Foto bij Tired

Spammen jullie de boel even keihard vol:D?

Ik moet mezelf aan de muur vasthouden om overeind te blijven. Er klinkt een ontzettend harde knal en alles is stil. Plots is er fel licht. Verderop zie ik Milav staan, hij richt een pistool op me. 'Nog een stap, Fields. Nog een stap en ik knal je liefje het hiernamaals in - daar schroom ik echt niet voor.'
Ik slik en kijk Lucas aan, die net een mes uit de keel van een van Milav's mannen trekt. Lucas ogen spreken van een hoop emotie.
'Het komt goed, Julia,' mimet hij naar me.
Het enige wat ik wil is dat hij en ik hier levend uitkomen. Meer niet.
'Je weet dat als je haar wat doet, ik niet rust voordat ik je maandenlang heb laten lijden, Milav. Je gebruikt haar omdat je op mijn geen grip kan krijgen - ik ben je altijd te slim af.'
Ik zie Milav's hoofd rood worden van woede. Plots draait hij zich om en hoor ik Lucas roepen dat ik moet rennen.
Alsof ik dat zelf niet door had. Ik hoor opnieuw een knal en alles waar ik aan kan denken is dat hem niets overkomt. Ik ren en blijf rennen: die verdomde steeg lijkt eindeloos. Plots struikel ik ergens over en speelt de zwaartekracht parten. Ik krabbel op en zie dat ik een schaafwond op mijn handen heb en een aardige jaap op mijn voorhoofd.
'Julia?'
Oh, dit is hem - hij leeft nog… Of ik ben dood. We zijn allebei dood en zijn op weg naar een andere plek en… 'Lucas? Ben je het echt?'
Ik hoor hem opgelucht ademhalen. 'Ik ben het, liefje. Je hoeft niet bang te zijn.'
Opeens komen al mijn emoties boven. Ik voel dikke tranen over mijn wangen lopen en krijg bijna geen lucht meer.
'Ssst, ik heb je beloofd dat ik voor je zal zorgen - dat doe ik nu. Kom, we moeten weg hier. Snel.' Hij neemt me in zijn armen en ik kan niet eens meer antwoorden. Ik ben zo moe nu, zo vreselijk moe.
Lucas loopt naar een auto toe en zet me op de achterbank, terwijl hij zelf achter het stuur gaat zitten en op volle vaart wegrijdt.
Alles is wazig, ik ben moe. Het voelt alsof ik een overdosis morfine in heb genomen, maar de verdoving niet voel. Wat moet ik nou, met alles?
Is dit hetgeen wat hij voor me achterhield? Wilde hij dat ik dit niet van hem wist? Wat is hij dan?
Mijn ogen vallen dicht. Ik ben te moe om nog in de werkelijkheid te blijven.

'Julia, wakker worden.'
Ik knipper met mijn ogen. Het is nog steeds nacht. 'Waar zijn we, Lucas?'
'Bij een hotel, het is veiliger om hier de nacht door te brengen.'
'Ik ben moe, Lucas.'
'Weet ik, liefje. Kom.' Hij tilt me op en ik houd me zo stevig mogelijk aan hem vast. Hij heeft gewoon vandaag mijn leven gered - maar mijn leven was niet in gevaar geweest als hij er niet was geweest. Het ergste wat er had kunnen gebeuren is dat ik dronken was geworden, op mijn plaat was gegaan en een tand door mijn lip had gehad. Adriana had me bij gestaan en Mike had mijn hand vastgehouden. Misschien had er een hechting in gemoeten en dat is wel even pijnlijk - maar wel duizendmaal beter dan een pistool tegen je hoofd gedrukt te krijgen. Lucas neemt me mee het hotel in en checkt in. Ik houd me nog steeds stevig aan hem vast. Ook vraagt hij een EHBO doos en eenmaal op onze kamer, verzorgt hij mijn wonden. Loom val ik neer op het bed. Lucas komt naast me liggen en ik kruip tegen hem aan. Hij staat zowel garant voor veiligheid als voor extreem gevaar. Ik weet niet of dat ik met die gedachte wel wil leven.

Reacties (7)

  • agirlx

    gelukkig, alles is goed met ze!

    6 jaar geleden
  • Hadithi

    hehhehheh

    7 jaar geleden
  • 1TWILIGHT

    Super! Snel verder!:Y)

    7 jaar geleden
  • NiallsPants

    Omygooooooood, snel verder<3

    7 jaar geleden
  • SuperrCarrot

    Weer eens geweldig geschreven, ik raak echt steeds verslaafder aan dit verhaal!

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen