24 Juni

Half struikelend, half vallend stap ik op straat. De taxi was precies voor mijn huis gestopt. ‘Kunt u even wachten, dan zet ik deze spullen binnen.’ Zeg ik gehaast en hij knik verveeld. Snel ren ik met mijn spullen over het grind de trap op. Moeilijk open ik de deur, snel zet ik de spullen om een hoekje en ren ik de trap weer af naar de taxi toe. ‘Naar het ziekenhuis.’ Zeg ik buitenadem en meteen rijd de auto weg. Zo moe als ik was viel ik bijna in slaap, met de nadruk op bijna. Want elke keer als ik mijn ogen sloot, zag ik of Niall die me pijnlijk aankeek. Of ik zag mijn vader voor me met allemaal enge slangetjes in zich, ook al wist ik nog niet eens hoe hij eruitzag. Op weg naar het vliegveld had ik flink gehuild, tot de ergernis van de taxichauffeur. Op het vliegveld was ik rustiger geworden, en in het vliegtuig had ik zo gespannen en strak gezeten als een takje omdat ik nog steeds bang was om te vliegen, helemaal in mijn eentje. En nu zat ik dus op weg naar het ziekenhuis. ‘We zijn er.’ Hoorde ik opeens de man verveeld zeggen en gedesoriënteerd betaalde ik hem waarna ik het ziekenhuis in rende. Mijn moeder had me ge-sms’t waar hij lag, dus daar hoefde ik me ook geen zorgen om te maken.
Buitenadem van alle trappen, en hijgend stond ik voor een kamer deur. Als het goed was moest hij hier achter liggen. Zacht klopte ik op de deur waarna ik naar binnenstapte. Mijn moeder zat half omgedraaid naar me te kijken, en hield krampachtig de hand van mijn vader vast. Op hun twee was er niemand in de kamer. ‘Hi mam.’ Fluisterde ik, mijn vader sliep. ‘Hoi lieverd.’ Zegt ze en glimlacht zwak naar me. Waarschijnlijk zie ik er niet uit, mijn haar lijkt volgens mij op een vogelnest en ik heb nog steeds de kleren van gister aan. En deo heb ik niet gebruikt, ik heb zelfs niet geslapen. ‘Je bent er snel zeg.’ Zegt ze zacht en kijkt me twijfelend aan. ‘Tuurlijk papa ligt hier.’ Zeg ik met pijn in mijn stem. ‘Ik wed dat je overhaast vertrokken bent en dingen hebt gezegd die je niet had moeten zeggen.’ Langzaam knik ik waarna er een traan over mijn wang heen loopt. ‘Och lieverd toch. Je vriendje?’ Vraagt ze dan zacht. Ik knik weer. ‘Waarom heb je hem niet gezegd dat je vader in het ziekenhuis ligt?’ ‘Ik wil geen medelijden.’ Zeg ik zacht en speel met een plukje haar. ‘Maar wat heeft papa nou?’ ‘Een inwendige bloeding in zijn hersenen.’ Zegt ze zacht en kijkt triest naar papa. We blijven zo zitten een tijdje. ‘Ik wil dat je naar huis gaat, gaat slapen en goed voor jezelf zorgt. Dan kom je morgen weer terug.’ Zegt ze opeens en kijkt me doordringend aan. Protesteren heeft gewoon geen zin. ‘Oke.’ Mompel ik dan ik geef haar een kus op haar hoofd waarna ik de kamer uitga. Zodra ik de kamer uit ga, overrompeld de moeheid me. Als een zombie loop ik de trappen af naar beneden.

Reacties (9)

  • xCarpeDiem

    Het kan aan mij liggen, maar 2 reacties onder me staat er 2x Naill. Sorry, viel me op / irriteert me ;x


    Anyway, ik ben het eens met de reactie onder me. Ik denk ook dat Niall bij haar huis is ;o

    Verder!

    X

    9 jaar geleden
  • CORPSEHUSBAND

    ik denk dat Nialler voor haar deur staat. xx

    9 jaar geleden
  • geleninja

    Ze MOET Naill bellen!!!!!!! of Naill MOET haar gevolgd hebben!! Of zo iets!!! En jij MOET snel verder schrijven!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    9 jaar geleden
  • RecklessGirl

    Niall kan toch niet geloven wat ze tegen hem gezegd heeft! Hij weet toch ook dat er iets mis is met dat telefoontje!

    9 jaar geleden
  • xIsoldee

    En nu ga je niall bellen en vertellen wat er is ;o
    of Niall heeft haar gevolgd en staat voor haar deur?x

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen