Foto bij Stop the pain, please

Ben benieuwd wat jullie van dit stuk vinden, zie jullie reacties graag tegemoet:)!

Eenmaal op Mike’s kamer stop ik het buisje secuur weg en doe alsof er niets aan de hand is. We kletsen nog wat en er wordt gelachen en gedaan en… Ik doe mee. Ik meen het alleen niet. Iets in me is bang om vanavond mijn ogen te sluiten om de volgende morgen niet meer wakker te worden. Zou Milav naar me op zoek zijn? Moet ik Lucas inlichten? Nee, dat doe ik niet. Hij moet wel weten dat ik Lucas de deur heb gewezen, dat ik geen gevaar of als lokaas kan vormen. Toch? Om een uur of tien gaat iedereen naar huis en ik help Mike met opruimen.
‘Hoe voel je je, Julia?’ vraagt hij.
‘Het gaat,’ antwoord ik terwijl ik de laatste resten in de prullenbak gooi.
Hij knikt. ‘Je komt er wel overheen, je bent sterker dan dit, ik voel het gewoon.’
Ik glimlach onzeker. ‘Ik hoop het.’
Hij slaat zijn armen om me heen. ‘Het moet.’
Ik wurm me los. ‘Ik ga maar weer eens naar boven.’
Hij knikt. ‘Goed plan, ik ga zo ook maar eens slapen. Morgen moeten we weer naar de uni.’
‘Jep.’ Ik knik en verlaat de kamer. Eenmaal boven, tover ik de wodka fles tevoorschijn en vermeng deze met een flinke dosis heroïne. Ik moet het vergeten, ik wil deze pijn verlaten, voor eens en voor altijd.

De volgende morgen hoor ik geschreeuw aan mijn bed. ‘Julia! Julia, wordt verdomme nu wakker! Wat heb je uitgespookt? Oh my goodness, ik moet een ambulance bellen!’ Langzaam kom ik overeind en zie een paniekerige Mike in mijn kamer staan. ‘Wat is er?’
In zijn handen houdt hij een plastic zakje. ‘Ik dacht dat je dit gedoe voorbij was? Maar het is nog erger; dit is geen wiet meer, dit is XTC, speed! Meid, wat doe je jezelf aan? Je zit erbij als een wandelend lijk! Je eet niet meer, je doet niets meer… Ik snap het niet.’
‘Er is niets met me aan de hand,’ stel ik hem gerust ‘geef me een kwartiertje en dan kunnen we gaan.’
‘Je ontkent het gewoon, ongelofelijk…’ Hij schudt zijn hoofd. ‘Laat maar, ik ga al.’
‘Nee Mike!’ Ik raak in paniek, spring van mijn bed af en pak zijn arm vast, de tranen wellen op in mijn ogen. ‘Ik heb je steun nodig, Mike. Ik kan dit niet alleen. Ik ben bang – bang dat ik het niet aankan.’
‘Maar Julia…’
‘Jouw steun houdt me op de been, Mike. De pijn kilt me. Ik kan er gewoon niet mee dealen – het klinkt heel stom en zwak, maar ik kan het niet aan. Het doet zo’n pijn! Het vreet me van binnen op – ik heb de energie niet… Dit verlicht het, dit verlicht het iets…’ Hij moest eens weten wat ik nog allemaal in mijn bureaula heb liggen! Ik heb het nodig, maar… ‘Laat me niet in de steek, Mike. Je bent de enige die het weet.’
Hij zucht. ‘Het is al goed, Juul. Zorg dat het niet escaleert. Dat ben je niet waard. Sta er boven.’
Ik knik, maar weet niet zeker of ik hem daar gelijk in kan geven. De tijd zal het in ieder geval leren.

Reacties (8)

  • agirlx

    Lucas, waar ben je klootzak ?!

    6 jaar geleden
  • Manonxxx

    Omg, Lucas waar blijf je?
    Snel verder...
    xx(flower)

    7 jaar geleden
  • BLOODYEYE

    omg, vind dat Lucas weer snel moet komen(H)

    7 jaar geleden
  • IlsePaynex

    Oke laat Lucas weer terug komen alstjeblieft!

    7 jaar geleden
  • DreamerN

    Mike moet Lucas bellen !(flower)

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen