Foto bij 70.

Ik heb griep. Maar ik heb nog nooit zoveel of zolang gegrijnsd als vandaag. Who else had Live While We're Young on repeat?!

That moment when you need to be a big girl on your own

Om vijf uur ’s middags kwam Haley mij aflossen. Halverwege de middag was het pinautomaat gestopt met werken, de koelingen waren om onverklaarbare reden gestopt met koelen en ik had zoveel intensief werk verricht vandaag, dat alles pijn deed. Om de een of andere reden kwamen alle vervelende dingen op dezelfde dag. Een beetje hopeloos keek ik naar mijn mobiel, die in al zijn verschillende delen op de verwarming lag. Tijdens de lunch had ik geprobeerd hem weer in elkaar te zetten, maar hij had geen kick gegeven, hoelang ik zijn revive knop ook ingedrukt hield. Vanavond zou ik mijn vader even naar laten kijken, maar waarschijnlijk was het een hopeloos geval.

Haley keek me medelijdend aan vanaf de andere kant van de tafel. Ik had net alles uitgelegd, en met haar mobiel mijn moeder gebeld, zodat die me kon komen ophalen. Ik had het helemaal gehad, en om nu ook nog het hele stuk terug te moeten boarden, zat er niet echt in. Echt niet. Het liefst wilde ik mezelf nu op de bank nestelen, met Zayn in mijn rug en zijn arm beschermend om mij heen, met een kop hete thee en een Disney film op. Ik kon het nog steeds doen, maar Zayn was toch wel een essentieel onderdeel in dat plan en hij was er niet.

Het belletje van de deur rinkelde, en ik stond hoopvol op om te kijken of het mijn moeder was. Opgelucht haalde ik adem, toen ik haar inderdaad naar me zag glimlachen. Snel rende ik terug om mijn spullen te pakken. Ik zette mijn mobiel weer in elkaar, pakte mijn trui, mijn board en mijn tas en liep het tankstation uit. “Good luck, Haley!” riep ik bij de deur. “Sleep tight!” riep ze lachend terug.

“Thanks, mom,” zei ik dankbaar toen ik naast haar in de auto kroop.

“No, problem, honey. I had to refuel anyway. Have you seen anything of the Olympics today?”

Ik haalde mijn schouders op. Ik had niet echt iets gezien. Rond een uur of drie had ik even de televisie aangezet, en een stukje van het synchroon springen van de vrouwen gezien. Maar verder had ik mezelf vooral bezig gehouden met nutteloze klusjes.

“Not really. But I want to keep track of the men’s synchronised diving,” antwoordde ik grijnzend, wetend dat mijn moeder daarop aan het azen was. Ze had stiekem een beetje een oogje op Peter Waterfield. Ik wiebelde met mijn wenkbrauwen en schoot in de lach toen ze begon te blozen. Nog steeds grijnzend legde ik mijn hoofd tegen het coole raam, en sloot mijn ogen. Als de rit niet zo kort was geweest, was ik zo in slaap gevallen. Ik bedacht me vrij snel dat het sowieso wel handig was om het duiken van de mannen bij te houden, aangezien Zayn me daar mee naar toe zou nemen.

“Is Dad home?” vroeg ik toen ik de auto weer uitstapte.

“Yeah, he’s in his study.Tell him dinner’s in half an hour,” zei ze en ze keek me waarschuwend aan. Ik stak mijn hand op, en liep snel naar mijn kamer om mijn spullen te dumpen. Vervolgens liep ik met alleen mijn mobiel nog in mijn hand weer naar beneden.

“Daaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaad,” zei ik zachtjes, terwijl ik onderbroken werd door een lange gaap. Hij schoot in de lach. “Hi, honey,” groette hij me nog steeds half lachend. Hij stak zijn hand uit naar mijn telefoon en ik gaf hem aan hem. “I’m actually thinking I need a new one this time…” zei ik aarzelend.

“I think… you’re right. Phone’s dead, Nessa,” antwoordde mijn vader en hij overhandigde mij mijn telefoon weer. “Great. I’ll search for a new one tomorrow,” antwoordde ik terneergeslagen, en ik liep de kamer uit. “Dinner’s in twenty minutes.”

Ik sleepte mezelf weer naar boven, en schoof in een comfortabele broek, wijde trui en stopte mijn haar in een knot. Mijn ouders en ik eten altijd in stilte. Niet omdat dat moet, maar omdat dat zo gaat. We zijn denkers, geen praters. Het is ook geen absolute stilte of een ongemakkelijke stilte, maar gewoon een stilte. Het verbaasde me dan ook bijzonder toen mijn moeder plotseling begon te babbelen over de Olympische Spelen – en niet meer ophield. Ik had het niet erg gevonden, ware het niet dat ik een ontzettend slechte dag had gehad, en mijn ouders nog niet had verteld dat ik naar de finale van het duiken ging en naar de Afsluitingsceremonie.

“Mom,” begon ik in een opwelling, ze hield meteen op met praten en keek me vragend aan. “Zayn’s taking me to the men’s diving final and the Olympic Closing Ceremony,” stootte ik er in een keer uit. Ik speelde met mijn eten, en keek haar niet aan. Al kon ik me voorstellen hoe mijn ouders me allebei verbaasd knipperend aankeken. “Oh,” was alles dat ze zei. Haar babbelstroom was afgelopen en tot mijn afgrijzen vielen we in een ongemakkelijke stilte, terwijl we ons toetje opaten.

Enigszins ongemakkelijk stond ik na het eten op van tafel, en hielp mijn vader met afruimen en het inruimen van de vaatwasser. M’n moeder zat alweer achter de televisie voor de Olympische Spelen. “Do you think mom minds?” vroeg ik mijn vader. Vanuit de keuken kon ik de bank en de televisie net zien. “I don’t think she minds, I think she’s worried. You’re her only daughter,” probeerde mijn vader het onverklaarbare uit te leggen. Maar ik begreep hem wel, dacht ik. “I’m going up,” kondigde ik aan. De klok had net half acht geslagen en ik had met Zayn afgesproken dat we om kwart voor acht even zouden skypen.

Tegen half negen was hij er nog steeds niet. Ik bleef terug klikken naar mijn gesprek met hem, en beet bezorgd op mijn nagel. Uiteindelijk besloot ik rond negen uur dat hij helemaal niet meer zou komen. Om de tijd te doden die ik zat te wachten had ik mijn favoriete serie weer aangezet op de eerste aflevering, maar zelfs dat maakte me niet vrolijk. Mijn vingers zweefden boven de toetsen en de cursor knipperde in de adresbalk van Google Chrome. Durfde ik naar Twitter te gaan? Zayn had me bewust niets verteld over de sfeer op Twitter, en ik was er niet meer opgeweest sinds hij op mijn volgknop had gedrukt.

Uiteindelijk beet ik door, en logde ik in op Twitter. Ik moest er toch eens aan geloven? Achteraf bedacht ik me dat het misschien beter was geweest als Zayn op enige manier in de buurt geweest, al was het maar aan de telefoon.

Tweets

@VanessaBrownie I cant believe Zayns dating you!!! UGLY BITCH

47 sec

@VanessaBrownie Awh, you two are so cute together!
I think you’re gorgeous(: I would die if you’d follow me!

3m

@VanessaBrownie Leave the man alone filthy whore!!

10m

@VanessaBrownie Stay away from my @zaynmalik you bitch

10m

@VanessaBrownie Go to hell

12m

@VanessaBrownie OMG you’re so gorgeous! How did you and Zayn meet? Follow me please!

16m

@VanessaBrownie Are you and Zayn really dating?

20m

@VanessaBrownie Is this the Vanessa Zayn is apparently dating?

27m

@VanessaBrownie Is Zayn following you because you are THE Vanessa? Follow me please

32m

@VanessaBrownie Go away filthy little boyfriendthief

36m

@VanessaBrownie You look truly gorgeous in these picks, Vanessa! pic.twitter.com/Pjf1GzBx

1h

@VanessaBrownie Could you follow me?! xx

1h

@VanessaBrownie Don’t let what they say bring you down! You two deserve each other! PS Follow Me?

1h


Reacties (8)

  • GossipGirl21

    Snel verder lezen.

    1 jaar geleden
  • Tinaaax257

    Who hasn't?

    6 jaar geleden
  • Damare

    O, echt wel dat ik ze allemaal gelezen heb(:
    zo negatief zijn ze ook niet gelukkig!

    6 jaar geleden
  • Coleta

    Super leuk stukje!!

    @xNiallPayne lol ik ook, super faal momentje.xD

    Heel snel verder super mega awesome story. <3


    Xxx. <3

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Leuk stukje, weer ssuper mooi geschreven.
    Snel verder...
    xx(flower)

    6 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen