Foto bij OO1

Hoi, dit is mijn nieuwe verhaal! Enjoy!

Met mijn zwarte sleehakken liep ik over de straten van Londen, bang om herkend te worden. Ik, prinses Charlotta Anna was inderdaad bang om herkend te worden, het was bijna komisch.
Ik dacht dat het vandaag wárm zou worden, ik zuchtte diep en keek naar mijn korte zwarte broekje. Hij paste zó leuk bij mijn favoriete zwarte hoedje!
Ik trilde, het is veel te koud om in een kort broekje rond te lopen. Tot overmaat van ramp begon het ook nog eens te regenen.
Londen was een mooie stad, maar als het regent is het verschrikkelijk.
Ik zuchtte en keek gefocust naar de grond. Ik stapte in een oneffenheid in de stoep en struikelde tegen iemand aan. Ik glimlachte naar de persoon die haar opgevangen haden en zag dat het een hele knappe jongen was.
'Sorry! Gaat het?' vroeg ik aan de jongen, wat jammer dat ik van papa en oma niet met het "gewone" volk mag daten!
'Ja, maar dat kan ik beter aan jou vragen!' zei hij lachend, de jongen had bruin en een vriendelijk gezicht. Ik kon zijn ogen niet zien, doordat hij een zonnenbril droeg.
'Met mij gaat het wel, alleen heb ik mijn enkel verzwikt denk ik' zei ik pijnlijk en pakte mijn enkel vast.
De jongen keek haar lachend aan en vroeg: 'moet ik je misschien helpen?'
Ik schudde haar hoofd, 'Nee, als je weet wie ik ben, kom ik niet meer van je af'
'Ik denk dat ik niet meer van jóu afkom, als je weet wie ik ben'

Reacties (3)

  • MyMalik

    Haha. Leuk!

    6 jaar geleden
  • fluweel

    Haha, ik denk dat het vrij obvious is,, ze komen niet meer van elkaar af :p
    Wel een klein dingetje, (verdorie, nu voel ik me zo'n trut die overal commentaar op heeft), het viel me gewoon op dat je zo verspringt van ik-verteller naar hij-verteller,, of ligt dat aan mij? Snap je wat ik bedoel?
    Benieuwd naar het vervolg! (:

    8 jaar geleden
  • Lugano

    Wohoeoeoeo

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen