Foto bij It's so hard

Wat vinden jullie ervan:D?

‘Als je het niet wilt vertellen…’ gaat hij verder.
‘Nee, nee ik wil het je vertellen, het moet,’ antwoord ik en zucht ‘Melanie zei dat mijn moeder haard had gebeld. Ik vond het vreemd en om haar te verstaan liep ik naar buiten…’ Ik moet even ademhalen. ‘En, en toen hoorde ik een man aan de andere kant van de lijn. Ik wilde weggaan maar toen werd ik vastgegrepen door een aantal mannen, ze dreigden me te vermoorden omwille van Lucas. En… En toen…’ Ik barst in huilen uit. ‘Ze wilden me vermoorden!’ Hortend en stotend leg ik de rest van het verhaal uit. ‘Dus ik… Ik kon vanochtend niet anders… Ik moest hem wel achterlaten, anders heb ik geen leven. Geen leven als het op die manier moet, Mike.’
Hij kijkt me meelevend aan en slaat zijn armen om me heen terwijl ik blijf huilen. ‘Julia, voor het eerst heb ik ergens geen woorden voor – dit is verschrikkelijk. Moet je geen aangifte doen?’
‘Aangifte?’ Ik kijk ernstig op. Daar had ik nog niet eens bij stilgestaan. ‘Ik weet het niet, deze gasten waren menens, ik heb zo het idee dat het maffia is… Ik kan me beter niet opvallen opstellen.’ Dat denk ik, tenminste.
Ik pak mijn telefoon en deblokkeer tijdelijk Lucas zijn telefoonnummer.
‘Ga je het hem vragen?’ vraagt Mike verontwaardigd.
‘Hij heeft wel mijn leven gered, ik denk niet dat het nu de bedoeling is dat hij wilt dat ik dood ga.’ Dat hoop ik tenminste. Snel stuur ik hem een sms’je. Vrij snel krijg ik een reactie.
Zowel Milav als ikzelf zijn nergens terug te vinden in GBA’s. Het is een doorgewinterde crimineel. Als je leven je heilig is – en dat denk ik na je laatste actie – doe je geen aangifte.
Dat is duidelijk.
‘Geloof je hem echt?’
Ik blokkeer het nummer opnieuw. ‘Ja, ik heb hem verlaten omdat ik een rustig leven wil. Dat respecteert hij, denk ik. Ik denk niet dat ‘ie liegt.’ Ik probeer me zo groot mogelijk te houden, maar van binnen doet het zo verdomd veel pijn. Zo vreselijk veel, dat ik liever weg kruip en zielig ga zijn in een of ander hoekje. Ik veeg mijn laatste tranen weg.
‘Julia toch, ik vind dit allemaal zo vreselijk voor je…’ Hij pakt een croissantje. ‘Comfort food?’ Niets liever. Ik heb nu ineens zin om asociaal te gaan schranzen.
Nadat ik mijn verdriet enigszins heb weg gegeten, bel ik mijn moeder op. Er is gelukkig niets aan de hand.
‘Kom je van het weekend nog langs?’ vraagt ze.
‘Dat eh…’ Ja wat ga ik hier nou op antwoorden? ‘Ik denk het niet. Ben nogal druk aan het solliciteren en hoop van de week te horen waar ik kan gaan werken, in de vakanties en ’s avonds. Ik heb er expres voor gekozen niet in de weekenden te werken, ik bedoel, ik moet ooit tijd hebben om huiswerk te maken en sociale contacten te onderhouden, toch?
‘Oh, jammer.’ Ze klinkt teleurgesteld. ‘Kom anders van de week doordeweeks is langs met het avondeten. Dat vinden we gezellig lieverd. We missen je.’
‘Ik zal wel even kijken, oké?’
‘Is goed. Tot snel! Hou van je.’
‘Ook van jou.’
Mijn moeder beëindigd het gesprek.
Mike kijkt me bezorgd aan. ‘Was het moeilijk?’
‘Oh, je hebt geen idee.’

Reacties (2)

  • Manonxxx

    Aaahw, ze moeten weer samen komen.
    Snel verder....
    xx

    7 jaar geleden
  • Bts

    Poor Julia ='( Poor Lucas...

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen