Foto bij He is unbelievable

Let me know what ya think ! x

De volgende morgen gaat mijn wekker om 8 uur. Ik stap uit bed en begin mezelf aan te kleden. Tegen de tijd dat ik klaar ben, zie ik dat ik nog een paar minuten heb en besluit mijn mail te checken. Lucas is gestoord. Hij heeft die nacht nog een mail teruggestuurd. Wat ’n mafkees.

Ah, bier en macaroni met kaas – lekker primitief schoonheid. Wat jammer nou dat je haar niet kent, ik zou haar namelijk eens flink te grazen willen nemen.
1e jaars zijn ook de allergrootste watjes die er zijn. Ik ben in ieder geval blij dat ik heb mee kunnen dragen aan je vermoeidheid. Ik doe het me alle liefde nog een keer.


Oké, hier ga ik dus niet op reageren, dat lijkt me duidelijk. Net als ik mijn laatste stukken bij een pak, krijg ik een sms’je en hoe kan het ook anders, het is Lucas.

Kijk eens uit het raam.

Ik loop naar mijn raam en schuif de gordijnen op zij. Deze man is echt ongelofelijk. Ik doe mijn raam open. ‘Je bent echt een vreselijke stalker, weet je dat?’
‘Stalker is zo’n zwaar woord. Ga je niet veel liever met de auto dan met het openbaar vervoer?’
‘Ik beschik over de luxe van mijn oude stationsfiets – niks geen openbaar vervoer voor mij!’
‘Kom je nog of niet?’
Ik rol met mijn ogen. ‘Goed dan. Maar mijn fiets moet mee. Want vanmiddag fiets ik gewoon gezellig alleen naar huis, begrepen?’
‘Is goed schoonheid.’ Hij loopt naar de voortuin en mikt mijn fiets in de achterbak. Ik loop naar beneden toe en kus hem. ‘Ik wilde je nog wel even een goedemorgen wensen, als je het niet erg vindt.’
‘Totaal geen bezwaar.’
Hoe vreemd is dit? Ik sta hier gewoon met een heerlijke man te zoenen die een of ander designerpak draagt en een dure auto rijdt en ik sta hier in mijn merkloze skinnyjeans en afgetrapte all-stars met een stationsbarrel – hoe groot kan het verschil zijn? Ik stap in en zak weg in de luxe weelde van de passagiersstoel. Zonder enig probleem trotseert Lucas de verschrikkelijke rotonde op het Keizer Karelplein en rijdt naar de Uni toe. Ik zie alle binnen droppende studenten me met grote ogen aanstaren als ik uit deze ontzettend dure auto stap, maar ze lopen snel verder als er een oude fiets uit de achterbak wordt gehaald.
‘Bedankt Lucas,’ mompel ik.
‘Geen dank,’ hij kust me en stapt in de auto.
Ademloos laat hij me achter en hoofdschuddend parkeer ik mijn fiets. Achter me hoor ik een bekende stem. ‘Ah, je doet dus ook mee met de intro?’ Het is de stem van Melanie. Wait, whut?
‘Hee Mel, jij dus ook?’
‘Jup, ik ben alleen wel wat minder chique gearriveerd dan jou.’
Ehh… Ja, de meesten waarschijnlijk. ‘Ja, dat ehh…’ Ik heb er geen woorden voor. Samen lopen we het gebouw binnen en wonen de welkomsttoespraak bij door een van de professoren. Vervolgens worden we allemaal in teams opgesplitst en als zijnde, kennismaking worden we naar Kronenburgpark gestuurd voor een hilarische speurtocht. Vervolgens slenteren we met de vierde jaars mentoren nog even door de stad en vervolgen we onze weg naar de uni waar ons verlaatte lunch – het is inmiddels vier uur – staat op te wachten. Na deze activiteiten, hebben we even rust, maar vanavond worden we verwacht in cafe de Drie Gezusters ter inleiding van het jaar – het wordt een ongelofelijk tof jaar, dat durf ik wel te zeggen.

Reacties (6)

  • Merchantson

    op een of andere manier vertrouw ik die Melanie niet...

    weer nice geschreven!

    7 jaar geleden
  • Bts

    Oh Gut, ik MOET zo iemand als Lucas hebben

    7 jaar geleden
  • NicoleStyles

    haha leuk stuk en die verschillen geniaalxD
    snel verder

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    leuk stukje
    I love your story
    Snel verder...
    xx(flower)

    7 jaar geleden
  • DreamerN

    Ik kan het niet vaak genoeg zeggen : me(H)Lucas

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen