Foto bij Dealin' with the real stuff

Joehoe! Whaddaya guys think? Ben benieuwd naar jullie meningen (a).

Die avond, als we aan het avondeten zitten, komt mijn moeder met de deur in huis vallen. ‘Hoe zit het met jou en Lucas? Ik heb je nog niets over hem horen zeggen.’
Shit, nu moet ik gaan liegen over een onderwerp dat ik het liefst wil vermijden… ‘Goed,’ lieg ik, met een pijnlijke steek in mijn hart.
Ze knikt nadenkelijk terwijl ik doe alsof ik eet, door een miniem hapje sla naar binnen te werken. ‘Ik zie hem niet meer zoveel op kantoor. Hij heeft het vast te druk met jou, niet?’
Ja, want ik ben ook echt zo veeleisend… Enneh, mijn ex-vriend heeft geloof ik ook hele andere hobby’s die hem van zijn werk afhouden. Het vermoorden van mensen, bijvoorbeeld. ‘Ja,' antwoord ik zo luchtig mogelijk als de situatie toelaat. ‘Hij had geloof ik familiebezoek uit Amerika Hij ziet zijn familie niet zo vaak, vandaar.’
‘Oh,’ ze knikt ‘vandaar.’
Ze gelooft me ook nog! Wauw! Ik werk nog een paar hapjes naar binnen, maar veel meer kan ik niet binnenhouden. Voorzichtig schuif ik mijn bord weg.
‘Heb je geen honger meer?’ vraagt mijn moeder.
Ik knik. ‘Veel te riant geluncht.’ Man, hoeveel leugens kan ik vertellen? ‘Maar mam, als je het niet erg vindt, wil ik zo weer gaan. Ik heb nog huiswerk te maken – maar ik kom binnenkort weer langs!’ Een leugen en een belofte in een zin. Wauw. Huiswerk hoef ik niet te maken, ik ben iets heel anders van plan.
‘Oh.’ Ze kijkt me teleurgesteld aan. ‘In dat geval – ik wilde je nog wel wat geven. Openmaken als je in Nijmegen bent hoor. Een aandenken aan thuis.’
Ik kijk haar dankbaar aan en ga van tafel. ‘Het was gezellig – bedankt mam.’ Ik neem afscheid en zorg dat ik in Nijmegen terecht kom. Eerst twijfelde ik nog, maar loop dan toch een paar straten door. Ik weet dat hier ergens een coffeeshop zit. Zenuwachtig en onwennig loop ik naar binnen en zie een stel junkies zitten. Wat vreselijk zeg, zo zal ik nooit worden: ik hoef alleen de pijn niet. Ik hoef alleen geen pijn meer te voelen, dat is alles.
Ongemakkelijk probeer ik wat te bestellen.
‘Julia, jou had ik hier dus echt niet verwacht!’
Beschaamd kijk ik op. Het is Dennis. Snel neem ik het tasje van de baliemedewerker aan. ‘Ikzelf ehh… Misschien ook niet. Maar kan dit tussen ons blijven? Het is niet zo…’
‘Harddrugs? Nee, daar vind ik je helemaal het typetje niet voor. Af en toe een joint moet kunnen toch? Maar dit blijft tussen ons twee als je dat wilt, geen probleem.’
Ik haal mijn schouders op.
‘Hoop bagage, niet?’
Ik kijk hem onverschillig aan. Hoe bedoel je?’
‘Jij. Emotioneel.’
‘Min of meer…’
Hij wijst naar het tasje. ‘Dus het is voor tijdelijk gebruik?’
‘Zolang ik pijn heb, ja. Hoezo?’
‘Nou…’ Hij overhandigt me een buisje. ‘Moet je dit mixen met een beetje alcohol. Maakt de werking iets minder sterk, maar is een goed begin. Ik zweer je dat je niets meer voelt.’
Aandachtig bekijk ik het buisje. ‘Heroïne?’ Ik kijk hem ongeloofwaardig aan.
Hij knikt. ‘Inderdaad. Werkt perfect.’
Ik neem het aan. ‘Bedankt.’
‘Geen dank. Zie je morgen wel weer, oké? Mike heeft Sanne, Marije, Josh en mij uitgenodigd.’
‘Oké, gezellig. Zie ik je morgen, Dennis.’

Reacties (12)

  • agirlx

    NOOOO!

    6 jaar geleden
  • xMarijeee

    Oke, ze gaat nu echt de verkeerde kant uit. Lucas moet maar snel terug komen!
    Snel verder...

    (K)

    7 jaar geleden
  • SuperrCarrot

    oh oh... dit gaat echt helemaal de verkeerde kant op...
    Laat mike hier alsjeblieft tussen komen....

    7 jaar geleden
  • Lumoure

    'Wat vreselijk zeg, zo zal ik nooit worden' Ja, tuurlijk, zo zal je nooit worden. Hè, Julia?
    Waar is Lucas ?! ):

    7 jaar geleden
  • NicoleStyles

    nee niet doen Lucas waar ben je!!!!!
    snel verder

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen