Foto bij He's back

Oke, volgens mij kan ik dit hoofdstuk maar in een woord omschrijven; LUCAS <3!

‘Nou, dat ik de oplossing ben voor je problemen, Julia. Als jij wilt, kan ik ervoor zorgen dat je het niet meer voelt. Alles niet meer voelt. Ik kan je hém laten vergeten.’
‘Hem laten vergeten?’ Ongeloofwaardig kijk ik hem aan. Ik begin duizelig te worden. Hem laten vergeten als in je-weet-wel-wie? Misschien moet ik het een kans geven.
Mijn adem stokt en Dennis komt dichterbij, zijn armen om me heen, zijn lippen die zoeken naar de mijne…
‘Ik kan dit niet, sorry.’ Ik duw hem weg. Hij wilt me vastpakken, maar ik voorkom dat door afstand te nemen. ‘Het is beter als ik ga,’ antwoord ik gebroken en ren naar buiten toe, de straat op. Ik haal mijn fiets van het slot en rij zo snel mogelijk weg. Ik kan dit niet, ik kan dit echt niet! Nee! In paniek fiets ik harder en harder en hoor een gigantische knal. Ik stoot mijn hoofd tegen de muur van het steegje waar ik door heen fiets. Meteen heb ik barstende koppijn – mijn hoofd barst gewoon! Ik tast de zijkant van mijn hoofd af. Shit… Bloed. Ik bekijk mijn fiets. Klapband. Dat is mooi… Kut.
‘Julia?’ Een bekende stem.
Ik kijk op. ‘Mike? Ben jij dat?’
‘Ja,’ antwoord hij ‘ik heb iemand voor je meegebracht. Ik denk dat het belangrijk is – dat het belangrijk is dat je met ‘m praat.’
Een hij? Oh my goodness, dat kan maar een persoon zijn. Ik moet naar adem happen en grijp me aan de muur vast.
‘Julia… Ik ben het.’ Zijn stem is zo aantrekkelijk dat ik er gewoon weer buikpijn van krijg. Nee! Ik voel tranen opwellen in mijn ogen. ‘Gaat het met je?’ vraagt Lucas – zijn naam doet zo’n zeer! – ‘ik heb gehoord dat… Dat het niet goed met je gaat.’
Dat is zacht uitgedrukt. Maar ik kan niet antwoorden. Nu niet, nooit niet. Hij verschijnt in het vale licht van de lantaarnpaal en komt dichterbij. Hij ziet er moeier uit dan dat ik hem ooit heb gezien. Hij heeft zijn baard duidelijk al een paar dagen laten staan en hij heeft donkere wallen onder zijn ogen – zo ken ik hem niet. Integendeel, maar toch blijft hij een genot om naar te kijken.
Hij komt zo dichtbij, zó dichtbij, dat als ik mijn arm uitsteek, ik hem aanraak. Hij draagt een vale spijkerbroek en een wit blouse – net een knoopje teveel los – en het doet pijn… Vreselijk veel pijn. ‘Je bent een hoop afgevallen, Julia,’ fluistert hij ernstig en pakt mijn arm vast. Afkeurend kijkt hij toe en laat zijn vinger over de wondjes glijden. ‘Doe je dit echt, Julia? Ik had dit niet achter je gezocht – echt niet. Je moet goed op jezelf passen.’
In paniek trek ik me terug en kijk hem aan – mijn borst gaat als een razende tekeer maar nog steeds weet ik geen woord uit te brengen. Hij is zo verdomde mooi dat mijn ogen branden. Zo mooi, dat alles in mijn lijf brandt en schreeuwt om aandacht. Maar we kunnen niet samen zijn. Ik vind dat het niet kan – het is te gevaarlijk, ik mag er niet aan beginnen. Nu niet, nooit niet.

Reacties (15)

  • agirlx

    alsjeblieft neem weer wat met hem!
    jullie worden er beiden kapot van!

    6 jaar geleden
  • Leoniex

    oke ik weet dat ik al ver achter loop, maar ik heb toch even een klein vraagje;
    is dit verhaal a little bit gebaseerd op de film 'nine half weeks'? zag 'm laatst in de tv gids staan en leek er wel op haha
    en nu ga ik verder lezen want ik wil Lucas! (:
    x

    7 jaar geleden
  • SuperrCarrot

    misschien moet ze even overwegen wat gevaarlijker is: gelukkig zijn met een overprotective Lucas of je helemaal platspuiten, verslaafd raken aan drugs en uiteindelijk dood gaan aan een overdosis of iets in die richting.
    hmm, weet niet wat ik zou kiezen hoor... *kuch*

    7 jaar geleden
  • Rembrandt

    Lol,als ze met hem weer aanlegt,loopt ze gevaar. Als ze het niet doet,loopt ze ook al gevaar. Drugs valt niet altijd goed.

    7 jaar geleden
  • Hadithi

    aaah ;s maar ze voelt toch nu niets xd

    7 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen