23 Juni

Genietend van de zon, zee en strand lig ik op een badlaken op het strand. De rest was het water ingegaan, maar ik had even geen zin meer. Het werd een beetje koud, dus nu lag ik warm te worden in de zon. Een bekende ringtone speelde opeens af in mijn tas, en fronsend pakte ik mijn mobiel uit mijn tas. ‘Hallo?’ Vroeg ik toen ik opgenomen had. ‘Hi Alexandra, met mama.’ Hoorde ik in mijn oor. ‘Mam, waarom bel je?’ Vraag ik verward en bezorgd. Me moeder zou normaal niet bellen, zeker niet midden op de dag. ‘Nou, het zit zo. Papa ligt in het ziekenhuis.’ Zegt ze dan en mijn mond valt met een plop geluidje open. Snel krabbel ik overeind en haal een hand door mijn haar. Mijn hart staat zekerweten even stil. ‘Meen je dit?’ Vraag ik dan ongelovig en mijn stem slaat over in het midden van de zin. ‘Ja, helaas wel lieverd. Ik zou je niet bellen als het heel ernstig was, maar dat is het wel. Hij wou niet dat ik je belde. Maar je moet naar huis komen lieverd.’ En ik hoor het verdriet in haar stem. ‘Wat is er gebeurd dan, en wat heeft hij?’ Ratel ik verder en de tranen staan in mijn ogen. ‘Dat is ingewikkeld uit te leggen over de telefoon, maar hij ligt op de intensief care.’ Zegt ze dan zacht, ik zit met mijn rug naar het water toe, dus ik schrik als opeens een paar armen om mijn nek liggen. ‘Hi lieverd, met wie bel je?’ Vraagt Niall maar ik kan niet reageren op hem. Als een steen blijf ik versteend staan. ‘Oke, ik kom eraan.’ Zeg ik dan in de telefoon. Niall heeft door dat er iets niet klopt en kijkt me verward aan. Ik wurm me los uit zijn omhelzing en sta op. ‘Ik spreek je later.’ Zeg ik nog voordat ik ophang. Snel pak ik mijn spullen in en zie Niall, Zayn, Perrie en Louis raar naar me kijken. Waarschijnlijk snappen ze er niks van. ‘Alex wat is er?’ Vraagt Niall bezorgt. ‘Ik moet gaan.’ Zeg ik geschrokken en in een soort rare trans. Als een gek ren ik het strand af naar ons huisje. Ik hoor mensen mijn naam nog roepen, maar ik ren door. Ik weet niet wat ik aan het doen ben, en eigenlijk moet ik het hun vertellen. Maar ik kan het niet, ik weet zelf al amper wat er aan de hand is. Hijgend kom ik aan bij ons huis en ik ren snel naar boven. Als een gek spring ik onder de douche, vijf minuten later sta ik in mijn kamer mijn kleren in mijn koffer aan het duwen. Mijn ademhaling is gejaagd, en het zweet staat op mijn voorhoofd. Maar ook al heb ik niet zo’n goede relatie met mijn vader, ik moet naar hem toe. Snel kruip ik achter Niall’s computer om een plaats in het vliegtuig te reserveren. Waarna ik weer verder ga met inpakken. Mijn koffers sleep ik naar beneden, ik ren weer naar boven om nog wat laatste spullen te pakken. Geschrokken kijk ik op als ik een buiten ademende Niall zie staan in de deuropening. ‘Jij gaat me nu vertellen wat er is.’ Dreigt hij donker en ongerust. Met tranen in mijn ogen kijk ik hem aan. Ik wil dit niet, maar ik wil ook niet tegen hem liegen. Shit.

Sorry jongens dat het weer zo lang duurde!! Ik ga nu écht proberen te blijven schrijven. Heb er wat drama ingegooit omdat ik nogal vast liep met het verhaal ook. Dus word niet als te boos op me. Vinden jullie het verhaal ook saai worden???

Reacties (14)

  • CORPSEHUSBAND

    dit verhaal is niet saai ZEG DAT NOOIT WEER !

    8 jaar geleden
  • Semantiek

    Dit heeft wel weer een ...-wending gekregen. Nee, geen negatief iets, maar het wordt spannuuuuund!!! Snel verder, als dat kan:Px

    8 jaar geleden
  • xCarpeDiem

    Ik vond het niet saai.

    Maar je moet het hem nu wel zeggen, want Niall kennende gaat hij dan mee en hij zal de pijn verzachten (:

    X

    8 jaar geleden
  • HaZaLiLoNi

    zeg et em ie heeft recht op de waarheid

    8 jaar geleden
  • Hazzaslover

    Dear Alexandra,

    Just tell him, he will come with you and that will make it all more easier :3

    Love,
    me

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen