Foto bij [28] Funeral

Pov. Harry James Potter
Er zijn een paar dagen voorbij gegaan sinds Bonita voor ons vluchtte. Hoop dat ze op de begrafenis zou komen had ik al lang niet meer…
De enige die mijn bedachten bij Bonita of de Gruzelementen. Al dagen heb ik het nep- Gruzelement bij me waar Perkamentus voor gestorven is. Ook nu laat ik m`n hand in m`n broekzak glijden en sluit m`n hand rond het amulet. Vanaf m`n plekje naast het meer zie ik hoe steeds meer mensen naar de toegewezen plekken toe lopen. Ik sta niet op…
Het verdriet verscheurt. Waarom wordt iedereen die ik liefheb me afgenomen? Wreed weggerukt uit het leven. En het enige dat ik kan is hopen dat het geen pijn gedaan heeft. Behalve Bonita dan… de wilde onmenselijkheid was in haar ogen te lezen nachten geleden al. De doodsangst en het paniek toen ze wegvluchtte uit de ziekenzaal jaagt me na. Om me te straffen dat ik het toegelaten had dat ze haar gedrogeerd hadden met Vervain.
Ik had het alleen toegestaan omdat ze dan bij me was, ik wist toen alleen nog niet hoeveel pijn het haar deed. Hermelien had me later verteld dat Vervain bij vampiers werkt als iets brandends…
Ik probeerde er niet aan te denken hoe erg ze me nu zou haten.

‘Harry?’ Ginny kwam aanlopen in een net zwart jurkje. Haar gezicht was bleek en ze friemelde aan het zilveren kettinkje rond haar slanke hals. Voorzichtig laat ze zich naast me op de oever zakken. Niet zo soepel als Bonita…
Met een zucht trok ze haar hoge hakken uit en liet haar voeten in het water zakken.
Na een poosje zo stilletjes naast elkaar gezeten te hebben keek ze op. Vastberaden stak ze haar kin iets naar voren. ‘Ga je ooit over haar heen komen, Harry? Ik wil geen tweede keus zijn.’
Haar woorden raken me en tranen springen in m`n ogen. ‘Ik hou van je Ginny.’
Ze glimlacht lichtjes, haar karamel kleurige ogen doen niet mee en bleven afstandelijk. Voorzichtig streelde ik haar wang en drukte m`n lippen kort op de hare. Bij Bonita kon ik me nooit inhouden en ontplofte er een bom vlinders.
Bij Ginny begon dat te komen. Gelukkig. ik wou echt van haar houden, oud met haar worden. Maar Bonita was mijn ware geweest. En anders zat ze gewoon heel hardnekkig in mijn hoofd, dat kon ook.

‘Laten we naar het kasteel gaan. Mijn ouders zullen er zo onderhand wel zijn.’
Ik knikte en stond op om haar vervolgens overeind te helpen. Ik lachte zachtjes toen ze wankelde, ik had haar rond haar middel gegrepen en haar naar me toe getrokken.
Ze giechelde en drukte een kus op m`n mond. ‘Kom Harry. Ik zie Ron al.’
Ze wees naar de heuvel waar de tribune tegenaan lag en inderdaad zag ik daar een roodharige jongen lopen.
Hand in hand liepen we naar hem toe. Hermelien praatte met mevrouw Wemel. Fred en George keken om zich heen en bogen toen over iets wat Fred, of George natuurlijk, uit z`n zak haalde. Ze merkten dat ik naar hen stonden te kijken en maakte wilde bewegingen dat ik m`n mond moest houden terwijl ze snelle blikken op hun moeder wierpen.
Een kwartier voor aanvang van de andere gasten naderde door de lucht een zwarte koets getrokken door een gevleugeld wit paars. De koetsier droeg een ouderwetse lange zwarte jas. Bovendien droeg hij ook een masker.
De koest zette de daling in en als vanzelf, zonder iets te zeggen, liepen we allemaal naar de landingsplek toe. De koetsier deed net het portier open toen wij bij de koets kwamen. De witte paard schudde z`n hoofd en schraapte met de hoeven over de grond, zweet droop langs de voorbenen op de grond en veroorzaakten natte plekjes op de grond.
Het bit rinkelde toen het paard z`n hoofd weer bewoog. Uit de koets sprong een witte poes die ik uit duizenden herkende. Gigi ging vlak naast het wiel van de koets staan en richtte haar saffierblauwe ogen op Bonita die de uitgestoken hand van de koetsier aanpakte.
De jurk die ze droeg was werkelijk prachtig. Op een ouderwetse manier, waarschijnlijk zelfs uit de tijd dat Perkamentus nog jong was. Dit subtiele gevoel raakte me in m`n hart.
Toen ze eenmaal stond glimlachte ze en hield een zwarte roos vast in haar handen. Molly deed een stapje naar voren en raakte de jurk voorzichtig aan. ‘Hij is prachtig.’ Zei ze ademloos. Naast me merkte ik dat Ginny boos naar Bonita staarde die nu de show stal en alle aandacht kreeg.
Fred deed een stap naar voren, pakte haar hand en drukte een kus op de rug ervan terwijl hij sierlijk boog.
‘Je wordt met de dag mooier, Bonny!’ als ze had kunnen blozen had ze dat gedaan wist ik vrijwel zeker.
‘Dank je Fred. Erg aardig van je.’ Hij grijnsde en bekeek haar nog eens.
Bonita`s ogen waren weer zilverkleurig en ze keek langzaam naar de mensen die rond haar verzameld waren. Haar ogen vielen op Bill en ze snakte geschrokken naar adem. ‘BILL! Wat is er met je gezicht gebeurt?’ ze liep naar hem toe en zorgde ervoor dat ze zo min mogelijk mensen aanraakte.
Op een halve meter van hem vandaan bleef ze staan en kantelde haar hoofd. Traag hief ze haar hand en streek lichtjes langs een diepe wond langs z`n kaak.

‘Ik zou je kunnen helen als je dat wilt?’ ze liet haar hand weer zakken en mevrouw Wemel sloeg haar handen voor haar mond.
De stilte die viel onder de Wemels was hoopvol en iedereen wachtte gespannen op Bill`s antwoord. Heel langzaam schudde mij z`n hoofd. ‘Heel vriendelijk Bonny… Maar dit is hoe ik ben. Fleur houdt nog steeds van me en de littekens horen nu bij me.’
Bonita glimlachte oogverblindend naar hem maar zei niets.
Fleur pakte Bill`s hand en gaf er een kus op. ‘Zo ies et Bill. Jij erg aardig, Bonita.’
Met haar Franse accent sprak Fleur Bonita`s naam uit al. Bon-ie-taa.

Met z`n allen liepen we naar onze plekken toe en toen wij boven aan het middenpad kwamen flitsten de camera`s. Bonita bleef kalm en glimlachte lichtjes, onaangedaan. Het deed haar helemaal niets. Nou ja, het leek alsof het haar niets deed. Ze was onleesbaar.
Toen het laatste lied ingezet werd mochten we allen onze bloemen bij het graf leggen. Bonita stond soepel en onmenselijk snel op. Met sierlijke stappen liep ze als eerste naar voren. Een gemompel steeg op toen ze even met gebogen hoofd naast het witte marmeren graf bleef staan. Een blonde lok was losgeraakt en waaide zachtjes in de wind.
Styrdja unin mor`ranr…* Haar stem klonk spookachtig en melodieus in een taal die niemand van ons sprak of verstond.
De camera`s hadden zich verwoed op haar gericht en legden het moment vast dat ze de roos naar haar lippen bracht, er even langs streek en op het marmer legde.
Toen ze zich omdraaide hief ze trots haar hoofd en kon iedereen zien dat er een traan langs haar wang gleed.

Na haar kwamen nog vele mensen en zij stond aan de oever van het meer. Ze had de zwarte sluier en de spelden uit haar haren gehaald waardoor het nu tot ver over haar rug golfde. Het fonkelde goudkleurig in de middagzon.
Ik wou net naar haar toe lopen toen een groepje meiden naar haar toe renden en haar omhelsden onder het slaken van opgewonden kreetjes. Bonita duwden hen allemaal resoluut en stukje achteruit.
Voorzichtig kwam ik wat dichterbij hun staan.
‘…Echt? Hoe heet hij?’ vroeg Rosalie haar groene ogen dwaalden over het wateroppervlak waar net de Meermensen onder water verdwenen waren. ‘Eigenlijk zijn het er twee…’
Victoria slaakte een enthousiast kreetje en schopte haar schoenen uit. ‘Vertel nou!’
Bonita grijnsde en haalde haar hand door haar haren. ‘Het is een tweeling-’
De meisjes joelden en Bonita sloeg glimlachend haar ogen neer.
‘Ze heten March en Marti Zy, ze zijn vampier en March was Albus` beste vriend.’
Geschrokken sloeg ik mijn hand voor m`n mond. Perkamentus had me over een vampier verteld waarmee hij veel onderzoek gedaan had naar Voldemort. Hij had ook verteld dat mijn ouders hem kenden.
Ik moest met die man zien te spreken… maar hoe?
De mogelijkheid kwam al heel snel, een grijns groeide op m`n gezicht.
‘Hij komt me ophalen vanavond als de zon ondergaat want hij wil nog even langs het graf.’ Ze draaide zich half om en keek naar de wit marmeren steen. Ineens richtte ze haar ogen op me en ik wist dat zij wist dat ik geluisterd had.
Met een rood hoofd draaide ik me om en rende de heuvel op het kasteel in.
Ik moest toch m`n spullen pakken dus waarom zou ik het nu niet doen?

De uren verstreken tot het avondmaal geopend werd. Veel gasten waren gebleven zoals de oma van Marcel die apetrots op hem was vanwege de prestaties tijdens het gevecht.
“Maar oma, Harry heeft het me allemaal geleerd!” waarop ik haar telkens afwimpelde met de logische verklaring dat hij gewoon al die jaren niet genoeg vertrouwen in zichzelf gehad had.
Waarop zij glimlachte en knikte. “Zo is het maar net jong.”
Bonita kwam later toen de zon onder was. Nu had ze weer een jurkje aan, weer een zwarte met een [url=]opvallende ketting[/url]. Toen ze de Zaal in kwam bleef ze even staan, keek om en trok iemand achter haar aan naar binnen.
De jongeman was echt heel erg knap. Z`n haar had een rossige tint en was glad naar achteren gekamd. Zijn groene ogen gleden rusteloos door de Zaal.
Aangezien ik vrij dicht bij de deur zat kon ik zien hoe hij z`n vingers met die van haar verstrengelde en een beetje nerveus bewoog.
Langzaam maar zeker trok hij de aandacht van de vrouwelijke gasten. Ook Hermelien zat met open mond naar de knappe vampier te kijken, de vork nog halverwege in de lucht.

Bonita draaide zich om, haar haren zwiepten achter haar aan. De jongeman draaide zich ook om en ik kon nog net zien hoe hij z`n arm rond haar middel sloeg.
Plotseling misselijk legde ik m`n bestek neer en stond op, net niet rennend rende ik achter hen aan naar buiten.
De maan scheen niet maar de honderden kaarsen bij het graf wel. Ik zag hoe Bonita boven aan de heuvel bleef staan en hoe de jongeman ineens verdwenen was.
Snel liep ik door en stak m`n handen in m`n broekzakken. Er zat ongeveer een meter ruimte tussen ons voor ik stilstond.
De jongeman zat gekield en met gebogen hoofd naast het graf. Bonita sloeg haar armen om zich heen en ging in het gras zitten.
‘Waarom hebben jullie mij die Vervain gegeven? Het is gif…’ Ik haalde m`n schouders op en ging naast haar zitten.
‘Ik wist het niet… Ik dacht dat het niet zoveel kwaad kon.’ Haar ogen werden zwart van woede en haar hand trilde. ‘Het was egoïstisch… ik wou je niet kwijt.’
Ze snoof woedend en keek weer naar de jongeman.
‘Hoe heet hij?’ ze keek op, haar ogen waren nog steeds zwart. ‘March.’
De ondertoon in haar stem maakte me woest. Ze sprak zo beschermend, liefdevol zijn naam uit! Ik kon er echt niet tegen en ik vond het nog erger dat toen ze zijn naam zei hij opkeek.
‘Bonita, het spijt me zo! Het was stom…’ ze knikte en stond op. ‘Dat was het zeker. Ga terug naar binnen, Harry… Dit is jou wereld niet.’ Haar ogen verzachtten en leken te smelten.
Ze wachtte niet op mijn reactie maar liep de heuvel af tot ze naast hem stond, wat ze zeiden wist ik niet maar plotseling sloeg ze haar armen om hem heen en verborg hij zijn gezicht tegen haar borst.
Z`n schouders schokten…
Ik draaide me om en rende naar een binnenplaats toe. Een vampier die huilde, het moest wel heel erg voor hem zijn.

Reacties (2)

  • Felonys

    hoezo help?:8het gaat toch goed? gewoon mee doorgaan, zie wel hoe het komt.

    harry pov: wel leuk om het ook nog eens van hem te lezen but I perver Bonita pov or one of the twins.

    plz update!

    8 jaar geleden
  • Allysae

    probeer het gewoooooooooon

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen