Foto bij [35] Forks

Verstijfd staarde ik naar March die m`n hand nog steeds krampachtig vast hield. Z`n vingers waren koud, ijskoud en z`n groene ogen werden langzaam donkerder tot de ze kleur van inkt aangenomen hadden. De pijn die aan m`n hart vrat was ongemakkelijk en vervelend. Voorzichtig trok ik m`n hand uit de zijne en stond op. De kleren van een paar nachten geleden droeg ik nog steeds hoewel ze vies en bebloed waren. De wonden van de ketens waren weg getrokken en alleen de hoeveelheid bloed wees erop dat ik gewond was.
March stak z`n hand uit alsof hij nog een poging wou doen m`n pols te pakken, hij liet hem echter met een verslagen zucht weer zakken. ‘Ga naar hem toe…’
M`n stem was vlak en emotieloos, net als z`n gezicht. ‘Stephen vroeg wel of je naar Forks wou gaan. De vliegticket ligt op de tafel.’
Ik knikte zonder erover na te denken.
Snel rende ik de kamer uit, de trap op en aarzelde even bij z`n slaapkamerdeur. Door het kiertje kon ik alleen de kachel zien die brandde. In de kamer hoorde ik een sputterende ademhaling en een zachte snik. Onmiddellijk duwde ik de deur verder open. Elena zat op het randje van het bed en depte met een doek Damon`s voorhoofd.
Toen de deur de muur raakte sprong Elena overeind met een geschrokken gil. Damon opende z`n ogen. De glazige blik, het bleke gezicht… alles wees erop dat hij echt goed ziek was.
‘Ik ben het maar.’ Met een geforceerde lome glimlach maakte ik Elena duidelijk dat ze de kamer uit moest.

Pov. Damon Salvatore
‘Ik ben het maar.’ Hoorde ik een stem zeggen. Even dacht ik dat ik m`n zoveelste hallucinatie hoorde en opende met tegenzin m`n ogen. Het duurde even voor m`n ogen zich konden focussen maar toen ik eindelijk scherp zag liep Elena net de kamer uit en viel m`n oog op het blonde vampiermeisje midden in m`n kamer. Het opgedroogde bloed stak scherp af tegen haar lelieblanke huid. De ogen die gewoonlijk zilver zijn waren gitzwart.
Zonder dat er geluid uit m`n mond open ik m`n mond. Bonita glimlachte pijnlijk en liep naar me toe. Een geur van bloed hing overduidelijk om haar heen, haar bloed. Met een trillende hand pakt ze de doek die Elena naast m`n bed had gelegd. De uitdrukking op haar prachtige gezicht was zowel bezorgd als verdrietig.
Als ik weer iets wil zeggen lukt het weer niet en ik ben te zwak om contact met haar Geest te zoeken… toch scheen ze me te snappen want ze knikte.
‘March en Marti hebben me gered…’
Ik knipperde met m`n ogen om haar gezicht weer scherp te kunnen zien. De hand die de doek vasthield trilde. Verbaasd liet ik m`n ogen langs haar arm naar haar gezicht glijden. Met gebogen hoofd, zat ze op het randje van het bed. Haar blonde haren hingen in strengen langs haar gezicht dat nu wel heel erg bleek zag.
Haar ogen had ze angstvallig dicht geknepen en een traan trok langzaam een spoor naar beneden tot die op m`n hand uiteenspatte.
‘H-het spijt me zo…’ de doek viel op de grond toen ze zich van me af draaide en haar handen voor haar gezicht sloeg, haar schouders schokten.

Daar… op dat moment besloot ik dat ik zou blijven leven om haar te kussen en haar in m`n armen te kunnen houden. Daar… op dat moment leefde ik alleen nog maar voor haar.

Pov. Bonita “Bonny” Luxfort
Het regende in de staat Washington toen het vliegtuig de daling inzette naar het vliegveld van Seatle.
Acht uur vliegen… acht uur om machteloos te wachten. Acht uur die voor Damon verloren gingen. Opgelucht stond ik op toen het vliegtuig geland was en we mochten uitstappen. Die domme mensen bleven zitten en applaudisseerden toen we veilig geland waren. De platina blond stewardess keek m,e verstoord aan toen ik m`n rode handtas van de lege stoel naast me griste. Ik wierp haar een onverstoorbare blik toe en liep de ijzeren trap af tot ik op de landingsbaan stond. Nog een opluchting, de mensenlucht was weg.
‘Hier, zuip je helemaal klem. Anders moord je het hele vliegtuig uit.’ Marti grijnsde en sloeg z`n broer op z`n schouder. March gromde en krulde z`n bovenlip om. ‘Hou je kop, domme flikker. Dat zou ze nooit doen.’
Toch had ik het advies in acht genomen en dat gedaan tot ik bijna moest kotsen.

Met grote stappen haastte ik me door de regen naar de terminal. Ergens moest ik een auto kunnen kopen, vast wel.
M`n rode lakhakken staken scherp af tegen m`n blote benen…. Net als bloed.
Verstrooid haalde ik een hand door m`n haar en hield een taxi aan.
Toen ik op de achterbank zat viste ik m`n gloednieuwe mobiel uit m`n handtas. ‘Ga maar naar de dichtstbijzijnde showroom, ik heb een auto nodig.’
De man knikte en reed weg. Ik tikte met een nagel tegen het schermpje van m`n mobiel en zuchtte.
‘Hier, je hebt een mobiel nodig.’ Elena glimlachte niet en drukte me een raar ding in m`n handen. ‘Hiermee kun je alles. Damon heeft hem voor je betaald, zo kunnen we gemakkelijker contact houden.’ ‘Ja,’mengde March zich in het gesprek, ‘Bel ons als je geland bent.’ Hij stond op van de bank en pakte m`n polsen vast. ‘Wees voorzichtig, ze hebben daar weerwolven.’ Langzaam boog hij zich voorover en drukte een kus op m`n voorhoofd.
Snel zette ik m`n mobiel aan en zocht het nummer van Elena op. Al na drie keer overgaan nam ze op. ‘Bonny! Je bent geland, ga je nu een auto kopen?’
Ik zuchtte en keek naar een regendruppel die langs het raam naar beneden gleed. ‘Ja, ik zit nu in een taxi. Ik bel als ik weer op de terug weg ben.’ Zonder op haar antwoord te wachten drukte ik haar weg en legde de mobiel op m`n bovenbeen.
Nutteloos mensen speelgoed…

‘Mevrouw, we zijn er.’ Ik knikte en liet een briefje van honderd op de passagiersstoel vallen. ‘Hou het wisselgeld maar.’ Ik stapte snel uit en liep de showroom binnen. Tieltallen auto`s stonden in rijen te glanzen en een man in een gelikt pak kwam meteen op me af.
‘Ah, mevrouw. Wat voor een auto zoekt u?’ ik snoof en haalde m`n schouders op. ‘Een snelle.’ Hij knikte en gebaarde me mee te lopen. Een andere verkoper die even niets te doen had boog zich naar z`n collega.
‘Wow, check die chick… Ze lijkt wel een model!’ z`n collega mompelde instemmend.
‘Deze Ferrari F430 Tu Nero is een snelle sportieve, -’ ‘Ik neem hem, waar kan ik betalen?’ de man klapte z`n kaken op elkaar. ‘Volgt u mij.’
Ik een duur uitziend kantoor ging de man achter een computer zitten. ‘Zou ik uw paspoort en rijbewijs mogen zien?’ ik knikte en stak ze hem zwijgend toe. Natuurlijk waren ze vervalst. Er was niets echts aan. Ten eerste was ik niet twintig en ten tweede had ik helemaal geen rijbewijs. Stephan had ervoor gezorgd dat ik valse papieren kreeg.

De verkoper tikte iets in en knikte. Z`n hart dat al de hele tijd snel en onrustig klopte werd nog wilder toen hij m`n naam las. Ik glimlachte zwakjes. Sinds ik wist hoe het met Damon ging waren m`n gevoelens ondergedompeld in een somber humeur.
‘Goed, heeft u een creditcard?’ ik knikte en pakte m`n portemonnee. Hij pakte het pasje van me aan, ‘De auto wordt buiten voor u klaar gezet, hier, heeft u uw pasje en papieren terug.’ Ik zorgde ervoor dat onze vingers elkaar niet raakten toen ik alles aanpakte en in de handtas stopte.
‘Dank u wel.’de man glimlachte met een hoopvolle glans in z`n ogen.
‘Nog een prettige dag verder.’ Ik glimlachte naar de man die me m`n sleutels aanreikte. De man die mij een model noemde ging naast de verkoper staan terwijl ik in stapte en de auto startte. Het zachte gegrom van de motor klonk als een tevreden dier en toen ik het gaspedaal indrukte schoot die naar voren. Elena had me leren autorijden toen ik net bij hen was komen wonen.

M`n oog viel op de radio en ik zette hem aan en draaide de volume knop op maximaal. De keiharde muziek was zeer pijnlijk voor m`n overgevoelige oren maar het leidde me af van de pijn die ik in m`n hart voelde.

Na een paar uur rijden reed ik langs het bord Forks en keek ik zoekend om me heen
Zuchtend parkeerde ik de auto voor een donker en grijs gebouw. De regen viel nog steeds in gestaagde stromen naar beneden en plakte vervelend aan m`n haar. Ik was nog nooit eerder in het provincie stadje Forks geweest m`n conclusie, saai. Met gebogen hoofd weerstond ik de drang om met vampier snelheid naar binnen te rennen, in plaats daarvan zette ik er een stevige pas in. Hopend op wat warmte duwde ik de deur open en bekeek onderzoekend de ruimte waar ik nu stond. De muren waren gelig en volgehangen met posters en aankondigingen van een of ander feest. Ik liep naar de receptie balie die de kamer domineerde. Een vrouw met rood krullend haar en een zware boezem keek op met haar brilletje halverwege haar neus. ‘Ja? Kan ik je helpen lieverd?’ Ik knikte en zette de zonnebril af die ik droeg. ‘Zou u me kunnen vertellen waar de Cullens wonen? Ik ben familie ziet u en ik miste m`n neef Carlisle…’ De vrouw knikte en bekeek me. ‘Aha nu zie ik de gelijkenis… U lijkt ook wel op een fotomodel! Al kijkt u net zo sereen als… Jasper heet die knul volgens mij, beleefde jongen. Goede manieren.’ Ze lachte en ik glimlachte gemaakt terwijl ik naar haar gebabbel luisterde. ‘Kom maar mee dan geef ik je het adres.’ Ze verschoof naar de andere kant van de balie en tikte iets in op de computer, na nog een tik begon een apparaat in de hoek te bonken en schudden en er een papiertje uitkwam dwarrelen. ‘Ah hier is het adres, lieverd, veel succes.’ Ik bedankte haar en liep weer de kille regen in.

In de auto las ik het adres een paar keer hardop om hem te kunnen onthouden. De auto kwam grommend tot leven en ik scheurde de natte weg af op naar de Cullens.

Reacties (2)

  • Felonys

    damm das vervelend.. hoop dat het volgende keer beter afloopt met je..

    snel verder!!

    8 jaar geleden
  • Allysae

    awhhhhhb damn das kut
    snel verder

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen