Foto bij 106.2 Charlie McFly

okey
t is veeeeel te lang geleden... En dat spijt me, alweer... Of nog steeds..
Ik ben alleen best ziek geweest en had dus al best wat moeite met het andere verhaal onderhouden...
Nog steeds ben ik niet helemaal beter, maar dat zal voorlopig wel blijven...
In ieder geval...
I hope you likaaa<3

De rit naar de onbekende bestemming duurde me veel te lang, maar eigenlijk had ik geen idee hoelang dat dan wel niet was. Wat me vooral bezig hield was het hoge stemgeluid van Lux, die vrolijk kakelde in haar eigen taal (die toch steeds meer op Engels ging lijken). Maar ook was haar gezang niet te missen. Ze kende de text van What Makes You Beautiful helemaal uit haar hoofd (in haar eigen taal natuurlijk (wat dus zwaar komisch was)) en zong dan ook vrolijk mee toen die toevallig werd gedraaid op de radio.
Toen de auto eindelijk stopte en Louis vertelde dat we er waren kwam mijn nieuwsgierigheid harder op dan ooit. De laatste paar keer dat we gestopt waren, was voor een stoplicht ofzo. En ik maar denken dat we er echt waren, maar nu hoop ik toch echt dat we er zijn.
Ik hoorde de autodeur open gaan en de motor was ook gestopt met draaien. Naast me voelde ik een plek leeg worden, wat betekent dat Harry al de auto uit geholpen werd. Niet veel later was ik ook aan de beurt en konden we meteen verder lopen.
'Almoast there,' zei Louis, blijkbaar had ik wel een echt nieuwsgierige blik op mijn gezicht staan. Of hij zag gewoon dat ik om me heen keek in de hoop ook maar iets te zien. Niet dat het echt nut had, maar "you never know if you don't try" toch?
'Ok in three, two... one and a half.. one and a quarter, one...' 'LOUIS!' onderbrak ik hem een klein beetje gefrustreerd. 'Oh I'm sorry. Where was I? Oh yeah 3..' Serieus? Hij doet dit echt om me te pesten.
Maar uiteindelijk was hij toch bij de nul aangekomen en werd de blinddoek verwijderd.
De plaats waar we stonden was mij nogal bekend. Maar toch had ik het nog nooit zo gezien hier. Natuurlijk moest ik wel toegeven dat het geweldig was, want dat is het zeker.
Met een grote grijns keek ik de woonkamer door. Onze woonkamer, die van Harry en mij. De laatste keer dat ik hier geweest was, was het nog de woonkamer van de oude bewoners. Maar nu stonden er totaal nieuwe meubels in. Alles leek perfect te zijn en paste precies bij wat ik mooi vond.
Mijn blik viel op Harry, die ook vol verbazing om zich heen keek. Zijn gezichtsuitdrukking was te geweldig voor woorden.
'Did you do this all by yourself?' vroeg ik de groep mensen die ik ondertussen mijn familie noemde. Ze knikten trots en vertelden over de laatste twee weken, die wij in Nederland doorgebracht hadden. Terwijl zij op dat moment in ons huis hadden ingebroken (Louis had gewoon de sleutel) en alles gewoon woonbaar hadden gemaakt.
Vol verbazing en bewondering ging ik het huis door. Alles was gewoonweg perfect. Liam gaf Harry en mij een rondleiding terwijl de rest wat drinken pakte uit de blijkbaar al gevulde koelkast. Harry had Lux in zijn armen en ze kraaide vrolijk bij verschillende gedeeltes van het huis waar zij in zou gaan opgroeien.
Liam liet eerst de benedenverdieping zien, die kamer voor kamer perfect was ingericht. Op de eerste verdieping begonnen we met de muziekkamer, waar Bob al op me stond te wachten. Die had ik niet eens gemist gisteren, niet dat ik daar ook nog maar aan gedacht had. Maar nu dat ik sommige spullen hier zo zag staan, vroeg ik me af of ik echt geen hersens had. Een deel kwam gewoon van het appartement van Lou en Harry af, maar ik had het totaal niet gemist.
De slaapkamer van Harry en mij was geweldig geworden, eentje waar ik me al helemaal thuis voelde. Het waren de foto's die daar het meeste voor zorgden. Veel foto's waren van Harry, Lux en mij als een Happy Family, maar ook veel van de tour van vorig jaar en begin dit jaar. De rest van onze "familie" waren ook vertegenwoordigd, net zoals onze echte familie. Ook wat foto's van de echo's van de twee kleintjes hingen er tussen, maar veel tijd om ze te bekijken had ik niet.
Lux wilde ook haar kamer laten zien, wat natuurlijk voor ging.
Ze was uit haar vaders handen gesprongen en sleurde hem nu mee naar de deur van de kamer die we voor haar bedoeld hadden.
Harry deed de deur open en het eerste wat we zagen was rose... 'A princess room for my little princess,' lachte Harry. Hij tilde zijn prinsesje op en ze vertelde vrolijk over alles. Harry leek het zelfs te begrijpen en had het meer naar zijn zin dan ooit.
Ikzelf was in de deuropening blijven staan, leunend tegen het kozijn aan. Terwijl ik vrolijk naar de twee belangrijkste mensen uit mijn leven keek.
Opeens werd ik aan mijn hand mee getrokken. Louis was de schuldige en trok me mee naar een van de logeerkamers.
Harry had het gezien en liep grijnzend achter zijn beste vriend aan.
'Ok, so I decited,' begon Louis zelfverzekerd en vrolijk. Hij duwde de deur open en trok me mee naar binnen, met Harry ons op de voet volgend.
'This is my room!' riep hij uit. Waarna Harry en ik in lachen uitbarstten. Hoe had het ook anders kunnen zijn. Lou zou het veel te stil vinden om altijd in zijn eentje in het appartement te zijn.
Hij bedoelde met de kamer tot de zijne benoemen dat hij hier best wel eens gevonden kon worden als hij zich alleen voelde.
Ik had letterlijk niets anders verwacht. Maar toch liet de actie van mijn beste vriend me wel zeker lachen.

Reacties (8)

  • smileforyou

    snel verder!!!

    7 jaar geleden
  • SaarJulia

    WAHAHAHA Lou geeft zich zelf even een kamer, kan gewoon.

    super leuk stukje, snel verder<3

    7 jaar geleden
  • biancadokkum

    super geweldig mooi en goed geschreven(H)!!

    7 jaar geleden
  • LoveBambi

    Hahahah, aaawwwhh, Lou is echt zo'n schatjeeee :3

    Wel echt droog, eerst dat een en een half, een en een kwart. LOU! Ohja, waar was ik? Drie...xDIk kwam niet meer bij

    Love it!

    snel verdeeerr!!

    xoxoxo LS(H)

    7 jaar geleden
  • nialldream

    Awh <333

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen