24 Juni

Zodra ik thuis aankom, sleep ik mijn koffers mee naar boven. Boven aangekomen kleed ik me in een trans om, pak ik mijn mobiel en ga ik onder de dekens liggen. Waar mijn twee zussen zijn, geen idee. Boeit het me, nee. Als ik mijn mobiel aanzet, stromen de sms’jes en gemiste oproepen binnen. Meer dan de helft is van Noor. Een paar zijn er van Niall, en een paar van de andere. Zuchtend wil ik een bericht openen, als ik opnieuw word gebeld. Eleanor Staat er en met ingehouden adem neem ik op. ‘Thank the lord, je neemt op!’ Word er meteen in mijn oor geschreeuwd. Voordat ik iets kan zeggen gaat ze al verder. ‘Wat dacht je nou? Ik maak Niall aan het huilen en ga verdomme weg? Ik weet dat je soms voor dingen weg kan rennen maar dit is toch wel heel zwak! En ik weet dat ik niet nu tegen je moet schreeuwen enzo, maar hoe kun je dit in godsnaam doen? Wacht hoor dit eens.’ Roept ze kwaad in mijn door. Ze rommelt even waarna luid gehuil is te horen, waarschijnlijk staat ze aan de andere kant van de deur van Niall. Tranen stromen over mijn wangen heen. ‘Dus wat heb je daar op te zeggen?’ Zegt ze verder, stukken zachter en rustiger dan net. Waardoor ze nog enger klinkt. ‘Je…hebt…gelijk.’ Snik ik. Waarschijnlijk had ze dat antwoord niet verwacht want ze blijft een tijdje stil. Ze weet dat het ernstig is, want normaal hou ik of mijn tranen binnen of ik huil helemaal niet. ‘Alexandra, wat is er aan de hand? Je huilt bijna nooit.’ Zegt ze dan ook, met een iets onvaste stem. ‘Het… het is mijn vader. Hij ligt op de intensive care.’ Snik ik dan. ‘En ik had dat nooit mogen zeggen tegen Niall, maar hij wou me niet laten gaan!’ Ik veeg mijn tranen af aan mijn dekbed en knijp mijn ogen dicht. Voorzichtig, alsof ik mezelf kan breken, rol ik me op in de foetushouding. ‘Alex, het probleem met jou is. Dat je jongens niet vertrouwt, en als ze bij je blijven. Denk je of dat ze weer weggaan, of je drukt ze zelf weg. Maar Niall doet dat niet.’ Zegt ze dan heel kalm. ‘Niet waar.’ Snik ik. ‘Alex?’ Vraagt ze dan opeens. ‘Ja?’ ‘Is er iemand bij je?’ ‘Nee mijn moeder is in het ziekenhuis, en waar mijn zussen zijn. Geen idee.’ Snik ik en hoor Noor zuchten. ‘Ik kom nu naar je toe. Het gaat duidelijk niet goed met je.’ Zegt ze dan uiteindelijk. ‘Nee Noor. Dit is jouw vakantie.’ Protesteer ik zwak, maar eigenlijk wil ik haar hier bij me hebben. ‘Ja en die van jou ook, dus ik kom naar je toe. Geen idee of de rest meegaat, maar dat zie je dan. Ik ben er morgen.’ Zegt ze waarna ze ophangt. Huilend gooi ik mijn mobiel weg en krul me nog verder op. Uiteindelijk val ik in een onrustige slaap.

Reacties (13)

  • Paardenvriend

    ARME NIALL!!!!! en de rest is ook zielig.... :'\

    5 jaar geleden
  • xCarpeDiem

    Niall moet mee!!!

    Lieve Eleanor <3

    9 jaar geleden
  • neveronline

    Dit is zo'n geweldig verhaal , snel verder !

    9 jaar geleden
  • xIsoldee

    Niall gaat mee!<3

    9 jaar geleden
  • Semantiek

    Oeh ik denk dat Niall zichzelf wat aandoet als hij van Noor niet mee mag!

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen