Mila Benson

'Goodmorning'. Vermoeid wrijf ik in mijn ogen als iemand de gordijnen open gooit. 'Hey', fluister ik schor terug. Gelijk schaam ik me. Mijn ochtend stem was niet om aan te horen. 'Ik heb wat ontbijt neergelegd op de eettafel'. 'Eet je zelf niet mee?', mompel ik en klim uit het gigantische bed. 'Geen honger, kom'. Ik volg hem naar zijn kleine keukentje en zie wat kleine broodjes neergelegd met beleg erbij. Snel pak ik een broodje en begin eraan te eten.
'Hoe is het met je? Na gisteren'. Mijn glimlach verdwijnt een beetje waarna ik mijn schouders ophaal. 'Het gaat, ik weet nu wel dat Thomas niet diegene is waarmee ik samen zou moeten zijn'. Jason begint breed te grijnzen en knikt instemmend. 'Precies, weg ermee'. Ik lach en knik. 'Ik ga even roken buiten, kan ik je hier alleen laten?'. 'Rook je?'. Hij lacht en pakt zijn sigaretten uit zijn broekzak. 'Waarom zo verbaasd?'. Ik haal mijn schouders simpel op.
'Je ruikt helemaal niet naar rook'. Hij grijnst en knikt. 'Wil je soms ook?'. Ik schud stand vast mijn hoofd, en richt me gauw weer tot mijn broodje. Hij gaat op het balkon staan, en steekt een van zijn sigaretten op.
Waarom voelde het zo raar om dichtbij hem te zijn. Anders dan met Thomas,maar ook anders dan bij elke andere jongen. Jason had iets speciaals, iets wat bijna magisch aanvoelde. 'Zeker dat je er niet een wilt?'. Klinkt Jason zijn lachende stem van buiten als hij me ziet kijken. Ik grijns en schud mijn hoofd. Toch loop ik zijn kant op en ga op de rand van het balkon zitten.
'Ik kan nog steeds niet geloven dat je echt bent gekomen gister. Het betekend veel voor me'. Hij glimlacht nonchalant en wuift het weg. 'Ik ben blij dat ik iets voor je kon doen'. Zijn ogen staren recht in de mijne, wat me angstig maakt. Alsof hij alles kan zien wat zich in mij afspeelt.
'Wil je zo meteen naar huis?'. Ik schud mijn hoofd. 'Ik had gehoopt dat we nog iets leuks konden doen, wij twee'. Hij kijkt verbaasd maar knikt dan toch. 'Is goed hoor, maar dan moet ik een andere afspraak even verzetten'.
'Oh, nee laat dan maar hoor', antwoord ik gauw en ga van de reling af. 'Nee het is goed, ik had der toch al geen zin in'. Verbaasd kijk ik hem aan, met een vragende uitdrukking op mijn gezicht. 'Het is niks, ga maar alvast douchen. Dan kunnen we straks gelijk vertrekken'. 'Waarheen?'.
'De stad, je dacht toch niet dat je met die kleren over straat kunt'. Verbaasd kijk ik naar beneden, waar ik Jason zijn shirt aantref en mijn eigen skinny jeans. Het was inderdaad niet heel charmant. 'Oke, deal'. Hij grijnst en buigt zich naar voren. Maar al gauw bedenkt hij zich en gaat weer terug recht staan. Ongemakkelijk krabt hij achterop zijn hoofd en kijkt naar de witte muur. 'Dan ga ik maar eens douchen', glimlach ik zwak en loop met een snelle pas naar de badkamer. Was hij echt van plan om een kus te geven?
Verbaasd kijk ik in de spiegel in de badkamer. Hij wilde vast een kus tegen mijn wang of voorhoofd drukken, wat hij wel vaker deed. Niks aan de hand.

yeah Jason is a cutie (: nu wel althans.

Reacties (4)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen