiging. En alle plekken in haar Geest en Ziel spraken van grote Macht. Pas voor het eerst begreep ik wat het was om een Hybrid te zijn. Een bastaard van twee rassen. Het spijt me. Was het enige wat ze nog zei voor ze me eruit gooide.

Reacties (2)

  • Felonys

    oke, succes met kiezen dan..

    nee dat is ie niet.. tuurlijk blijf ik lezen. maare ik vindt het toch wel een beetje stom van Lupin van Bonita zoveel vervain te geven.. nu ligt ze daar zo te kreperen..:S

    8 jaar geleden
  • Allysae

    omg
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen