Foto bij 014

'Nou kijk, het zit zo...' begint mama met vertellen. In totaal zitten er drie personen op het uiterste puntje van de bank superaandachtig en meganieuwsgierig de gehele waarheid op te wachten. 'Noah werd geboren. Of nou ja, het begon eerder, zeven maanden daarvoor ofzoiets. Ik kwam er achter dat ik zwanger was, alweer, geheel onverwachts. Ook Des had er best wel problemen mee, want hij vond ook dat twee kindjes meer dan genoeg was.' Het blijft even stil, waarop pap Gemma en mij een mislukte knipoog toezendt. 'Zeven maanden nadat ik zwanger raakte---' 'Zeg gewoon toen je seks hebt gehad, is ook goed hoor...' verzucht ik. 'Hazz!' Een harde klap van Gemma voor mijn hoofd. Mam kijkt moeilijk, maar pap vindt het niet zo erg. Eerder grappig. Dan rateld mama snel verder, met een schuin gericht oog op mij: 'Zeven maanden nadat ik zwanger raakte, was het nare gevoel nog steeds niet verdwenen. Dat gevoel dat we niet blij zouden zijn met nog een kindje, nog een zorg meer, zoiets.' Ik werp een blik opzij, richtin Noah, die met trillende vingers aan haar kleding frunnikt. Wat zou dit erg voor haar moeten zijn, dit moment. Dat je hoort dat je echte eigen ouders je eigenlijk helemaal niet wilden hebben! 'Maar in die zeven maanden begon het. De bekende buikklachten, buikkrampen. De eerste weeën begonnen. Je zou veel te vroeg geboren worden, twee maanden is wel heel wat. Je werd geboren en je was schattig. En lief en zo super knuffelig.' Tranen springen weer in haar ogen. 'Het was een erg moeilijke keuze maar toch bleef ik met hetzelfde gevoel zitten. We zouden je moeten opvoeden, we zouden weer helemaal overnieuw moeten beginnen wat we net hadden afgerond met je grotere broer en zus.' 'Mah---' Mijn gezichtsveld gaat weer richting Noah, die bibberend op de bank tussen Gem en mij in zit. Ik wil een arm om haar heen slaan, maar Gemma was precies op dat moment hetzelfde van plan. Waardoor onze handen volop tegen elkaar aanknallen, wat een luide 'knak' oplevert. 'Sorry voor dit, voor alles...' Mama's stem, die ze net dondersgoed herpakt had, begint weer te piepen. Ik zie Noah een brok in haar keel weg slikken, en mam doet hetzelfde. Familietrekje, sowieso!

Best erg... Zowat het eerste wat ik dacht toen ik gisteren las dat Danielle en Liam uit elkaar zijn was: 'Yes, nu heb ik weer iets voor in het verhaal!' Want idd, heb beetje inspiratietekort. Sorry...:X

Reacties (11)

  • PandaRulez

    Wat zielig voor Noah(huil)

    Maar het verhaal is geweldig ga door plz(H)

    6 jaar geleden
  • wildheart

    Ja ik las het ook, maar ik dacht eigenlijk meer zoiets van: Dit méén je toch niet??!!
    Me(H)This Story

    6 jaar geleden
  • xStephaniiee

    aw, moet er gewoon bijna van huilen(huil)

    xx(kudo)

    6 jaar geleden
  • xIsoldee

    Ow erg ;(

    6 jaar geleden
  • xGESTOPT

    Me Likeee!! (kudo)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen