Foto bij Equipa de Portugal • Trinta e cinco

Maya Milena dos Santos Aveiro
Bruine ogen priemen zich in die van mij en de druk op mijn pols lijkt langzaam weg te ebben. Geïrriteerd kijk ik de man voor me aan. “Wat moet je, Cesc?” Mijn stem klinkt iets botter dan bedoeld. Ik vloek even in mezelf en richt mijn aandacht weer op de Spanjaard. “Ik wil me verontschuldigen. Ik had het recht niet om zo te reageren, zeker niet tegenover jou.” In zijn ogen staat een verontschuldigende blik en ietwat nerveus krabt hij aan zijn nek. Oh, hoe kan ik nou nog langer boos blijven op hem? Ik voel hoe mijn mondhoeken omhoog krullen en kijk Cesc fonkelend aan. “Excuses aanvaard.” Een enorme glimlach siert zijn gezicht en grijnzend slaat hij zijn arm om me heen. “Ik wist het wel.” Eikel.
“Dus, erhm, hoe zit het met die vriend van je waarvan je dacht dat hij gevoelens voor je had?” Een lichte kriebel vormt zich in mijn buik terwijl ik denk aan de man die ik mijn vriend mag noemen. “Ik denk dat we iets hebben …” Mijn lippen verwijden zich, waarna een giechel mijn mond verlaat. Och God. Ik lijk wel een verliefde puber. Oké ja, misschien ben ik dat ook wel, haha. “En wie is het?” De nieuwsgierigheid druipt van zijn stem en grijnzend kijk ik hem aan. “Fábio Coentrão. Zie maar dat je vriendelijk bent tegen hem.” Ik schenk hem een uitdagende knipoog en loop enkele meters voor hem uit. “En wat als ik dat niet ben?” Vrijwel meteen draai ik me om en haal ik mijn wenkbrauwen op. “En waarom zou je dat niet zijn?” Cesc haalt nonchalant zijn schouders op en loopt me voorbij. Verward loop ik hem achterna. “Je kan moeilijk zeggen dat we de beste vrienden zijn, Maya. Hij speelt bij Madrid.” Hij kijkt me aan met zo’n dûh-blik en rolt met zijn ogen. “Als het zo zit, hoeft deze vriendschap niet meer, hoor, voor mij. Tenslotte ben ik zowat vaste klant in het Bernabéu. Alsjeblieft zeg.” Geïrriteerd over het feit dat ze allemaal zo zwaar aan de rivaliteit tillen, loop ik door. Ik schop wat steentjes die voor mijn voeten liggen weg en baan me zo een weg naar het plein waar Portugal trainde.

Twee lippen op mijn wang brengen me weer naar de aarde. De zachte stem van Fábio laat me even het hele voorval vergeten en glimlachend draai ik me in zijn armen om. “Ik was even gaan wandelen.” Hm, als hij hoort dat ik het Spaans elftal bezocht heb, mag ik resoluut gaan lopen. Glimlachend druk ik mijn lippen zacht op die van hem en kijk hem daarna afkeurend aan. “Wat?” “Je stinkt.” Een luide lach verlaat mijn mond, waarna ik van hem wegloop. Grijnzend komt hij me achterna en probeert me zo goed als mogelijk gevangen te houden. Tja, wat dacht je anders? Dat ik het zou winnen van een topvoetballer? Niet dus.
In de verte hoor ik enkele “naww”-geluidjes en blozend kijk ik om. Zowat het hele Portugese voetbalteam, zonder Fábio dan, staat ons te bekijken. Oh my god. Mijn wangen worden nog roder en beschaamd leg ik mijn hoofd op Fábio’s borst. “Waarom oh waarom, God?” prevel ik zacht, wat hem laat grinniken. Ik rol ongezien met mijn ogen en maak me los uit zijn omhelzing. “Het wordt tijd dat je je douchet, Coentrão. Hup!” Ik stuur hem de richting van de kleedkamers uit en loop zo nonchalant mogelijk door, alsof ik me niet bewust ben van alle starende blikken.


What do you think? x

Oh my god, ik ga zo meteen proberen om tickets te bemachtigen voor Justin Bieber ... wish me luck?!
BTW ; I love you, guys <3

Reacties (4)

  • nightqueen

    LEUK! x

    8 jaar geleden
  • NWalcott

    ZO LIEFFFFFFFFFF

    8 jaar geleden
  • Meile

    Oeh I love them together <3

    8 jaar geleden
  • Yestherday

    Love it!
    And goodluck!
    X

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen