Jason McCann

Samen zitten we op een bankje in het park. Een ijzige stilte hangt rond ons heen, terwijl de wind langs ons heen raast.
'Waar zijn je ouders?'. De vraag liet me opkijken, verbaasd dat ze sprak. 'Niet hier', antwoordde ik ongemakkelijk en keek voor me uit. Als der wel iets was waar ik niet over sprak was het wel familie. Het ging gewoon niemand wat aan hoe dat zat. 'Waar dan wel?'. Ik merkte aan haar stem hoe ze probeerde zichzelf rustig te houden. Ze was ook echt iemand zonder geduld. Weer iets wat nooit is veranderd in al die jaren. 'Thuis, hoezo?'.
Ze haalde haar schouders op en keek naar beneden. 'Niks, mijn ouders zijn ook gewoon thuis. Lieve mensen hoor, dat wel'. Ik lach en schud ongelovig mijn hoofd. Lieve mensen? Ze hebben ervoor gezorgd dat wij elkaar niet hebben gezien. Al jaren niet. Zij zijn diegene die ervoor hebben gezorgd dat je der niet meer bent.
'Maar natuurlijk', antwoord ik simpel. 'Heb je broetjes of zusjes?'. 'Misschien', mompel ik en kijk haar vreemd aan. 'Hoezo al deze vragen? Maakt het uit wat voor familie ik heb?'. Ze schud direct haar hoofd als ze merkt dat ik geïrriteerd raak. 'Ik probeerde er gewoon achter te komen waarom- nouja, je huilde bijna net en ik dacht dat het misschien daar aan lag'.
Met opgetrokken wenkbrauwen kijk ik haar aan. 'Je zag het?'. Ze knikte snel en keek ongemakkelijk de andere kant op. 'Der zat gewoon wat in mijn oog, vliegje ofzo', mompelde ik chagrijnig. Wat was dit voor excuus? Ik kon niet eens liegen tegenover haar. 'Oh, oké'. Opnieuw viel der een stilte over ons heen. Ik durfde haar niks te vragen, ondanks dat ik alles wilde weten. Hoe het met haar was, wie haar vrienden waren, met wie ze beter bevriend was, hoe ze leefde, welke shampoo ze gebruikte... Oké ik draaf duidelijk door.
Zachtjes begin ik te lachen als ik een streep chocolade pasta op haar wang zie zitten. Haar hoofd schiet direct op waardoor ze me verbaast aankijkt. 'Wat?'. Hoofdschuddend begin ik de veeg weg te halen met mijn duim, en lach nog iets harder als ik merk dat ik het alleen maar erger maak. 'Sorry maar wat doe je?', lacht ze.
'Je hebt een chocolade veeg op je wang maar ik krijg het niet weg', mompel ik zacht. Ze kijkt beschaamd de andere kant op en begint wild te vegen langs haar wang. 'En dat zeg je nu pas?!', roept ze in paniek en likt langs haar vingers om het vervolgens opnieuw proberen weg te vegen. 'Weg?'. Ik knik en schud lachend mijn hoofd. 'Sorry?'. Ze lacht en kijkt voor zich uit waar het water van de waterval met een hoge snelheid naar beneden klettert.
'Oké, wat is je lievelingseten?'. Met opgetrokken wenkbrauwen kijkt ze me aan. 'Pasta', beantwoord ze twijfelend. 'Mijne ook!'. Verbaasd kijkt me aan, en snapt nog steeds niet wat mijn bedoeling is. 'Jou beurt'. Ze grijnst en denkt even na. 'Raarste moment wat je hebt meegemaakt?'. Ik frons maar antwoord dan toch. 'Toen mijn buurvrouw naakt voor mijn deur stond'. Ze schiet hard in lach. 'Waarom deed ze dat?!'. Ik haal lachend mijn schouders op.
'Jouw raarste moment?'. Ze glimlacht en kijkt me aan. 'Toen jij mijn naam wist zonder dat we elkaar kende'. Ik lachte ongemakkelijk en begon aan mijn nek te krabben. 'Tja, dat was een misverstand'. Ze knikt. 'Ben wel blij dat je het hebt gedaan'.
'Wat liever, veel geld of een goede vriendschap?'. 'Een goede vriend met veel geld!', antwoord ze wijs en beiden beginnen we te lachen. Dit ging goed, geen verkeerde gedachten, gewoon twee vrienden onder elkaar.

Nog een weekje jongens! Dan vakantieeeee (:

Reacties (5)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen