Foto bij 75.

I should be studying right now. Morgen tentamen, but care. For all of y'all lovelies out there, another chapter.

That moment when dresses rule the day

“El!” riep ik met een zucht van opluchting. Na tien minute zoeken had ik ze nog niet gevonden, en ik werd een beetje wanhopig. Samen met Danielle stond ze nog geen tien meter bij mij vandaan en ik stak mijn hand op toen ze mijn kant op keek.

“Vanessa! It’s so good to see you!” kirde ze enthousiast en ze sloeg haar armen om mijn nek. Ik glimlachte in haar schouder en kneep even in haar schouder. Vervolgens groette ik ook Danielle ook met een knuffel. “You look nervous,” fluisterde ze in mijn oor. Mijn wangen werden rood, en ik keek naar de vloer. Eleanor, tactvol als altijd, pakte me bij mijn pols en trok me bij de aankomsthal weg. “Come on, we have a whole lot to do today. You still don’t have a phone, do you?” vroeg ze. Ik werd vanzelf wat vrolijker en relaxter van haar vrolijke gebabbel. Danielle deed mee met Eleanor. Toen ik mijn hoofd schudde in ontkenning, zei ze: “We’ll put that on the list. Your place first, Danielle?”

“So, what are those nerves all about?” vroeg Danielle open nadat we beschutting hadden gevonden in Eleanor’s auto. “I don’t know.”

Ik zag dat ze even schuin naar Eleanor keek via de spiegel en legde vervolgens haar hand op de mijne. “You can tell us, Vanessa.”

“I’m just knackered, and a little overwhelmed by everything, is all” mompelde ik weer. “I’m just a normal girl, and people talk to me, and about me, as if I’m something special or as if I did something really, horribly wrong. But I’m just average. Just me.” Ik liet mijn handen in mijn schoot vallen, en keek Danielle even aan. Mijn wangen waren rood geworden.

“And just you,” spotte Danielle glimlachend met mijn opmerking, “is pretty awesome.” Ik lachte schamper. Zij had makkelijk praatte. Ik leek wel een kabouter naast Eleanor en Danielle, een echte brownie. “Don’t let their words affect you too much. Just remember, no matter what they say, in the end, you’re the one that gets to hug and snog Zayn as much as you want,” vervolgde Danielle met een zelfvoldane glimlach rond haar lippen. Ik schoot in de lach. Ze hadden ook wel gelijk, misschien moest ik me niet zo aanstellen.

Maar ik maakte me ook zorgen over vanmiddag. Eleanor had niets specifieks gezegd over wat we vanmiddag zouden gaan doen, alleen dat we gingen shoppen voor de Afsluitingsceremonie van de Olympische Spelen. “We’re here,” kondigde Eleanor aan. De auto kwam tot stilstand, en we klommen eruit. “Holy mother of all that’s fine! That’s your house?” kon ik nog net uitbrengen toen ik het huis zag waar we voor stonden. “Nice, huh?”

“Duh,” antwoordde ik alsof dat het enige logische antwoord was. Ik trok m’n tas uit de auto en liep achter Eleanor en Danielle aan, die vrolijk aan het praten waren over wat we vanmiddag zouden gaan doen. “We could go to that little boutique I showed you last time. They always have the cutest dresses…” Ik onderbrak Eleanor meteen, terwijl ze de sleutels van de auto op het kookeiland legde.

“Why is everyone assuming I’m going to wear a dress?” vroeg ik enigszins gepikeerd. “And when are we going to see the boys?” Ik probeerde het er zo nonchalant mogelijk uit te krijgen, maar het lukte niet helemaal. “Calm your wits. They’re busy rehearsing, so it won’t be till dinner. And we’re all assuming you’re wearing a dress…” begon Danielle, maar Eleanor kon zichzelf niet meer tegenhouden en maakte Danielle’s zin af. “Because we’re all going to go in dresses. Please, please, pleaseeeee!” Danielle en ik trokken allebei tegelijk een wenkbrauw omhoog, en keken Eleanor even geamuseerd aan.

Uiteindelijk verlieten we het huis weer. Ik had mijn kleine tasje uit mijn tas gehaald, en alle belangrijke dingen erin gedaan. “We’d better start with a phone, because I’m losing my mind,” mompelde ik, het was niet de bedoeling dat de meiden het hoorde, maar dat deden ze toch. Ze keken elkaar veelbetekenend aan, en ik rolde met mijn ogen. Ik vond het niet erg dat ik niet betrokken was bij hun overeenkomst. Het was niet alsof er dan iets zou veranderen, die twee bleven toch wel zichzelf.

Voor het eerst in jaren zou ik weer met alleen maar meiden gaan shoppen, ook een reden om te gaan stressen. Zeker omdat deze twee, met alle respect, niet echt mijn stijl hadden. Als ik met Will, Caleb of Angie naar Bradford ging of naar Manchester bij hoge uitzondering, weigerde ik om ook maar een jurk aan te trekken. Ik denk niet dat mijn weigeringen vandaag in dank afgenomen zouden worden, en daar probeerde ik me mentaal op voor te bereiden. Wat ik ook zou zeggen of proberen, Eleanor zou niet weggaan zonder dat ik een jurk meenam. Ik zuchtte.

“What were you doing after the summer again?” trok Danielle mijn aandacht, en ik haalde mijn hoofd van het koele raam af. Eleanor draaide de radio omlaag, en keek af en toe geïnteresseerd via haar achteruitkijkspiegel naar mij. “I’m going to uni, to study a major in Sociology and a minor in English,” antwoordde ik met een glimlach. Kijk, dat was een onderwerp waar ik makkelijk over kon praten. “Oeeeh! I’m majoring in Sociology, too! Where are you going?” vroeg Eleanor enthousiast verder. “University of Manchester,” antwoordde ik schaapachtig, wetend dat Eleanor ook daar studeerde.

Ze stuiterde enthousiast op en neer in haar stoel, en een bezorgde rimpel vormde zich in mijn voorhoofd. Nooit gedacht dat Eleanor zo… energiek was. Ze leek veel terughoudender toen ik haar voor het eerst ontmoette. Danielle zag mijn verbaasde blik en boog zich naar mij toe. “She’s on Red Bull and she hasn’t slept all night. She had a fight with Louis last night…” fluisterde ze in mijn oor. Mijn lippen vormde zich tot een perfecte ‘o’.

Voor ik het in de gaten had liepen we het kleine boutique dat Eleanor eerder had genoemd binnen. Het hing er stampens vol met jurken, sieraden, schoenen, en andere kleding. Niets van alles viel in mijn categorie “comfortabele kleding” en ik slikte even moeizaam. Meteen herinnerde ik mezelf dat ik er niet onderuit zou komen, die berusting zorgde er voor dat ik wat kalmer werd. De vrouw achter de kassa groette Eleanor, die meteen naar haar toeliep. In een lage stem vertelde ze wat we hier kwamen doen, maar ik kon nauwelijks verstaan wat ze zei. Een beetje verloren bleef ik in de deuropening staan. Ik had hier niets te zoeken.

“Come on,” wenkte Eleanor me, en ik liep naar haar toe. Ze pakte me bij mijn hand en keek glunderend rond. “Do you see anything you like?” vroeg ze stralend. Ik schudde langzaam mijn hoofd. “Good. Go into the dressing room overthere, and just try and relax. Dani and I will hand you some cute thing. What’s your size? 6 or 8? Probably 6. I’m so excited!” babbelde Eleanor. Ze duwde me zachtjes richting de kleedkamer. Hopeloos liet ik mijn schouders hangen en deed ik maar gewoon wat ze zeiden. Binnen de kortste keren kreeg ik twee armen vol jurken in mijn handen gedrukt.

“These are all dresses,” jammerde ik ongelukkig. “And they’re short!”

“Just put them on,” spoorde Danielle en Eleanor me aan vanaf de andere kant van het gordijn. De stapeljurken werd steeds hoger. “Don’t you have to try anything on?”

“I’m not going. I’ll be at home, watching,” antwoordde Danielle. “And I already have my dress.”

“So, why are we doing this again?” vroeg ik, mijn stem gedempt, omdat ik net een jurk over mijn hoofd heen trok. Ik sloot de rits, en bekeek mezelf even in de spiegel. Een grimas trok om mijn lippen. Dit werd hem sowieso niet.

“Because we can,” antwoordde Danielle simpel. “I’m not going out in this horrible, horrible thing,” waarschuwde ik de twee meiden, en ik wilde de rits al weer open doen toen het gordijn plotseling opzij werd getrokken. Ze keken van mij naar elkaar en schudde hun hoofd. “That’s not it. NEXT!” riep Eleanor op een hele eisende manier en half lachend, half chagrijnig deed ik wat ze zei.

Ik denk dat ik wel twee uur bezig was met continue jurken over mijn hoofd trekken, om ze zelf af te keuren en ze vervolgens te laten afkeuren door Danielle en Eleanor. Uiteindelijk trok ik met een diepe zucht een fel, lichtblauw jurkje over mijn hoofd. Ik liet mijn blik over mijn postuur vallen. Een klein glimlachje vormde zich om mijn lippen. Deze was nog niet eens zo heel erg. En als ik dan toch een jurk aan moest, liever eentje met een shockerende kleur. Meteen trok ik mijn lippen weer in een grimas. Het was niet de bedoeling dat ik het nog leuk zou gaan vinden ook.

“Wow, it’s beautiful!” hoorde ik Eleanor’s stem, ze had haar hoofd langs het gordijn gestoken en keek me grijnzend aan. Zonder zich te verplaatsen riep ze Danielle. “Look at her. She’s all beautiful and colourful!”

Uiteindelijk stond ik tegenover Eleanor en Danielle met twee jurken in mijn handen. Ik wist niet hoe het was gebeurd, maar ik had er twee gevonden die ik allebei net zo leuk vond. “So, what’s it going to be? Shocking blue, or skater black?” vroeg Eleanor. Ik keek van de ene naar de andere jurk, en haalde mijn schouders op. “Both?”

Zouden jullie je favoriet willen kiezen? (: Ik k kan namelijk echt niet kiezen, hahaha.

Reacties (13)

  • GossipGirl21

    blauw dan maar:)

    1 jaar geleden
  • Damare

    Blauw ABSOLUTELY

    7 jaar geleden
  • HLoves1D

    snel verder!!!

    7 jaar geleden
  • xxCelina

    De zwarte vind ik zelf het mooist maar ik vind ze allebei leuk(:

    Xxx love your story! <3

    7 jaar geleden
  • geleninja

    De blauwe!! (Dat heb ik overigens ook op Polyvore gezet of moest dat alleen hier?)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen