Sam Bronstonn-Desmedt

"Overleef tot ik terug ben", hoorde ik Velvet roepen.
"Geniet van je tijd met Louis!" schreeuwde ik haar nog terug, maar ik vreesde dat ze dat niet meer gehoord had.
Voor me keken vier nieuwsgierig ogende gezichten mij aan.
"What?" vroeg ik, enigszins geïntimideerd door hun priemende grijns.
"What did you say?" vroeg Liam toen en ik lachte.
"I said to her that she has to- You know what, it's none of your business."
Ik wist niet goed of ik hen kon vertellen hoe gek Velvet van Louis was. Misschien wilde ze helemaal niet dat iemand van de jongens het wist.
"Com' on, you can tell us. We can keep a secret", zei hij Harry en hij wiebelde met zijn wenkbrauwen.
"Yeah, and know I totally believe you, of course", antwoordde ik sarcastisch waardoor de anderen moesten lachen.
"So, you're Sam, Velvet's best friend, right?" vroeg Zayn en ik knikte.
"Can I ask you something?"
Ik knikte dat Liam zijn vraag kon stellen.
"Is she okay now? Because, we were pretty upset when we read all she's came through."
Ik slikte en wachtte een momentje voor ik antwoord gaf. Ik vond het moeilijk om hen hier over te vertellen, voornamelijk omdat ik het allemaal van dichtbij heb meegemaakt. Ik had er soms nog nachtmerries van.
De dag dat ik haar vond op haar slaapkamer, een beeld dat ik nooit zal vergeten.
Ik sloot mijn ogen en voelde een traan in mijn ooghoek branden.

"Sam, wanneer komt Velvet nog eens op bezoek? Ik heb haar al een tijdje niet meer gezien."
"Ik weet het niet mam, ze reageert niet op mijn berichten. Moet ik haar met rust laten?"
"Wat doe je anders?"
"Meestal wacht ik tot ze reageert. Ze heeft het vaak druk met school, maar het is vakantie. Ik weet het niet, ik maak me zorgen."
"Ga haar dan opzoeken, ze zal heus niet boos zijn."
"Je hebt gelijk."
Ik pakte mijn jas van de kapstok en sloot de deur achter me. Ik wist niet waarom, maar ik had het gevoel dat ik snel moest zijn.
Een vlaag van paranoïde overspoelde me en ik stapte hevig door.
Enkele seconden later vertraagde ik weer. Dit was zinloos. Ik maakte me vast zorgen om niets.
Waarschijnlijk had Velvet het gewoon druk en had ze er niet meer aan gedacht om me iets te laten weten. Dat was tenslotte al vaker gebeurd.
Wie weet was ze zelfs niet thuis.
Misschien kon ik maar beter omkeren en wachten tot ze uit zichzelf een berichtje stuurde.
Ik twijfelde nog welgeteld drie seconden en draaide me toen om om naar huis te gaan.
Ik had honger, misschien dat ik wat kon eten om mijn gedachten te verzetten.
Toen ik terug thuis kwam, nam ik een appel uit de fruitmand en zette me terug achter mijn computer. Ik checkte mijn mail en dwaalde wat rond op het internet, maar mijn gedachten waren niet hier. Ze waren bij Velvet.
Ik was zo gewend geraakt aan haar aandacht dat het leeg voelde zonder haar.
Met zucht stond ik op en liep terug naar buiten.
Als ik haar toch niet uit mijn gedachten kon krijgen, kon ik maar beter de deur eens tegen mijn neus krijgen dan zenuwachtig door huis te dwarrelen.
Velvet woonde niet ver van mijn thuis, zeker niet als ik binnendoor ging. Ik passeerde de dikke boom waarin we twee maanden geleden nog hadden gezeten en het bospaadje waar Velvet meende een eekhoorn gezien te hebben.
Naarmate ik haar huis naderde, voelde ik een vreemde soort spanning opkomen. Ik voelde me schuldig.
Kan ik haar niet beter nog even met rust laten?
Maar ik was nu al zo dichtbij, ik kon beter even aanbellen. Dan zou Velvet open doen en zou ze zeggen dat er niets aan de hand was. Misschien was het wel haar moeder die open zou doen, met de mededeling dat Velvet niet thuis was omdat ze nog iets moest doen.
Ja, dat zou er gebeuren.
Ik verachtte mezelf voor mijn paranoïde gedrag.
Toen ik dan eindelijk de voordeur had bereikt, zag ik dat de gordijnen gesloten waren. Dat was vreemd, gezien het weer en het uur van de dag.
Misschien waren ze wel op vakantie en was Velvet me dat vergeten te zeggen.
Ik grimaste, de verklaring waarom Velvet niet antwoordde was nu logisch uit gelegd.
Ik draaide me al terug en lachte me in mezelf uit. Ik stond hier echt voor paal.
Tot ik plots de muziek hoorde.
Eerst was het een zacht geluid, maar hoe meer ik me er op concentreerde, hoe beter ik de melodie herkende.
Moments van One Direction draaide en nu ik er zo op lette, besefte ik dat het vrij luid stond.
Het geluid leek van Velvet's huis te komen, ik ging dichter bij het raam van de keuken staan, maar het geluid verzwakte. Toen ik met mijn oor tegen het raam van de woonkamer gedrukt stond, moest ik mijn ogen dichtknijpen vanwege de pijn in mijn oren. De muziek kwam duidelijk hier vandaan.
"Velvet", riep ik, maar ik realiseerde me dat ze me niet kon horen met die muziek zo luid.
"Velvet!" riep ik, dubbel zo hard.
Geen reactie.
Ik tikte tegen het raam. Ik wilde er tegen bonken, maar had schrik dat dan het glas zou breken, iets wat ik absoluut niet wilde.
Velvet zit daarbinnen.
Het leek niet eens op het gedachte. Het was alsof er iemand mijn hoofd was binnengedrongen, iemand die wist wat er achter het glas gebeurde, en mijn vermoedens beaamde zonder dat ik het met mijn eigen ogen gezien had.
Ik moest daar binnen zien te geraken.
De sleutel onder de mat.
Wat een cliché zeg, wist ik echt niets beters te verzinnen?
Alhoewel, nu ik erover nadacht. Velvet was wel een meisje dat van clichés hield, vooral als het dingen waren die zo cliché waren dat niemand het nog deed.
Met een sprankje hoop liep ik terug naar de voordeur en hief de mat met een bang hartje de mat op.
Ik wilde niet eens denken aan wat ik zou moeten doen als er geen sleutel lag.
Ik kon wel een gat in de lucht springen toen ik het stukje metaal ontdekte onder de rechter bovenhoek van de mat.
Vlug griste ik hem er onder uit en stak hem in het slot.
Ik slikte toen ik het slot hoorde open klikken.
Als er nu niets aan de hand was, zou ik een ongelooflijk stom figuur slaan.
Maar anderzijds; als er nu wel iets aan de hand was, ik kom niet binnen en achteraf blijkt dat ik er iets aan had kunnen doen, zou ik mezelf dat nooit kunnen vergeven. Dan stond ik nog liever voor aap.
Ik duwde de deur open en werd overvallen door de muziek die uit de woonkamer kwam. Nu ja, muziek, de sterkte van het geluid zorgde ervoor dat het meer op lawaai dan op muziek.
Voetje voor voetje liep ik door de hal en hield mijn hand op het handvat van de deur naar de woonkamer.
Toen ik die open deed, verstijfde ik.

Whahaha, ik ben ZO gemeen, ja ik weet het:$Maar eh, ik zit met het probleem dat ik naar bed moet om 22:20u en het is nu 22:19u, dus als ik hier niet wil stoppen, moet ik nog helemaal doortypen tot het einde van deze scene en dat haal ik echt niet... Dus, moet het hier maar.
Ik weet wel exact wat er gaat gebeuren in het volgende hoofdstuk, dus nu wordt het duimen dat ik de komende dagen tijd heb ;$
Dat wordt sowieso een probleem, want dit weekend gaan we schilderen in het nieuwe huis (Ja, ik verhuis weeral) dus ja...
Ik ga mijn best doen, dat doe ik altijd.
Want jullie zijn echt te gek! Bedankt voor de ZESENZEVENTIG abo's, you guys rock!(flower)
Even ook een bedankje aan MrKrabz. Deze gek heeft het verhaal tot het vorige hoofdstuk in één dag uitgelezen. Echt waar, gek die kerel, maar wel een geweldige kerel (;
And know I want you to kill me with your comments because there's no better way to die(flower)

Reacties (7)

  • FluweelsHun

    IK BEN ER WEEEEER ;D eindelijk, en ik vind het nogaltijd super! mijn logica is wel weg.. ik begin terug te lezen in de examens haha! MAAR TOCH, miss you(H)your hun.

    8 jaar geleden
  • ardjan

    en toen had ik het verhaal weer tot het eind gelezen en nu wil ik verder maar er is geen hoofdstuk meer :C
    dus, snel verderts C:

    8 jaar geleden
  • NightVision

    SNELSNELSNELSNEL VERDER WANT OKE NU WORDT HET ECHT SPANNEND:O

    8 jaar geleden
  • Jamezzz

    OMG! Snel verder! (al weet ik dat ze niet dood kan zijn, want anders had ze niet naar de Meet and Great gekund natuurlijkxD)

    Succes met verven:D

    8 jaar geleden
  • Hadithi

    Awh, nice chapter.:)
    Verhuizen is stom haha. Als in, enerzijds vind ik het heel erg leuk, maar echt drastisch verhuizen... blegh.

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen