Pic by BlackLeather
Ik weet niet waarom maar die foto is echt precies hoe ik me Bill en Onaa samen voorstel,...

Onaa Cruizze Latimore



Tijdens het weder omkleden in de paskamers, zitten mijn gedachten vooral bij Bill. Mijn hart bonst haast uit mijn lichaam van de spanning en verliefdheid. Van dankbaarheid en … vreugde. Elk jaar was 17 oktober enkel een herinnering aan het ouder worden en alleen sterven. Maar sinds vandaag verandert die definitie voorgoed, voor eens en altijd. Een beter verjaardagscadeau had ik niet kunnen wensen, bij deze was het volgens hen nog niet genoeg. Een ritje op de racebaan was nog niet de meest extreme droom die uitkwam voor mij en Zarah, maar wat nu zal komen.


Ik werp een blik naar buiten en zie een schemerige hemel, geen wolkje aan de lucht, enkel de avond die begint te vallen. Extremer dan uit een vliegtuig springen is vast opgesloten worden met een leeuw in een kooi. Hoe de jongens het voor elkaar konden krijgen om het ‘romantisch’ te kunnen laten verlopen weet ik niet. Ikzelf heb er nooit bij stilgestaan om het ’s avonds te doen en al zeker niet om het vast te leggen op camera, als een blijvende herinnering. Daarvoor hebben ze speciaal iemand ingehuurd die het hele gebeuren zal filmen, vanuit de lucht, aan een parachute.


‘Onaa, ben je klaar?’ Er wordt geklopt op de deur en met een glimlach draai ik de sleutel om. Bill verschijnt in hetzelfde witte pak als mij. Hij stapt glimlachend binnen, wat me plots op een idee brengt. ‘Bill, waar is de cameraploeg?’ Ik neem alvast zijn handen en even lijkt hij afgeleid. ‘Ehm buiten, bij Zarah en Tom. Ik moest je komen halen, want zo meteen mis je het mooiste effect daarboven.’ Ik grinnik en bots met mijn rug tegen de muur aan. ‘Krijg ik geen heel klein kusje vandaag? Voor mijn verjaardag?’ fluister ik zacht. Glimlachend verlaat er een klein lachje zijn mond en buigt hij naar voren om mijn lippen te kussen. Vlinders barsten weer los in mijn lichaam, hoe melig dat ook klinkt, het voelt net zo aan.

Ik wil afsluiten maar dit keer is hij degene die protesteert en mijn lippen uit elkaar drijft met zijn tong. Langzaam neemt hij me op en sla ik mijn benen om zijn lichaam heen. De smaak van zijn muntkauwgom dringt mijn mond al binnen en genietend lik ik over zijn scherpe tanden heen. Zuchtend laat hij me los zodra er voetstappen op de gang klinken.


‘Bill, Onaa?’ Tom roept ons en Bill laat me terug op de grond zakken. ‘Ik ben meer als tevreden met mijn kleine kusje.’ fluister ik en grijnzend geeft hij een tik tegen mijn kont voordat Tom de deur opentrekt. ‘Gast, je moest haar halen, niet opvrijen.’ Lachend duw ik Tom aan de kant en verkeert hij alweer in discussie met zijn jongere broertje.







Het vliegtuig stijgt op, Tom’s bleke gezicht is het enige wat me nu afleid. ‘Gaat het Tommie?’ Bezorgd houdt Zarah zijn hand vast en knikt hij haastig. ‘Opstijgen en dalen is niet mijn ding.’ mompelt hij wat angstig. Gniffelend richt ik me tot Bill die lijkt verzonken in zijn eigen wereldje. Hij pijnigt zijn hersenen over iets, maar wat? Mij? De val met de parachute? ‘Bill?’ vraag ik. Hij kijkt op en werpt me een vragende blik toe. Het gaat duidelijk om iets persoonlijk anders zou hij meteen opbiechten. Misschien voelt hij zich nog steeds ongemakkelijk als hij me kust of aanraakt, zou het?


Die ene nachtmerrie heeft namelijk wat dingen tussen ons verandert, maar als het van mij afhangt gaan die snel weer veranderen, weer zoals het hoort. Maar of Bill het daar zo gemakkelijk mee zal hebben denk ik niet. Hij weet…ongeveer wat er werkelijk is gebeurd, hij zag alles als een enge, ranzige film. Eentje die hij jammer genoeg nooit zal kunnen vergeten. Ergens voel ik me wel schuldig om het feit dat ik hem dit aandoe. Wat heeft hij precies gehoord? Alles of enkel de helft? Hij praat er niet over en dat heb ik ook nog niet gedaan, misschien is dat wat ons nu het meest in de weg staat.


‘Vind je het spannend?’ Hij kijkt me aan met een gemeende glimlach en ik knik opgewonden. Dat praten komt nog wel. ‘Spring je samen met mij?’ Hij kijkt zijn springpartner vragend aan die knikt. ‘Waarom niet, je hebt meer plezier bij het springen als je het doet met iemand die je kent.’ Hij knipoogt mijn kant op en neemt heel even mijn hand, strijkt ongemerkt met zijn duim over mijn huid heen en laat los. ‘We zijn op hoogte.’ Zarah springt meteen overeind en trekt Tom mee. Het touw dat ons vast heeft gemaakt met het plafond schuift opzij, richting deur. Een felle wind dringt binnen zodra Tom’s instructeur de deur opent. ‘Tom...’ fluistert Zarah, haast met tranen in haar ogen.


Ik volg haar blik en zie wat ze bedoelt, zonder ook maar haar zin af te maken. Het uitzicht is fantastisch. De zon heeft zijn felle kleur ingewisseld voor die van een romantische gloed. Hij daalt net onder. ‘Romantisch.’ grijnst mijn instructeur waardoor ik begin te blozen. Bill lacht en ik kan hem enkel aanstaren, wijl hij bepaalde instructies krijgt. Bill en Tom zeiden dat we dit nooit zouden vergeten, haast te mooi om waar te zijn. Ik vind zelfs Bill te mooi om waar te zijn. Net alsof ik leef in een geweldige droom en ik niet meer wil ontwaken.


‘Klaar?’ Zarah en Tom gaan als eerst, zodra Zarah wordt losgemaakt en de instructeur zich voorover laat vallen, schreeuwt ze de longen uit haar lijf. ‘Kan ik me nog bedenken?’ mompelt Tom lachend. Zonder teken verlaat hij het vliegtuig en beginnen ik en Bill te lachen om zijn gegil. Een kleine vijf minuten later ben ik aan de beurt en weet niet hoe hard ik mogelijk kan gillen en lachen tegelijk. Kriebels in mijn buik doen me opgewonden lachen en opzij kijken naar Bill die op dezelfde hoogte als mij neervalt.


‘Oh, Bill, kijk!’ roep ik uit. Het uitzicht is prachtig. De zon zit half onder, vogels kruisen ons beeld, de horizon die oranje kleurt maakt het helemaal af. De instructeurs nemen elkaars hand beet, zodat Bill mijn hand kan nemen. ‘Dit is ongelooflijk!’ Hij grinnikt en kijkt omlaag. ‘We zitten echt hoog!’ Na een tijdje laten we elkaar los en wordt de parachute opengetrokken. Met een ruk schieten we een eindje de lucht in en beginnen we te zweven. Ik klap in mijn handen en zie de cameraman nu plots verschijnen. Goedkeurend en dolblij steek ik mijn duimen op. Dit moet de mooiste ervaring van mijn leven geweest zijn. Het allerbeste verjaardagscadeau dat ik kon wensen. Algauw moet ik mijn benen gaan plooien zodat ik pijnloos kan landen in het groene grasveld.



‘Dat was GEWELDIG!’ Ik omhels de man die aan mij vasthing en vast suizende oren heeft van mijn getier. Lachend maakt hij onze pakken helemaal van elkaar los en helpt me de bril af te halen. ‘Gelukkige Verjaardag.’ Hij heeft me drie zoenen en dan kan ik naar de rest vertrekken, cameraploeg inclusief natuurlijk. ‘Dat was AWESOME!’ roept Zarah uit en omhelst me stevig. ‘Helemaal het einde, zag je de zonsondergang?!’ Opgewonden richten we ons tot de jongens en omhels ik Tom. ‘Dank je, lieve Tom!’ Lachend neemt hij me stevig beet en kust mijn wang. ‘Ah, een verjaardag moet onvergetelijk zijn.’

Als Bill volgt laat ik hem iets sneller los en glijd zijn hand subtiel wat langer over de mijne heen. Stomme camera’s...








Vinden jullie het cadeau tot nu toe geslaagd?:PIk wil nog de twee mensen bedanken die een lieve reactie plaatsten op hst 69, was ik vergeten in te zeggen in hst 70.. En BlackLeather wil ik ook nog bedanken voor haar foto op datzelfde hoofdstuk... Anders bedankt aan alle lezertjes xx.

Reacties (6)

  • AlienStar

    (H)

    8 jaar geleden
  • TomxMydrug

    Zo'n cadeau's zou ik ook wel willen.. alhoewel de mijne van een paar dagen geleden ook wel awesome zijn ;D

    Snel verder <3

    8 jaar geleden
  • BRAINWITCH

    Die foto is... Sexy. Stel je voor dat Bill daar echt staat met een meisje... *kwijl*
    Het cadeau is echt geweldig! Ik vind het leuk, zoals ze hieronder ook al zeiden, dat het niet zo afgezaagd romantisch is. Het is nog wel romantisch, maar dan anders. Ofzo. Je schrijft het echt prachtig! En het is ook leuk dat ze zo stiekem moeten doen als er camera's in de buurt zijn, dat maakt het extra spannend. <3

    8 jaar geleden
  • BlackLeather

    Ze hebben tot nu toe echt een geweldige verjaardag dankzij Bill en Tom. Spanning avontuur en toch een vleugje romantiek. Het moet zeker vervelend zijn om de hele dag omringd te zijn door camera's. Het is prachtig geschreven en net zoals Eyka zei, het is vlot maar toch met woorden waar zeker over nagedacht is.

    8 jaar geleden
  • Eyka

    Ik vind het cadeau tot nu toe wel goed ja. Het is eens iets anders en beter dan een overrompeling aan romantiek, weet je wel. Stel je voor dat het iets was als: ontbijt op bed, romantisch gekweel, filmpje kijken, klef doen, traantjes van geluk bij het zien van hun cadeautjes.. Ah, je snapt wel wat ik bedoel. Dit is meer wat zij willen. Ze zijn tevreden met hun dag en toch hangt er - ondanks de camera's - nog een verborgen vleugje romantiek en spanning. Ik weet natuurlijk niet of er nog meer volgt - misschien iets intiemers en minder avontuurlijks, maar ik ben er zeker van dat het plaatje zal kloppen.
    Ik hou nog steeds van dit verhaal. Je schrijft gewoon zo vlot en gebruikt toch mooie woorden - in de zin van, je schrijft niet zomaar 'simpele' zinnen die iedereen kan maken. Nee, er zit diepgang in je verhaal. Maar ik ga stoppen. Ik heb dit al genoeg gezegd (':

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen