Foto bij 76.

Waaaaaauw! 118 abos, I LOVE YOU! Maar jullie helpen niet echt met het kiezen van een jurk... Op het moment is het zeven/zeven, hahahaha.

That moment of reunification

“Can we go already?!” vroeg ik ongeduldig aan het trapgat. Eleanor en Danielle waren zich nog steeds aan het klaarmaken, en ik zat al ruim een half uur te wachten. De splinternieuwe iPhone brandde een gat in mijn handtas. Tenminste, zo voelde het. Ik had nog nooit zo’n fortuin uitgegeven aan iets materieels, en het voelde… bevrijdend.

Ontzettend dom ook.

Vooral dat laatste.

“Almost,” antwoordde Danielle langzaam en ik wist dat ze bezig was met haar mascara. Eleanor gaf helemaal geen antwoord.

Ik stampte even met m’n voeten op de vloer en zuchtte dramatisch. Snapten ze dan niet dat ik Zayn moest zien? Dat ik hem moest knuffelen? Dat het niet echt meer een keuze was? “Come on, you guys!” zeurde ik nog even. Meteen kwam er iemand de trap af rennen. Danielle krullen dansten op haar schouders op en neer, ze lachte om de ongeduldige uitdrukking op mijn gezicht. “Let’s gooooo!” riep ik nog een keer naar boven. Eleanor zuchtte diep, en ik hoorde wat vallen. “You made me drop my mascara! Now shush,” riep ze half lachend.

Nog geen twintig seconden later kwam ze de trap af zweven, en klopte ze me lachend op mijn hoofd. Ik keek haar zuur na, en duwde haar voorzichtig de deur uit. “Let’s go, please. I really, really, really, like literally can’t wait any longer.”

“It shows.” Eleanor wiebelde met haar wenkbrauwen, ze lachte me gewoon recht in mijn gezicht uit. Maar ik kon zien dat ze haar best deed om op te schieten zonder een gevaar in het verkeer te zijn. “Calm down, we’re almost there,” zei Danielle, ze legde haar hand op mijn arm, en ik stopte met het wiebelen van mijn voeten.

Voordat ik uit kon stappen zag ik de jongens al staan, omgeven door een klein groepje fans. Zayn keek op naar de langzamer rijdendede auto, en zijn ogen begonnen te stralen. Mijn handen lagen al op het handvat van de deur. Alles leek ineens een stuk langzamer te gaan. Ik ademde diep in. “Pull it together, girl,” mompelde ik, onverstaanbaar voor de anderen, tegen mezelf. Ik haalde nog eens diep adem, en toen stond de auto stil.

Sneller dan ik voor mogelijk hield voelde ik hoe Zayns handen over mijn onderrug gleden, en hij zijn gezicht zich in de holte van mijn nek begroef. Mijn eigen armen wikkelden zich stevig om zijn nek, en ik ademde diep in. Hij rook lekker, ik snoof nog eens. Met mijn mond nog tegen zijn schouder gedrukt mompelde ik: “You have no idea how much I missed you.”

“I missed you more,” mompelde Zayn in mijn oor. Ik voelde hoe zijn lippen langs mijn oor kietelde, en grinnikte. Mijn vingers verstrengelde zich met die van hem, en ik gebaarde dat we maar weer terug moesten naar de fans. Ze keken hun ogen uit, en ik begon me ongemakkelijk te voelen. Ik had het nooit zo met mensen die naar me staren. Liam zag ons aankomen lopen en verontschuldigde zich tegenover de fans. Hij wenkte naar ons dat we maar meteen door moesten lopen naar het restaurant. Zo te zien waren Niall, Louis, Harry en Eleanor al naar binnen.

Zayn streelde met zijn duim over mijn hand, en ik leunde iets tegen hem aan terwijl we liepen. Een eeuwige glimlach lag rond mijn lippen. Pas toen we binnen kwamen viel me op dat Zayn zijn haar had geverfd. Er zat nu een blonde pluk in zijn kenmerkende kuif. Ik stak mijn hand omhoog en raakte de blonde plukken aan. Zayn keek me even raar aan, en begon toen te glimlachen. “What do you think?” vroeg hij grijnzend. “I love it,” antwoordde ik ademloos. “It suits you.”

Voor heel even vergat ik dat we nog in de entrée van het restaurant stonden toen Zayns hand in de holte van mijn nek gleed, zijn duim voorzichtig rustend op mijn kaaklijn. Ik zou voor altijd zo kunnen blijven staan; onbeweeglijk, verdrinkend in zijn ogen, ademloos. Hij had zich niet geschoren en er stond een lichte stoppel op zijn kaken. Te lui om zijn lenzen in te doen, sierde zijn bril de rug van neus. Op zijn manier was haveloos ontzettend sexy. Ik beet op mijn lip bij mijn gedachten en zag de twinkeling in zijn ogen verschijnen. We bogen iets naar voren tot onze neuzen elkaar raakte, en mijn adem stokte toen ik zijn ogen van zo dichtbij zag.

“It’s nice to know I still have this effect on you,” fluisterde hij. Zijn warme adem streelde mijn wangen die nu langzaam rood werden. Ik sloeg mijn ogen echter niet neer en bleef uitdagend in de zijne staren. Hij likte zijn lippen, en wetend dat hij ze zo zou verenigen met die van mij besloot ik dat het tijd was voor een beetje wraak. Mijn hand gleed over zijn borst, zijn mooie, gespierde borst, en via zijn heupen naar zijn onderrug. Ik hoorde hoe hij een beetje haperend ademhaalde. Eenmaal op zijn onderrug verstopte ik mijn handen in zijn achterzakken. “It’s nice to know you haven’t changed, either,” fluisterde ik met een ondeugende glimlach op mijn lippen.

Iemand kuchtte achter mij. Geschrokken draaide ik me om en zag dat er een koppel van middelbare leeftijd naar binnen wilde, maar Zayn en ik stonden pontificaal voor de deur. Zayn verborg snel zijn gelach in zijn handen en pakte mij bij mijn pols. Vervolgens trok hij me verder het restaurant in waar hij hartelijk hardop begon te lachen. Ik grinnikte met hem mee, en schudde mijn hoofd. “Took you long enough,” fluisterde Eleanor, en ze wiebelde weer met haar wenkbrauwen, toen ik naast haar ging zitten. De gesprekken leefden al snel op, terwijl we op onze gerechten zaten te wachten. Na een tijd voelde ik een hand op mijn knie, en een rilling trok door mijn been langs mijn rug naar mijn nekharen die overeind gingen staan.

Zie je nou wel? Ik was gewoon een normaal meisje. Gewoon mezelf. Ik keek op naar Danielle, die me glimlachend aankeek. “Thank you,” vormde ik met mijn lippen, en ze knikte dat ze het begreep. Ik verstrengelde mijn vingers met die van Zayn, maar liet zijn hand op mijn been rusten. Ik was even buiten het gesprek gevallen dat Eleanor met Harry had, en boog naar Zayn toe voor een verrassingsaanval. Voorzichtig plantte ik mijn lippen op de hoek van zijn mond, terwijl hij wat zei, en hij stopte meteen. Ik glimlachte en leunde weer terug in mijn stoel, maar zo makkelijk liet hij me er niet vanaf komen.

Hij dook achter me aan, en verenigde zijn lippen eindelijk met die van mij. Zijn warme, zachte lippen drukte zich zachtjes tegen die van mij, en het leek alsof ze verwikkeld waren in een ingewikkelde dans. Op de achtergrond hoorde ik wel het gejoel, maar wat kon mij het schelen? Ik had hem veel te lang niet gezien. Uiteindelijk brak ik de zoen af toen ik Niall hoorde klagen dat de serveerder niet wist wat ‘ie moest doen. Ik schoot in de lach, en rustte met mijn voorhoofd tegen dat van Zayn. De serveerder zette wat ongemakkelijk onze gerechten voor ons op tafel, en ik draaide me er naar toe. Ik wreef met mijn hand over zijn bovenbeen, terwijl ik at. Tijdens het hele diner weigerde ik mijn hand onder de zijne vandaan te halen. En die glimlach die om mijn lippen lag? Die ging nergens anders naar toe.

Reacties (7)

  • GossipGirl21

    Superleuk om te lezen.

    2 jaar geleden
  • yasmine658

    aaaaah super leuk, snel verder aub!

    7 jaar geleden
  • Coleta

    Omg super leuk stukje even serieus <3
    Ik vind haar en Zayn echt zo'n leuk koppel vormen <3
    Ik zou echt zo graag als jou willen schrijven he maar helaas ik heb het talent niet gekregen :c
    Maarja niet iedereen heeft het.
    Dus ik beloon je met een kudo en een reactie die nergens opslaat maargoed dat maakt niet uit ;D

    Snel verder <3

    Still a awesome story (L)


    Xxx. <3

    7 jaar geleden
  • Lovedbyyou

    this reminded me of the love between Edward and Bella. you describe the love between Vanessa and Zayn so passionatly and so good. it feels like I'm Vanessa because you describe everything so good with al those thiny details. keep writing, i love your stories.

    7 jaar geleden
  • ZeroGravity

    Allaaaaah, hoelang heb ik nu wel niet op dit verhaal gereageerd? Well, just know I'm so freaking SORRY.
    Seriously -sorrysorrysorry, 'cuz I just love this so much, and I just. keep reading and can't seem to find the time to write you all those comments you absolutely deserve. I was actually planning on writing some silly comment this afternoon -but then you had already posted some more for me to read when I came home, and I started feeling SOOOO guilty because... I keep enjoying this story, smiling like a fool when I read it, and I don't even take the time to thank you for all that.
    I'm always so happy when I see you posted another chapter and I just. dunno. hate to feel like I'm not able to write you a comment -because I know I am.
    Gosh, this was such a beautiful chapter. The way Vanessa is dying to see Zayn again, the way you describe his looks [like, yummeeee<3] and the way you describe them together... I just love that -it's so beautifully written and it seriously makes me a melt a bit. An now I'mma do some quoting, because I started to smile like a complete idiot at these sentences:
    "en het voelde… bevrijdend.

    Ontzettend dom ook.

    Vooral dat laatste."
    Omdat het zo heerlijk losjes en nonchalant is, en zo droog, en ik moest er echt keihard om lachen -maar het past zo goed bij het beeld van Vanessa dat je hebt neergezet, dat ik er spontaan vrolijk van wordt. Als je je manier van schrijven weet aan te passen op je hoofdpersoon -zoals jij dus deed- dan verdien je mijn hoed. Dus hier is-ie. Virtueel. I LOVE it. Ik vind het echt geweldig hoe haar karakter in je schrijfstijl doorschemert. Brilliant. <3
    "Tijdens het hele diner weigerde ik mijn hand onder de zijne vandaan te halen. En die glimlach die om mijn lippen lag? Die ging nergens anders naar toe."
    En dit ook, omdat het eerste stukje zo fysiek is [stiekem het tweede stukje ook, maar sht], en dat dat dus heel erg mooi in contrast staat met de glimlach die je beschrijft. En vooral die laatste zin -omdat het zo casual gedaan is om zo aan te geven hoe gelukkig Vanessa is met Zayn. Ze zijn serieus mijn favoriete, fictieve fanfic-stelletje OOIT, wat echt HEEEEEL veel zegt, aangezien ik zo'n zesmiljoendriehonderd fanfics heb gelezen [oké, nee, maar wel heeeeeel veel, in dit genre en het Tokio Hotel genre, en ik heb nog nooit zoiets ubercutes gezien. sowieso. ik denk dat het vooral aan Vanessa ligt, omdat ze awesome is. en omdat ze zo matcherig is met Zayn. amen.]
    En nogmaals, ONTZETTEND VEEL SORRY dat ik zolang niet gereageerd heb -omdat ik dit verhaal ge-wel-dig blijf vinden, en weet dat je alle reacties en kudo's verdient die ik je kan geven en dat het feit dat ik niet reageer absoluut aan mij ligt en niet aan jouw verhaal. Want dat is awesome. En ik wil je schrijfstijl hebben. Maar dat kan niet.
    Amen.
    En nu ga ik ervandoor.
    [nog een keer sorry.]
    Goood, I love this.
    <3

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen