Foto bij Chapter HUNDRED

Well, here it is, I hope you guys like it... ^-^

Velvet Curly

“Hi”, piepte ik en ik gaf mezelf een mentale schop.
“Hey babe”, antwoordde Niall lief en hij glimlachte mij bemoedigend toe. Ik zette een stapje dichter en nam zijn gesigneerde foto aan. Geen enkel ogenblik week mijn blik van de zijne.
Mijn moeder klaagde vroeger altijd over het feit dat ik mensen altijd zo lang aan keek. De meesten reageerden gegeneerd en keken gauw weg, ik haatte die reactie.
De ogen waren een open boek over wie je was. Iemand die altijd weg keek, was vaak een zelfingenomen persoon. Niet zoals Sam, Sam had zijn momentjes, maar zijn hart was oprecht.
Maar ik was nog niet veel mensen tegen gekomen die altijd hun ogen neer sloegen. Gelukkig maar.
Niall keek ook weg, na een tijdje. Bij hem was het van verlegenheid. Dat gaf me moed.
“Niall, can I have a hug, please?” vroeg ik en Niall keek me terug aan. Hij glimlachte breed en kwam overeind.
“Ofcourse!” zei hij vrolijk met zijn Iers accent. Ik glimlachte blij toen hij gebaarde dat ik achter de tafel moest komen. Niall ontving me met open armen. Op de achtergrond hoorde ik een flits en ik vermoedde dat Sam zich met het fototoestel aan het uitleven was.
Ik hield Niall iets langer vast dan strikt noodzakelijk was, hij rook echt ontzettend lekker.
Uiteindelijk liet ik hem toch maar los en liep door naar Zayn. Hij glimlachte en ook hem gaf ik een knuffel. Ik was in een soort roes beland.
Sam nam mijn en zijn gesigneerde foto’s van de jongens en legde elke knuffel op foto vast.
Liam was lief, hij beantwoordde mijn blik zonder moeite, maar keek uiteindelijk weg omdat er nog anderen stonden te wachten. Met een knipoog draaide hij zich om naar het gillende meisje dat aan de andere kant van de tafel stond te wachten. Liam was volmaakt gelukkig, ik kon het zien aan zijn ogen.
Harry was de volgende. Hij glimlachte, maar zijn ogen lachten niet mee. Ik kon het zien aan de manier waarop hij wegkeek. Hij beantwoordde mijn blik, maar in tegenstelling tot Liam, keek hij vrij snel weg. Harry had duidelijk iets op zijn geweten.
Mijn nieuwsgierigheid flakkerde, ik wou hem helpen. Meteen bracht ik mezelf in herinnering dat het over Harry Styles ging, en dat de kans dat ik hem zou kunnen helpen miniem was. Toch kon ik de gedachte dat ik hem wilde helpen, niet van me afzetten.
Ook Harry vroeg ik om een knuffel, maar hij zei nee.
“Sorry, but, we can make a picture if you’d like to?” zei hij toen. Harry richtte zijn blik weg op hetzelfde ogenblik dat Liam een korte blik in onze richting wierp. Maar het moment was te kort om oogcontact te maken.
Er klopte iets niet, ik voelde het gewoon. Maar ik durfde er niets van te zeggen, dus zweeg ik maar. Harry en ik gingen op de foto en Sam nam het prentje aan.
Als laatste was Louis aan de beurt. Hij zat met zijn rug naar me toe. Ik kuchte zachtjes, maar het geluid ging verloren in het luide gegil van de wachtende menigte.
Ik verzamelde al mijn moed en tikte Louis op zijn schouder. Hij draaide zich om en zijn gezicht klaarde op vanaf het moment dat hij me zag.
“Hi”, piepte ik, volledig in beslag genomen door zijn fonkelende ogen en zijn verwoestende lach.
“Well, this is an original way of greeting me. Most of the time the girls come and see in front of the table, but you’re standing behind”, zei hij, nog steeds met die stralende lach en een stiekeme knipoog. Ik grijnsde, mijn zelfvertrouwen nam weer een beetje toe.
“Could I have a hug from you?” vroeg ik en onbewust keek ik hem met puppy oogjes aan.
“Ofcourse! How could I say ‘no’ to these beautiful eyes? So shining, full of life!” zei hij en hij kwam overeind. Louis verraste me door me plots op te sluiten in zijn armen, op te tillen en een rondje te draaien. Ik lachte vrolijk en genoot van het moment. Louis zette me neer met opnieuw die stralende glimlach van hem.
“Sorry guys, I couldn’t make a picture”, zei Sam en ik voelde me een beetje sip.
“Well, then we should do it all over again”, antwoordde Louis simpel en voor ik kon reageren, vloog ik alweer door de lucht. Louis zette me terug op mijn voeten en hield me nog even vast voor een laatste foto.
Een warm gevoel nam beslag van me. Voor even wenste ik dat ik voor altijd in zijn armen verscholen kon blijven. Louis knuffels waren heel anders dan die van Sam. Sam was Sam, maar god, Louis was… Louis. Mooie, lieve, spontane, stralende, levendige, vrolijke Louis.
Het was toen dat ik terug dacht aan mijn brieven. Ik haalde hem tevoorschijn en draaide hem twijfelend tussen mijn vingers.
“Geef hem af. Je zal er geen spijt van krijgen”, sprak Sam me toe. Ik keek hem aan, de twijfel stond op mijn gezicht.
Sam kwam dichterbij en nam boven de tafel mijn hand vast. Hij knikte naar Louis en gaf een kneepje in mijn hand. Ik haalde diep adem en overhandigde Louis de envelop.
“This is for all of you”, zei ik en Louis nam de envelop aan en stak hem zorgvuldig weg.
“I promiss you we will read it”, beloofde hij me. Ik glimlachte. De tijd begon te dringen en met spijt en pijn in het hart nam ik afscheid.
“Thank you. All of you. For everything”, zei ik gemeend en ik moest mezelf inhouden om Louis niet op een kus op zijn wang te trakteren zoals ik zo vaak bij Sam deed. Sam dacht niet zo over meisjes als Louis, naar ik veronderstelde.
“The pleasure was all mine. It was really nice to meet you, miss..?” zei Louis oprecht.
“Curly, Velvet Curly”, vulde ik hem aan.
“It was really nice to meet you, mister…?” vroeg ik hem toen en Louis glimlachte vrolijk.
“Tomlinson, Louis Tomlinson. Thank you Velvet.”
Ik glimlachte.
“The pleasure was all mine.”
Louis grijnsde en trok me nog een laatste keer in een knuffel.
Ik keek naar hem op en verloor mezelf in zijn prachtige ogen, ze fonkelden gevaarlijk.
En toen lagen zijn vingers op mijn wang, streelden mijn huid. Ik hield mijn adem in, durfde niet te verroeren; bang dat hij me los zou laten.
Natuurlijk moest hij me laten gaan.
Ik kon mezelf amper bewegen. Ik zat gevangen in zijn blik, in zijn omgeving. Overgeleverd aan het geluid van zijn heldere lach.
Sam pakte mijn mouw, bedankte Louis nogmaals en sleurde me toen half het gebouw uit.
Hoe meer we liepen, hoe meer de betovering afbrokkelde.
Uiteindelijk zat ik stil, in elkaar gedoken op de grond. Sam kwam zwijgend naast me zitten en staarde voor zich uit. Een tijdje zeiden we geen van beiden iets.
“Dat was vreemd”, zei Sam toen uiteindelijk.
“Zeg dat wel”, beaamde ik in een ademtocht.
Weer was het een tijdje stil.
Mijn hoofd maakte overuren, gedachten tolden door elkaar en mijn hart sloeg op hol.
Maar op één moment viel alles tegelijk stil, alsof er kortsluiting ontstond. Een warme streling nestelde zich in mijn hart, terwijl mijn hoofd het weigerde.
Alsof alle alarmbellen tegelijkertijd afgingen, maar mijn hart weigerde te luisteren.
Het was al te laat.
Uit het niets rolde er een eenzame traan over mijn wang. Sam zag hem, veegde hem weg en keek me toen bezorgd aan.
“Wat scheelt er?”
“Ik ben iets heel doms aan het laten gebeuren”, zei ik met bibberende stem. Sam zei niets, hij wachtte af.
“Ik word verliefd op Louis”, snikte ik en Sam trok me in een knuffel. Ik snikte, mijn schouders schokten.
Waarom sloeg mijn hart er in zich met onmogelijke situaties te bemoeien?
De wetenschap dat het gewoon niet kon, brak me.
Verslagen leunde ik tegen Sam. Voor even wilde ik niets liever dan hier, in Sams armen, blijven zitten.
Ik haalde mijn gsm boven en keek naar het uur. Er waren al drie uur gepasseerd sinds mijn moeder ons hier had afgezet. Toch voelde ik er nog niet veel voor om terug naar huis te gaan.
“Ga je je moeder bellen?” vroeg Sam. Ik keek naar hem op en beet twijfelend op mijn lip.
“Eigenlijk wil ik nog even hier blijven. Vind je het erg?”
“Tuurlijk niet. Wil je gaan wandelen, of blijven we zitten?”
Ik leunde nog wat meer tegen hem aan en hij nam me nog wat steviger beet.
“Laten we blijven zitten”, zuchtte ik en ik sloot genietend mijn ogen. Een ogenblik later opende ik ze weer en bekeek onderzoekend de meisjes die ook uit het gebouw kwamen. De meesten lachend, sommigen huilden van geluk en dan had je er ook nog enkele die hysterisch op en neer sprongen.
Ik spitste mijn oren en probeerde te verstaan wat ze zeiden. Ik merkte onbewust dat ik mijn spieren spande, elke keer Louis’ naam viel. Ik moest mezelf zien af te leiden voor ik gek zou worden.
“Vertel me een verhaal.”
Ik keek Sam met smekende ogen aan. Hij keek me even schattend aan, maar glimlachte toen.
“Marie was een rijk-” begon hij, maar ik onderbrak hem al gauw.
“Nee, niet weer Marie”, zei ik pruilend, “die was het vorige keer ook al.”
Sam lachte, haalde een hand door zijn haar en begon toen opnieuw.
“Roselyn was een rijk Engels meisje dat in hartje London woonde. Haar ouders waren zeer goede zakenmensen, maar Roselyn kende hen niet echt.
Ze waren altijd van huis, dus bleef Roselyn achter met Joanna, de huishoudster. Joanna was erg aardig. Ze speelde spelletjes met Roselyn en gaf haar koekjes met melk.
Toch miste Roselyn iets. Haar ouders waren niet haar grootste zorg, maar een vriend kon ze wel gebruiken.
Ze had ooit een beste vriendin gehad, maar dat was toch niet zoals ze gehoopt had. Nee, een jongen-beste vriend, dat was wat ze nodig had. Maar waar zou ze zo iemand vinden?”
Glimlachend luisterde ik naar Sams zo juist verzonnen verhaal.
Langzaam aan overrompelde de slaap me. De druk werd me een beetje te veel.
Vredig dommelde ik in tegen Sams schouder.
Het was twee uur later toen ik wakker werd.
Nog half slapend opende ik mijn ogen en keek recht in Sams ogen. Hij glimlachte en streelde mijn haar.
“Welkom terug, slaapprinses”, glimlachte hij en ik grinnikte. Mijn keel voelde droog.
Ik kwam overeind en keek om me heen.
Sam verzette zich, ik hoorde het grind knisperen onder zijn schoenen.
Toen ik me naar hem omdraaide, zag ik dat hij recht stond.
“Sorry,” zei hij verontschuldigend, “even mijn benen strekken.”
Ik lachte en stak mijn hand uit.
Sam nam hem vast en trok me overeind.
Pas toen merkte ik hoe rustig het was. Ik wierp een blik op de parking en zag dat er slechts drie auto’s waren overgebleven.
Verward keek ik Sam aan.
“Een halfuurtje geleden kwamen de laatste meisjes buiten. Vanaf dan was het hier snel leeg.”
Ik knikte ten teken dat ik het begrepen had en wreef de slaap uit mijn ogen.
“Zie je het nog?” vroeg ik Sam, doelend op mijn betraande ogen.
“Nee hoor, het zou evenzeer van vermoeidheid kunnen zijn”, suste Sam me en ik haalde opgelucht adem.
Ik nam mijn haar bijeen en bond het samen met het elastiekje dat ik altijd om mijn pols droeg.
“Velvet?” vroeg een stem die mijn hart deed stil staan.
Geschokt draaide ik me om en terwijl hij sprak, vonden zijn ogen de mijne.
“We read your letter and we really lov- Did you cry?” vroeg hij ontzet, zichzelf onderbrekend.
“No”, verweerde ik meteen, maar ik veegde toch in mijn ogen. Een poging om enige bewijs te verwijderen. Een zwakke poging, dat geef ik toe.
Het was eerder meer een automatisme.
“Why are you lying to me?” vroeg Louis verward.
Als het iemand anders dat had gezegd, had het misschien bot geklonken, maar Louis’ stem klonk daar veel te eerlijk voor. Hij was oprecht geschrokken en snapte er niets van.
Louis keek nu niet meer naar mij, maar richtte zijn blik achter me, op Sam.
“You are her boyfriend?” vroeg hij.
De vraag klonk niet bot, maar toch leek zijn stem minder enthousiast dan bij mij daarstraks.
“No, no, I am absolutely not her boyfriend. I’m a friend, a good friend, but just a friend”, zei Sam vlug en bijna moest ik lachen van zijn snelle reactie. Bijna, maar net niet.
“Do you know why she’s crying? Did somebody hurt her?” vroeg Louis toen en ik meende zijn blik even vijandig over de parking te zien schieten.
“Not exactly”, antwoordde Sam.
Louis wilde doorvragen, maar blijkbaar hield iets hem tegen, want hij deed het niet.
In plaats daarvan richtte hij zijn blik terug op mij.
“May I hug you? Because, you were smiling when I hugged you inside.” Vroeg Louis toen en hij keek me met smekende ogen aan.
Zachtjes knikte ik, niet helemaal zeker of mijn tere hart data aan kon, en Louis sloeg zijn sterke armen om me heen.
Hij drukte mijn gezicht tegen zijn borstkas en ik voelde zijn kin op mijn hoofd rusten.
Hier stond ik dan, in Louis’ armen. De plek op aarde waar ik liefste wilde zijn.
Mijn hart ging als een bezetene te keer. De gedachte dat ik dit nooit meer weer zou voelen, deed zo’n pijn dat ik opnieuw in tranen uitbarstte.
Geluidloos stroomden ze over mijn wangen.
Enkele seconden later verried ik mezelf doordat een snik mijn mond verliet.
Zachtjes huilde ik verder.
Louis wilde me van zich af duwen, maar ik klemde me in volle paniek aan hem vast.
Dit mocht nog niet gedaan zijn. Al waren het maar twee seconden, ik wilde hem nog niet los laten.
Ook al wist ik dat het hierna nog moeilijker zou zijn om hem te vergeten, ik zou alle tijd die ik had benutten.
Mijn schouders schokten en ik huilde harder, maar nog steeds niet luid.
Louis fluisterde sussende woordjes, wiebelde op en neer en streelde mijn rug en mijn haar.
Eindelijk kreeg ik terug vat op mezelf en bedaarde.
Voorzichtig liet Louis me los en keek me wantrouwend aan.
Pas toen ik een hele minuut niet gesnikt had, alleen maar mijn neus gesnoten, leek hij te beseffen dat het over was.
“Bedankt”, fluisterde ik, maar net hoorbaar.
“Do you and your friend want to join me inside? Then I’ll make you a cup of tea”, stelde Louis voor. Door zijn voorstel moest ik toch enigszins lachen.
“Ga jij thee zetten?” vroeg ik argwanend en Louis schoot in de lach.
Hij haalde een hand door zijn haar voordat hij me antwoord gaf.
“If you like to see me making tea, then yes”, glimlachte hij.
Hij hield zijn arm voor me open en ik haakte in.
Toen draaide Louis zich om naar Sam.
“You can hold my other arm if you don’t mind”, zei hij tegen Sam en hij maakte hetzelfde gebaar als dat hij bij mij had gedaan. Ik keek lachend toe hoe Sam ook in haakte.
Met ons aan zijn armen, nam Louis ons het gebouw weer in tot we stemmen hoorden naderen.
Achter de laatste deur was de kamer waar Liam, Niall, Harry en Zayn aan het bekomen waren.
Zayn en Harry waren aan het lachen toen we binnenkwamen.
Meteen was het stil.
Harry was de eerste die recht stond om ons te begroeten.
“Hi, I’m Harry”, zei hij met een brede lach.
Hij stak zijn hand uit naar Sam, die hem beleefd schudde.
Toen Harry naar mij keek, zag ik een blik van herkenning. Zijn grijnsverslapte een beetje, maar hij bleef me aankijken.
Hoewel, het leek meer op staren.
“Hi”, mompelde hij en ging toen vlug terug naast Zayn zitten. Voor enkele seconden zag hij er echt jong uit.
“Guys, this is Velvet”, zei Louis, wijzend op mij.
Normaal gesproken, zou ik hun nieuwsgierige blikken maar al te graag tegemoet komen, maar mijn ogen zagen er vast nog verschrikkelijk uit, dus keek ik slechts vluchtig op voordat ik terug naar de grond staarde.
“And this is…?” zei Louis tot hij er achter kwam dat hij Sams naam niet wist.
Sam vulde hem aan.
“…Sam.”
Ik hoorde iemand opstaan en voelde een aanwezigheid naast bij, buiten Louis.
Schuchter keek ik op.
“I’m Liam”, zei hij, hoewel dat nogal overbodig was.
“Hi”, zei ik zachtjes.
“Did you cry, love?” fluisterde Liam, zo zacht dat alleen hij en ik het konden horen.
Ik knikte en ik zag Liam even bedenkelijk kijken.
Hij zei niets, maar iets in zijn blik vertelde me dat hij het hier niet bij zou laten.
Zayn en Niall volgden, gelukkig zeiden ze niets over mijn rode, gezwollen ogen.
“Wait a minute”, zei Niall plots.
Ik zag hem naar mij kijken en beantwoordde zijn blik.
“Your name is Velvet?” vroeg hij voor de zekerheid en ik knikte. Daar dacht hij even over na.
“It’s very rarely. You don’t hear that a lot”, zei hij toen en weer knikte ik. Daar had hij helemaal gelijk in.
“Are you the girl who gave those letters to Loubear?” vroeg hij voorzichtig.
Ik knikte bijna onmerkbaar, maar ik zag aan Niall dat hij het gezien had.
“This is the one and only Velvet, guys”, zei Louis vrolijk en hij drukte me tegen zich aan met één arm.
“So, if she’s ‘the Velvet’, then you’re ‘the Same’ from the letters?” vroeg Zayn nadenkend.
Sam keek even verward van Zayn naar mij.
“Yes, he’s my best friend”, legde ik uit.
Louis schoot plots in de lach en sloeg zijn hand al snel voor zijn mond toen iedereen hem raar aankeek.
“I’m sorry guys. Guess I just figured out why he said as fast as his mouth let him: ‘I’m not her boyfriend’ back there”, legde Louis uit en ik lachte.
De deur vloog open en een man kwam binnen.
“Guys, we’ll leave in- wait, who are they?” vroeg hij terwijl hij mij en Sam aankeek.
“Paul, these are our friends, no worries”, zei Liam vlug.
Opnieuw keek ik naar de man, dus dit was de beroemde Paul.
Ik glimlachte schuchter naar hem, hij zag er nogal gehaast uit.
“Boys, you’ve never told anything about them before. They’re fans, aren’t they?” zei hij terwijl hij opnieuw een blik wierp op mij en Sam.
Ik keek op naar Louis, die een moeilijk gezicht trok.
“Paul, I’m sure they won’t tell anything”, verdedigde Louis ons.
“Besides, there’s nothing to tell. Everybody knew there was a signing today”, viel Harry hem bij.
Ik keek hem aan en hij beantwoordde verlegen mijn blik.
Het was vreemd om hem zo te zien, op foto’s en interviews leek hij altijd zo zelfzeker.
“Guys, you know what the rules are”, zuchtte Paul en alle jongens begonnen te pruilen.
Louis zag er echt heel erg zielig uit.
“Louis, you know this isn’t working, right?” zei Paul, maar Louis gaf niet op.
“Please Paul, you would make a girlsdream come true”, zei ik zonder nadenken.
Zodra de woorden mijn mond uit waren, voelde ik mijn wangen rood worden.
De anderen, buiten Sam, leken het niet op te merken. Louis keek me zelfs grijnzend aan.
“Yes Paul, you don’t want to destroy that dream, now do you?” zei Louis tegen Paul. Tot mijn verbazing begon die te lachen.
“Okay boys, here’s an idea. Why don’t you invite them to the Meet & Greet next week? We’ll pretend like they have won the competition of Teen Magazine”, stelde Paul voor en de jongens reageerden enthousiast.
Louis liet me los en besprong, letterlijk, Paul.
“Thank you Paul, you’re the best!” riep hij vrolijk en hij drukte een kus op Pauls wang.
Paul liet Louis lachend op zijn voeten zakken.
“I’ll give you 15 minutes, then they have to be gone”, zei hij nog voor hij ons gedag knikte en de kamer verliet.
“So, you’re coming next week?” vroeg Louis. Hij had een vrolijke twinkeling in zijn ogen.
“If it’s not a problem”, antwoordde ik.
“Ofcourse it’s not, you silly! But the magazine will need your personal data to contact you”, begon hij hardop te denken.
“Isn’t that a little unfair to the other girls who really did something to win?” vroeg ik.
No, I’m sure you would’ve won”, bracht Louis in en ik lachte.
“But you don’t even know me!”
“I read your letters, dear.”
Toen was ik stil.
“Here, a paper. Write down your personal data, like: name, number, address, e-mail,…”, zei Niall terwijl hij me een blaadje en een pen gaf.
Vlug pende ik al mijn gegevens neer.

Tada, 3430 woorden ^-^
Wat dachten jullie van minstens tien reacties? Ik weet het, veel, maar ik weet ook dat jullie dat kunnen!;)Anders zou ik zoiets niet vragen;)
Ik verwacht het ook niet morgen al, doe maar op je gemak, dan kan ik me rustig voorbereiden:P
Even nog een bedankje aan Remco, zonder hem had ik de honderd waarschijnlijk niet gehaald...(H)Ik hartje Jou!!!
Ik hou van jullie, lievelingen(flower)
Bedankt dat ik tot de honderd ben mogen gaan(K)

Reacties (22)

  • LastToKnow

    Omg ik ben echt traag, kom er nu pas achter wie velvet is ^^

    8 jaar geleden
  • ardjan

    ok, als je het niet erg vindt geef ik maar 1 reactie:P
    maar, really, DIT VERHAAL IS GEWELDIG!!! NU WIL IK WETEN HOE HET VERDER GAAATTTTT!!!

    8 jaar geleden
  • Jamezzz

    Oke, ik ben nu uit gereageerd....

    FLUWEEL, je bent de beste! en nu op naar de 200:D

    8 jaar geleden
  • Jamezzz

    Dit is 19:P:P:P

    8 jaar geleden
  • Jamezzz

    18 is in da house!!!

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen