Foto bij Sinking to the bottom of my fear

Woopwoop, wat vinden jullie ervan?

Het duurt even, maar ik krijg eindelijk de juiste woorden te pakken. ‘We hadden onoverkoombare meningsverschillen.’
‘Oké,’ hij knikt aandachtig – een ongemakkelijke stilte valt.
‘Oké,’ vervolg ik en slik. ‘Josh, truth or dare?’ Snel pak ik een biertje – en nog een en drink ze nog sneller op, om de pijn voor mezelf te verlichten. Mike kijkt me aan, maar ik negeer hem. Ik moet er tegen kunnen, ik moet en zal er tegen kunnen. Ik kan toch niet 24 uur per dag, zeven dagen per week stoned zijn? Puur om mijn pijn te vergeten? Ik moet nog wel enigszins fatsoenlijk functioneren in de maatschappij, toch? Uiteindelijk moet Josh dankzij mij bij Daisy aankloppen en zeggen dat ze een lekkerding is. Gemeen, ik weet ook niet waarom.
‘Ik vind het vreselijk warm hier,’ lieg ik ‘ik ga even naar buiten toe.’
‘Ik loop wel even met je mee,’ beaamt Dennis.
‘Nee, dat …’
Mike kijkt me streng aan. ‘Het is beter als er iemand met je meegaat, Juul.’
Ik zucht. ‘Oké.’ En pak mijn jas.
Dennis loopt achter me en ik begin stevig door te lopen, eenmaal buiten.
‘Het spijt me dat ik net die vraag stelde, daar was je duidelijk niet aan toe.’
‘Maakt niet uit,’ antwoord ik met op elkaar geklemde kaken ‘het is nu eenmaal zo.’
‘Mag ik vragen waarom? Je hebt het er duidelijk moeilijk mee.’
Ik zucht. ‘Ik praat er liever over. Maar het komt erop neer dat ik met een zekere man een hele intense relatie had maar die heb ik om bepaalde redenen noodgedwongen moeten beëindigen. Het was… Nevermind. Het kon gewoon niet.’
Hij knikt langzaam. ‘Dat moet wel heel intens zijn, als je er zo onder lijdt.’
Ik haal mijn schouders op en we blijven stevig doorstappen, we gaan enkele blokken om, richting de stad – totdat ik spontaan verstijf van schrik. Verderop zie ik Milav lopen. Wat doet hij hier? Hij komt me toch niet vermoorden?
‘Stil zijn, niets zeggen, niet opvallen!’ fluister ik tegen Dennis en pak hem bij zijn schouder terwijl we snel een zijstraat inslaan. Zodra we op uit het zicht zijn, zetten we het op een rennen.
‘Wat is er?’ vraagt Dennis.
‘Zag je die man? In die lange trenchcoat en dat gemillimeterde haar? Die man heeft me geprobeerd te vermóórden!’
‘Wat is dit? Hoe..?’ Hij stopt.
‘We moeten door! En het was gewoon een kwestie van… slecht geluk. Ik was op de verkeerde plek, op het verkeerde moment. Puur toeval.’ Als hij weet wat er echt aan de hand was en door wie dat kwam… Dan verklaart hij me helemaal voor gek.
‘Oh, dus het was toeval? Ik bedoel, dat maakt het niet minder erg, maar hij had geen aanleiding?’
‘Inderdaad,’ lieg ik ‘ik ben slachtoffer van een winkeloverval een paar jaar terug, maar toch brengen die dingen vervelende herinneringen boven.’ Nee, het was totaal niet vanwege mij, totaal niet persoonlijk! Integendeel…
‘Kom, laten we maar teruggaan, de anderen zullen zich wel afvragen.’
Hij knikt en duwt me iets in de hand. ‘Kan je waarschijnlijk wat makkelijker slapen vannacht.’ Het is weer een buisje.
‘Bedankt,’ mompel ik en loop stevig door.

Reacties (5)

  • Gm

    Gaat ze nou echt een drugsverslaafde worden ??
    Zou spijtig zijn van het verhaal !

    Maar je schrijft nog wel goed,:)

    7 jaar geleden
  • MacGyver

    Ik wil Dennis echt slaan. Ze zit in een rot periode dus zal ze sneller drugs nemen en moet hij het haar niet geven.

    7 jaar geleden
  • Manonxxx

    oeh, Dennis you badboy.
    Snel verder...
    xx(flower)

    7 jaar geleden
  • 1TWILIGHT

    Die Dennis is niet bepaald goed bezig..
    ff nog een buisje aan der geven..

    7 jaar geleden
  • DreamerN

    oh oh, hopelijk is Lucas eerder bij haar dan Milav...:Y)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen