Jason McCann

'We moeten van dat lijk af McCann, wees blij dat ik hem heb meegenomen voor de politie hem had gevonden'. Ik knik instemmend en wrijf langs mijn gezicht. 'Je bent nalatig Jason, dat kunnen we niet hebben in deze business, je weet hoe belangrijk het is om alles netjes af te handelen', sist hij kwaad en stapt in de auto. Ik zelf stap in aan de bijrijders kant, en denkt terug aan net in de kleedkamers.
Hoe Mila naar me keek, hoe ze bezorgd was om mij. Hoe ze zich schaamde dat ze achter me aan was gekomen, terwijl het mij juist goed deed. Ze verkoos mij boven de training van haar "vriendje". Betekende dat iets?
'Luister je wel naar iets van wat ik zeg?'. Met een verbaasd gezicht kijk ik naar Alex die de auto start. 'Ja, ja natuurlijk'. 'Waar kunnen we hier het best in de buurt dat lichaam van Carter kwijt?'. Gelijk denk ik aan het bos, wat aan de rand van de stad ligt. Laatst liep ik daar langs om tot rust te komen. Het was der afgelaten stil, alsof er al in jaren niemand meer was geweest. 'Ga hier maar rechtdoor'.

Na een klein half uurtje komen we aan op een plek diep in het bos. 'Dus je kunt toch nog iets', zucht Alex. Hij was al de hele rit aan het janken over mijn handelingen. Ja, ik had een grote fout gemaakt. Ja, ik had het anders moeten afhandelen, maar alles is toch goed gegaan? Niemand wist dat ik er ook maar iets mee te maken had.
'Shut up Alex'. Hij maakt de achterbak open, en haalt de grote zak eruit. Samen tillen we het eruit, en leggen het neer op de grond. Direct begin ik om me heen te kijken naar een geschikte plek om het lichaam kwijt te raken. 'Wat nu als we hem daar vanaf rollen, zo diep vinden ze nooit meer iemand'. Samen met Alex kijk ik over de reling van een heuvel. Een klein beekje bevond zich onderaan, die met een hoge snelheid stroomde.
'Prima', mompelde ik en liep terug naar het lichaam.
Samen met Alex gooi ik het de diepte in, en kijk toe hoe hij met een plons in het water beland. Langzaam drijft het mee met de stroming. 'Wat heb je tegen Mila gezegd over jezelf?'. Verbaasd kijk ik op naar hem. 'Hoe bedoel je?'.
'Ik mag hopen dat je niks heb gezegd over deze kant van je'. Met grote ogen kijk ik hem aan. 'Denk je dat ik achterlijk ben? Natuurlijk niet. Ik wil vrienden worden, geen horror beeld scheppen'. Hij grijnst en slaat tegen mijn schouder. 'Zolang je maar weet dat je niks kunt vertellen. Dat zou het einde betekenen van dat poppetje van je'. Kwaad rol ik met mijn ogen en sis een reeks van scheldwoorden.
'Ze is wel hot, als je toch alleen maar vrienden met der wordt dan-'. 'Je raakt der met geen vinger aan Alex. Ze is niet een van je hoertjes'. Hij haalt onschuldig zijn schouders op en loopt weer terug naar de auto.
Ik kijk nog gauw naar beneden, waar de zak al niet meer zichtbaar is. Daarna volg ik Alex terug naar de auto.
'We moeten praten over wat zaken, binnenkort komen er wat mensen langs uit China met nieuwe spullen'. Ik knik instemmend als teken dat ik luister. 'Wanneer?'. 'Volgende week dinsdag. Ik wil dat je dan helemaal gefocust bent, niet zoals met Carter'. Ik zucht en probeer mijn woede binnen te houden. Waarom moest hij daar nu zo'n punt van maken?
'Ryan en John zullen ook komen om mee te beslissen'. Ik knik en zie hoe we mijn hotel naderen. 'Ik zie je McCann, en wees nauwkeurig met je zaken'. Ik knik en gooi hard de auto deur dicht. Asshole.

Bijna een week geleden! Sorry, ik moest een groot werkstuk afmaken.
Niet dat die nu af is, maar wel bijna (: hihi, wat hebben jullie gedaan in de tussentijd? ;p

Reacties (2)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen