Jason McCann

'Je ziet er mooi-'. Snel kap ik mijn zin af en loop naar buiten toe. Wat bezielde me in godsnaam. Ik was de hele tijd naar haar lichaam aan het staren, en complimentjes aan het geven. Ik leek wel een verslaafde.
'Wat?', lachte ze zachtjes en kwam naast we staan. 'We moeten gaan, laten we naar een ski hal?'. Dan had ik ten minste niks om naar te kijken, behalve een dik verpakte Mila. 'Nee? Het zonnetje komt eindelijk een dag door en jij wilt naar een hal waar sneeuw ligt?!'. Ze begint zachtjes te lachen en stapt naar buiten toe. 'Laten we ergens heen gaan waar we kunnen praten? Het park?'.
Ik knik instemmend, en open de deur. Dit keer bewust alleen voor mezelf en loop vervolgens naar mijn auto, zonder de deur voor haar te openen. 'Wat is der met jou gebeurd zeg?', mompelt ze zacht en opent met veel moeite haar kant van de auto. De teleurgestelde blik deed me denken aan vroeger. Hoe ze altijd met puppy ogen mijn kant op keek, wetend dat ze haar zin zou krijgen.
Tranen wellen op in mijn ogen. Hoe heb ik alle leugens zo kunnen geloven. Hoe heb ik mijn beste vriendin kunnen laten gaan zonder argwaan? Nooit heb ik de kist in mogen kijken, nooit mocht ik naar het kerkhof terug komen. Het was niet nodig. Ze was toch weg, waarom naar iets gaan wat der niet is? Precies.
'Alles oké Jason?'. Ik kijk verward op van mijn stuur en zie haar ogen twinkelen. Een voorzichtige glimlach speelt op mijn lippen. 'Ja, het is oké'. Ik start de auto en rijd van de oprijlaan af.
Waarom heb ik nooit naar haar gevraagd? Waarom accepteerde ik alles van iedereen. Hebben ze dan nooit getwijfeld om het mij te vertellen? Om te zeggen dat mijn Mila nog altijd leefde. Dat ze springlevend was ergens verderop in de wereld.
In mijn ooghoeken bestudeer ik haar gezicht. De kleine moedervlek onder haar oog was der nog altijd. Een kleine stip wat me altijd liet staren. Net zoals der voortanden die nog altijd even perfect stonden. Ik moest lopen met een beugel, waardoor Mila me altijd had gepest maar haar perfecte tanden. Iets wat ik toen niet kon waarderen, maar nu een mooie herinnering was.
Hoe ze, zoals nu, altijd met haar vingers aan het friemelen was als de zenuwen door haar lijf gierden. 'Zenuwachtig?'. Geschrokken kijkt ze op uit gedachten en legt gauw haar handen plat neer op haar bovenbenen. 'Een beetje', antwoord ze eerlijk en kijkt naar buiten. De bomen razen langs ons heen, iets wat haar afleidde, maar mij totaal niet. Het enige waar ik nog oog voor had was de weg, en haar verschijning.
Wat als de auto nu in vlammen op zou gaan? Zou ik dat erg vinden?
Diep van binnen niet, want alles wat ik ooit had gewild zat momenteel in deze auto. Mijn beste vriendin, die ooit de wereld voor me betekende, maar op dit moment een vreemde was. Ze was veranderd, maar niet zomaar veranderd. Ze had veel meegemaakt, zonder dat ze daar besef van had.

mweeh morgen gs toets. WAAROM MOESTEN MENSEN VROEGER ZOVEEL OORLOGEN VOEREN?!

Reacties (3)

  • OntariosHero

    Hihi ik heb ook een bloedhekel aan gs xd -newabo

    8 jaar geleden
  • JuicyBieber

    Wauw snelnverder (h)

    8 jaar geleden
  • Rizzle

    wat ben ik blij dat ik geen geschiedenis meer heb ;o hihi x

    8 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen