Foto bij [29] The order of the Phoenix

picca: Damon Salvatore


Toen ik m`n armen om March heen sloeg merkte ik hoe erg hij trilde. Met gierende ademhaling verborg hij zijn gezicht tegen m`n borst, de paniekaanval verraste me eerlijk gezegd wel een beetje… achter me hoorde ik hoe Harry weg rende. Meteen keek ik even vlug over m`n schouder. Ja, Harry, zo voelt het…
Na een poosje kalmeerde March` ademhaling en ging hij rechtop zitten. Hij keek naar z`n handen en snufte. De kwetsbaarheid die hij nu uitstraalde was vreemd, een fysieke kwetsbaarheid. Ik drukte een kus op z`n wang en trok hem overeind. Nog steeds weigerde hij me aan te kijken dus pakte ik hem bij z`n kin vast en dwong hem zo me aan te kijken. De groene ogen waren een beetje rood. Voorzichtig veegde in z`n wangen droog en leidde hem aan z`n hand met me mee.

‘We gaan naar huis, March.’ Hij knikte zwijgend en liep in shock mee. Bij het kasteel zag ik Harry in een hoekje zitten. Het was hetzelfde bankje waar ik afgelopen winter mijn theorie uitgeprobeerd had. Hij keek op toen wij langskwamen. Besluitloos keek ik naar de koets en naar Harry. Ik besloot dat March het nog wel even vol kon houden en nam hem mee naar Harry. Voorzichtig duwde ik hem op het bankje en ging tussen hen in zitten.
Het werd tijd dat ik Harry voor eens en altijd uit m`n leven bande…
‘Je kan me niet meer schrijven, Harry.’ Hij keek op, de blik in z`n ogen was verward en verdrietig. ‘Waarom niet?’
Ik haalde m`n schouders op en richtte m`n aandacht op March die het gesprek geïnteresseerd volgde. ‘Het is te gevaarlijk. De avond nadat jullie,’ oké, wat ik nu ging zeggen was best gemeen. ‘me vergiftigd hadden kwamen een stel dooddoeners mij opzoeken in “huize van de nacht” March en Marti hebben me met moeite kunnen verplaatsen. Vannacht ben ik pas weer wakker geworden. Besef je nu eindelijk hoe gevaarlijk Vervain is?’
Hij knikte geschrokken. ‘I-ik wist het niet Bonny! Echt niet!’
Nerveus schoof hij iets van me weg en schudde z`n hoofd. ‘Het spijt me zo, ik wist het niet.’ Voor het eerst sinds we bij het graf vandaan waren reageerde March, hij boog voor me langs en keek Harry woedend aan. ‘Je wist het niet?’ z`n stem schoot schor de hoogte in en Harry schoof nog iets achteruit.
‘Nee.’
March stond op en strekte z`n vingers. Een laag gegrom verscheurde de nachtelijke stilte. Meteen stond ik op en legde m`n handen op z`n borst, de vingers gespreid zodat ik druk uit kon oefenen. ‘Niet doen, March. Het is het niet waard.’ Fluisterde ik zachtjes en snel zodat Harry het niet hoorde. March negeerde me en staarde Harry, over mij heen, kwaad aan.
‘Weet je wel hoeveel zorgen ik me om haar gemaakt heb? Ze leek wel dood! En jij zou toch zoveel van haar houden?’ hij zweeg en ik hoorde z`n tanden knarsen.
Harry sloeg z`n ogen neer en haalde een hand door z`n haar dat al warrig zat.
‘March. Kom mee. Nu.’ Snel pakte ik hem vast en begon hem achteruit te duwen, naar de deur. Bij het trapje duwde ik iets harder zodat hij bijna de Hal in struikelde. Mensen die hier allemaal zachtjes stonden te praten met een drankje in hun hand keken verstoord op. Rosalie, Victoria en Annlyn keken met open mond en grote ogen naar March. Toen ze naar ons toe wouden komen schudde ik kort m`n hoofd en trok hem met me mee naar de leerlingenkamer van Zwadderich. Ik had namelijk nog niet alles ingepakt van wat ik hier op school had. Met mevrouw Wemel had ik afgesproken dat we de spullen die daar lagen straks ook nog kwamen halen.

En daarom landde de koets tegen middernacht op het erf voor het Nest. March keek uit het raam en scheen heel ergens anders te zijn met z`n gedachten. Begrijpelijk, hij was net een van de oudste vrienden kwijtgeraakt, naast zijn broer natuurlijk. Na een laatste blik op de raadselachtige vampier stapte ik uit de koets en schoot op vampiersnelheid naar de deur. Ongeduldig bonsde ik op de deur en wipte van m`n ene been op het andere. Toen de deur eindelijk open ging zag ik Ginny. Haar gezicht vertrok meteen toen ze me zag. ‘Ginny? Is het Bonita?’ Ginny draaide zich half om en opende deur een stukje. ‘JA.’ Riep ze terug en wierp een vuile blik op mij voor ze de trap op vluchtte.
George kwam de keuken in en leunde grijnzend tegen het aanrecht terwijl hij een muffin opat. Vragend trok ik m`n wenkbrauw op. ‘Wat wil je George?’ hij grinnikte. ‘Wie was die kerel die bij je was? Alle vrouwen schenen hem nogal leuk te vinden.’

Ik lachte zachtjes. ‘March Zy. Hij is een vampier.’ George vormde een “O” met z`n mond en gebaarde dat ik mee moest komen. De mensen geur werd nog sterker toen we uit de keuken liepen, daar had tenminste een eetlucht gehangen waardoor ik er niet veel last van had gehad.
De hele familie zat in de huiskamer, op Ginny na dan. Ron zwaaide een beetje sullig en ik grijnsde onbewust waardoor George ineens naar me toe boog en z`n ogen strak op m`n hoektanden gericht hield.
‘Zie ik het nou goed, Fred?’ Fred kwam aan m`n andere kant staan en deed z`n broer na. ‘Als jij ziet wat ik zie heb je goede ogen... Het toch echte hoektanden zijn die ik zie.’
Ik lachte en duwde ze beiden een stukje naar achter. De dorst begon weer op te laaien en ik deed nog harder m`n best zoveel mogelijk door m`n neus te ademen. Charlie zag m`n nood. ‘Laten we buiten gaan zitten. Deze lucht is niet zo prettig voor, Bonny.’ Ik knikte dankbaar naar hem en schoot razendsnel naar buiten.

March was ook uit de koets gekomen, leunde tegen de koets en speelde met de veldfles, hij keek echter op toen ik naar hem toe liep. ‘Dorst?’ z`n stem was vrijwel emotieloos en hij hield de fles iets omhoog. ‘Ja, graag!’ ik griste het ding nog net niet uit z`n handen en nam meteen een flinke slok. ‘Ik ben hier bijna klaar hoor.’
Hij knikte en gebaarde dat ik met de roodharige familie mee moest lopen. Bill en meneer Wemel toverden een tafel tevoorschijn en we namen allemaal plaats.
‘Hoe is het nu tussen al die onsterfelijke wezens?’ Mevrouw Wemel boog over de tafel iets naar me toe. ‘Ach het valt wel mee. Ik ben blij dat ik de tweeling heb… maar ik woon nu een poosje bij hun want de dooddoeners kwamen me halen bij “huize van de nacht”. ‘Aha, en die vampier, dat is een van de tweeling?’ Bill`s rustige stem klonk prettig. Ik knikte. ‘Ja, dit is March, de oudste van de twee. Hij was vroeger bevriend met Albus.’
Meteen keek iedereen aan de tafel naar March die nog steeds tegen de koets leunde en met de koetsier praatte.
‘Ik treed toe tot de orde van de Feniks.’ Zei ik zachtjes maar wel hoorbaar. Onmiddellijk keken Fred en George elkaar grijnzend aan. Ík wist het wel!’ zeiden ze in koor waarna ze me weer breed grijnzend aankeken.

‘Laten we de rest van de orde oproepen, dan kunnen we beslissen.’ Ron was naar binnen bestuurd maar de rest bleef zitten met serieuze gezichten. Bill`s blauwe ogen stonden ernstig en de littekens in z`n gezicht maakten hem woest aantrekkelijk. ‘Je weet toch wel dat dit om levens gaat? Dat je nu je leven gaat riskeren?’ mevrouw Wemel probeerde me al voor de duizendste keer m`n gedachten te laten veranderen. En net als de andere duizend keren knikte ik en zweeg. Hoe langer het wachten duurde hoe meer mensen er kwamen en hoe meer mijn dorst in omvang toenam.
Ineens voelde ik een hand op eigen temperatuur op m`n schouder dus ik wist meteen dat het een vampier was. Het gezicht van March was vlak naast dat van mij. Z`n koude adem streek langs m`n wang, ik glimlachte tegen hem. ‘Mijn broer, Damon en ik doen ook mee.’ De aanwezige tovenaars schoven nerveus heen en weer. ‘Bonny?’ hij trok me overeind en liep een stukje met me naar de muur die de tuin van de velden achter het huis scheidde.
‘Drink maar van mij.’ Aarzelend deed ik een stapje dichterbij. Ik had eerder van hem gedronken maar dat was anders… Toen was het op een intieme manier, dit niet.
Hij zuchtte en trok me ineens hard tegen zich aan. Mijn gezicht bevond zich nu vlak bij z`n hals, ik slikte moeizaam en voelde hoe m`n dorst alle instincten overheerste en m`n lichaam over nam. M`n tanden zonken gemakkelijk in z`n hals. March kreunde even en z`n handen verkrampten even waarna ze me alleen maar steviger naar zich toe trokken.

Pov. March Zy
Bonny`s dorst nam haar over en volkomen onverwachts beet ze toe. Ik kreunde en trok haar dichter naar me toe. De tevreden geluidjes die ze maakte waren verschrikkelijk opwindend en ik liet m`n hoofd in m`n nek zakken. Haar handen kneedden gedachteloos m`n borst en haar lippen waren zijdezacht tegen m`n hals.
Ik voelde me kwetsbaar nu Bonny met een beetje teveel enthousiasme me kon vermoorden, net zo makkelijk als ze ademde.
De tovenaars aan de tafel keken naar ons en ik zag het mollige roodharige vrouwtje bleek wegtrekken. Haar man, die al kaal begon te worden, legde z`n hand op haar arm.
Na een poosje besloot ik dat ze wel genoeg gehad had en duwde haar zacht maar beslist naar achteren, ze gromde en verstevigde haar greep. Onmiddellijk greep ik haar in haar nek vast en trok haar naar achteren.
Nu liet ze wel los. Hijgend en met een opgejaagde blik in haar ogen. Eerst stribbelde ze nog wat tegen maar langzaam maar zeker trok het zwarte uit haar irissen weg en maakte plaats voor een helder zilver. Ze glimlachte en veegde haar lippen af. Ik liet haar los en voelde aan de bijtwond die al weer geheeld was. ‘Dankje. Dat had ik even nodig!’ Ze lachte tinkelend en drukte een kus op m`n lippen. Ik had willen reageren maar ze draaide zich om taste blind naar m`n hand en trok me mee terug naar de tafel wachtende mensen. Ze boog zich langs een van die tweeling heen, pakte een doekje, doopte het in een kan water en draaide zich met twinkelende ogen om. ‘Kom hier.’ Haar stem was zoals altijd na bloeddrinken een beetje schor, onwijs sexy dus!

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
Ik boog me naar voren en veegde het bloed van z`n hals. Hij bleef me al die tijd strak aankijken met een dromerige glans in z`n groene ogen. Even vroeg ik me af of ik teveel gedronken had maar hij wankelde niet of was niet bleker dan gewoonlijk. ‘Goed, kunnen jullie nu beslissen of we bij de orde kunnen want ik denk dat jullie wel wat bovennatuurlijke krachten kunnen gebruiken!’ De enigste weerwolf aan de tafel knikte. ‘Ik ben voor.’ Meer mensen knikten en mompelden hun steunbetuigingen. Mevrouw Wemel zuchtte. ‘Ik ben hier helemaal niet blij mee! Het zijn nog kinderen.’ March begon te lachen, ik giechelde omdat ik het snapte.
‘Nou, mevrouw. Eigenlijk ben ik in 1869 geboren!’ Mevrouw Wemel bloosde. ‘Maar je ziet er uit als een tiener.’ March grinnikte en sloeg z`n armen losjes over elkaar. ‘Dat is de kracht van het onsterfelijke mevrouw!’

Nog tot laat zaten we buiten en maakten onze eerste vergadering mee. Het ging voornamelijk over een plan om Harry voor z`n zeventiende uit het huis aan de Ligusterlaan te krijgen. Het leek vrijwel onmogelijk maar toen was daar Levenius Lorrebos die een geniaal plan had. March zou met hen mee gaan. Ik zou dan hier bij het Nest wachten voor als dooddoeners hen achtervolgden en er een gevecht uitbrak. Vlak voordat wij toch echt moesten vertrekken kwam de koetsier de lichtkring binnen gestapt. ‘Ik doe mee.’ De lage stem was zijdezacht en had een rauw randje eraan waardoor je meteen wist dat je met een gevaarlijk persoon te maken had. Heel langzaam maar zeker liet hij het masker zakken. Het gezicht dat tevoorschijn kwam was prachtig. Lang donker haar, gitzwarte ogen en een spottend lachje rond z`n lippen. ‘Ik ben Damon Salvatore…’ zei de vampier op dezelfde toon als net, het enige dat ik kon was staren.

Reacties (2)

  • Felonys

    OMG Damon is there!

    snel verder!!

    8 jaar geleden
  • Allysae

    omg
    smexy heid
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen