Foto bij I can't believe he just said that!

Laten jullie een kudo en reactie achter? Ik ben benieuwd naar jullie meningen (a)!

Ik hoor hem nogmaals mijn naam uitspreken – hij weet het gewoon! Ik smelt al bij de gedachte aan zijn lippen. Liza moet me dan ook letterlijk trappen om me weer bij zinnen te krijgen. Misschien ben ik dan toch labiel.
‘Julia, kun je de telefoon van de luidspreker afhalen? Ik wil met je praten.’
Ik doet het verdomme ook nog. Hoe gek kan ik zijn? Of beter gezegd; op iemand zijn? Dit kan ik toch niet van mezelf tolereren? Maar ik doe het toch. Met een stomme, stomme kop. ‘Geen luidspreker,’ piep ik zenuwachtig.
‘Waarom ben je ineens weg gegaan?’
Halleluja. Moet ik hem dat nu nóg uitleggen ook? ‘Kijk in inbouwkast nummer drie op de gang.’
‘Oh.’ Voor het eerst in de voorbijgane weken is het me gelukt om Lucas een lange stilte te laten vallen. Applaus voor mezelf. ‘Kijk, in dat geval, Julia –’
‘Dan heb je me wat te vertellen? Of nee, juist niet! Ik wil er niets mee te maken hebben, ik wil er niets van weten, van voelen – van wat dan ook!’
‘Luister Julia, als ik dat bij jóú had willen doen dan had ik je allang vastgebonden aan mijn bed en iets heel anders met je uitgespookt. Je moet nu even…’
Oh mijn god. Ik ruk de batterij uit mijn telefoon en kijk Liza gewetenloos aan. Oh my freaking – ik kan niet geloven dat hij dat zojuist gezegd heeft! Wat voor een duistere persoonlijkheid ís hij? Hoe kan zoiets aan het hoofd van zo’n organisatie komen en vijf verschillende (of meer?) talen spreken? Ze zeggen vaak dat de meest intelligente mensen de meest zieke geesten hebben. En ik geloof ten zeerste dat dit voor Lucas op gaat.
‘Zoiets zeg je niet,’ begint Liza ‘zorg dat je uit de buurt van die man blijft, liefje. Dit is echt te slecht.’
‘Dan heb ik een probleem,’ piep ik ‘maandag moet ik nog een dag werken, voordat ik naar Nijmegen vertrek – op zijn kantoor.’
Haar ogen worden nog groter dan dat ze al zijn. ‘You’re kidding me.’
‘Even serieus, het is echt zo. En als hij echt zo is… Dan ben ik bang dat ik maandag vastgebonden zit op mijn bureaustoel of zo.’
‘Hij ís zo,’ corrigeert ze me ‘dan moet je zorgen dat je dag in dag uit je telefoon paraat heb. En ehm… Niet uit elkaar haalt zodra het te heet onder je voeten wordt.’
‘Ik heb geloof ik geen andere keus.’
‘Nou meid.’ Liza pakt mijn hand vast. ‘Daar kan ik je helaas niet verder meehelpen. Maar ik kan er wel voor zorgen dat je er de aankomende dagen niet aan hoef te denken. Je kunt vanaf vandaag je sleutel op halen, toch?’
Een kwartier later zitten Liza en ik in mijn moeder’ auto. Ik heb even moeten acclimatiseren voordat ik haar belde om haar ervan te overtuigen dat ik het leuk heb gehad bij Liza en dat we nu naar mijn studentenhuis gaan om de schade op te meten en de boel te gaan verven. Ik heb vernomen dat de kamer compleet kaal wordt opgeleverd – dus ook zonder vloer. Ik ben benieuwd hoe ik – lees: twee linkerhanden – een vloer ga leggen.

Reacties (13)

  • agirlx

    goosshh Lucas!

    6 jaar geleden
  • Rembrandt

    "Hij heeft meer geld dan verstand." :/

    7 jaar geleden
  • Skyper

    OMG, echt een geweldig verhaal! Ik hou van lucas! en ook van jou!

    7 jaar geleden
  • NicoleStyles

    badboy!!
    snel verder!!(H)

    7 jaar geleden
  • Scenery

    Oepsie, bad boy Lucas.

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen