Foto bij The end..

Bill

In de luchthaven leek alles enorm snel te gaan, en gemakkelijk. Bij de paspoortcontrole was er geen enkel probleem, blijkbaar waren onze namen nog steeds onbekend, wat dus wilde zeggen dat geen van ons al gezocht werd door de politie. Voor we het wisten hadden we ook onze tickets al gekregen, blijkbaar waren Tom zijn connecties erg goed.
Maar natuurlijk waren we bang, en ik nog het meest. Ik kon alleen maar hopen dat we hier weg konden raken, met een vlucht naar New York kon dat best lukken. En als we daar aan zouden komen, zouden we ons moeten haasten. Dan gingen we verder reizen zonder onze paspoorten te moeten tonen, desnoods te voet, maar we gingen naar ergens waar niemand ons kon vinden. Althans, dat was toch de bedoeling. En ik kon alleen maar hopen dat het lukte. Ik wou dat het al zover was, dat we al gevlucht waren. Maar nu waren we nog steeds zo dicht, zo dicht bij die verschrikkelijke plaats.

Ik voelde me laf. Ik had het gevoel dat ik mijn problemen ontliep, en langs de ene kant was dat ook zo. Ik liep weg van de plaats waar ik zoveel problemen had veroorzaakt, de plaats waar ik zoveel mensen pijn gedaan had. Maar misschien moest ik wel weglopen, misschien was dit wel de enige oplossing. Had ik Tom, Georg, Gustav en Haley niet gehad dan ging ik gebleven zijn, dan ging ik gewacht hebben tot de politie me kwam halen. Maar dit deed ik voor hen, ik wilde hen niet in de steek laten.
‘Vlucht A23 naar New York. Passagiers klaar om te boarden, gate 12.’
Eindelijk was het zover, eindelijk konden we deze plaats verlaten. Zenuwachtig nam ik Haley’s hand beet, waarna ze me een glimlach schonk.
‘We zijn er bijna vanaf, Bill. Dit wordt een nieuw begin voor ons allemaal.’ Ik knikte en met z’n allen liepen we snel naar de juiste gate. Een opgelucht gevoel ging door ons heen toen we plaats konden nemen op het vliegtuig en de stem die door de microfoon sprak zei dat we bijna gingen opstijgen. Ik was klaar voor een nieuw begin, klaar voor een nieuwe start met de mensen waarvan ik het meeste hield. Een kriebelend gevoel ging door mijn buik, maar dit keer luchtte dit me meer op dan vroeger toen ik op het vliegtuig zat.

We hadden eindelijk Duitsland verlaten en zouden nooit meer terugkeren. Langs de ene kant deed het wel pijn, dit was het land waarin ik opgegroeid was, dit was het land waar mijn hele jeugd zich in afgespeeld had. Maar toch waren de slechte herinneringen aan Duitsland sterker dan de goede, en dat was toch wel doorslaggevend. Vanaf nu konden we alleen maar hopen op een vlotte reis naar het onbekende, en dat niemand ons ooit nog zou kunnen terugvinden...


Zo, dit was het dan, lieve lezertjes. Maar ik beloof jullie, dat er zeker nog een vervolg komt. Jullie moeten me alleen nog een beetje tijd geven, want nu ik op de Hogeschool zit neemt dat veel tijd in beslag. Maar ik beloof dat het er zeker komt! Ik ga deze story nog missen, denk ik.. Ik wil nu echt wel veel reacties, omdat dit de laatste was. Ik wil dat jullie me nog één keer heel erg blij maken(flower)

Reacties (11)

  • Nikki4ever

    Wat een pracht verhaal! Mijn excuses voor de weinig reacties, maar ik wilde te graag verder lezen:$:)

    6 jaar geleden
  • lunarosa

    Super mooi verhaal!

    7 jaar geleden
  • IAmAnAlien

    Twas echt een supermooi verhaal & ik kijk echt al uit na het vervolg!! ;D

    8 jaar geleden
  • Pineapple20

    Oke nu ga ik wenen:(:(:(Pff! Er moet een vervolg komen he! Ö Echt waar... Het moet!(baby)
    Maar nu kan ik dus wel aan je andere stories verder lezen! <3

    8 jaar geleden
  • Everly

    prachtverhaal !
    (yeah)(yeah)(yeah)
    x

    9 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen